Leki w grupie
„leki nefroprotekcyjne”

Leki nefroprotekcyjne to grupa preparatów stosowanych w celu ochrony nerek przed uszkodzeniem lub spowolnienia progresji już istniejącej choroby nerek. Działają one poprzez różne mechanizmy, między innymi zmniejszenie nadciśnienia wewnątrzkłębuszkowego, ograniczenie stanu zapalnego, redukcję proteinurii oraz poprawę hemodynamiki nerek.

Do najważniejszych grup leków nefroprotekcyjnych należą inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), antagoniści aldosteronu, inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT-2) oraz agoniści receptora GLP-1. Stosuje się również statyny oraz leki przeciwzapalne nowej generacji.

Wśród inhibitorów ACE najczęściej stosowane są: ramipril (Tritace, Vivace), perindopril (Prestarium, Prenessa), enalapril (Enarenal, Epril) oraz lisinopril (Prinivil, Lisiprol). Z grupy sartanów (ARB) powszechnie używane są: losartan (Cozaar, Lorista), telmisartan (Micardis, Pritor), walsartan (Diovan, Valsacor) i kandesartan (Atacand, Karbis).

Z nowszych grup leków nefroprotekcyjnych wyróżniają się inhibitory SGLT-2, takie jak dapagliflozyna (Forxiga), empagliflozyna (Jardiance) i kanagliflozyna (Invokana), które poza działaniem hipoglikemizującym wykazują istotne działanie nefroprotekcyjne, co potwierdzono w dużych badaniach klinicznych.

Główną zaletą stosowania leków nefroprotekcyjnych jest spowolnienie progresji przewlekłej choroby nerek, zmniejszenie białkomoczu, redukcja ryzyka schyłkowej niewydolności nerek wymagającej dializoterapii oraz obniżenie ryzyka sercowo-naczyniowego, które jest szczególnie wysokie u pacjentów z chorobami nerek.

Wśród zagrożeń związanych ze stosowaniem tych leków należy wymienić ryzyko hiperkaliemii (zwłaszcza przy terapii inhibitorami ACE, sartanami i antagonistami aldosteronu), możliwość ostrego uszkodzenia nerek przy odwodnieniu lub w skojarzeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. W przypadku inhibitorów SGLT-2 istnieje ryzyko infekcji układu moczowo-płciowego oraz kwasicy ketonowej.

Leki nefroprotekcyjne można podzielić na grupy ze względu na mechanizm działania: blokujące układ renina-angiotensyna-aldosteron (ACE-I, ARB, antagoniści aldosteronu), wpływające na metabolizm glukozy i funkcję cewek nerkowych (inhibitory SGLT-2, agoniści GLP-1), działające przeciwzapalnie oraz leki hipolipemizujące o działaniu plejotropowym (statyny). Najnowszym kierunkiem są leki działające na szlak endoteliny oraz antagoniści receptora mineralokortykoidowego nowej generacji, które wykazują działanie nefroprotekcyjne przy mniejszym ryzyku hiperkaliemii.

Lista leków w tej grupie

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl