ostra faza zawału mięśnia sercowego z objawami niewydolności serca
Wskazanie

Ostra faza zawału mięśnia sercowego z objawami niewydolności serca to stan kliniczny charakteryzujący się martwicą kardiomiocytów wskutek niedokrwienia, któremu towarzyszą objawy upośledzonej funkcji serca jako pompy. Stan ten wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż wiąże się z wysokim ryzykiem zgonu.

Podstawą leczenia ostrej fazy zawału jest jak najszybsze przywrócenie przepływu w zamkniętej tętnicy wieńcowej, najczęściej poprzez pierwotną angioplastykę wieńcową (PCI). W farmakoterapii stosuje się leki przeciwpłytkowe (Aspirin, Plavix, Brilique, Efient), przeciwzakrzepowe (Clexane, Fraxiparine), beta-adrenolityki (Betaloc, Bisocard, Concor), inhibitory konwertazy angiotensyny (Prestarium, Captopril, Enarenal) oraz statyny (Atoris, Roswera, Simvasterol).

W przypadku współistniejącej niewydolności serca kluczowe jest dodatkowe włączenie diuretyków (Furosemid, Trifas, Torasemid), a w cięższych przypadkach także leków inotropowo dodatnich (Levonor, Dobutamina). U pacjentów z ciężką niewydolnością serca i obrzękiem płuc może być konieczne zastosowanie nieinwazyjnej wentylacji mechanicznej lub wdrożenie mechanicznego wspomagania krążenia (kontrapulsacja wewnątrzaortalna, ECMO).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z ostrą fazą zawału mięśnia sercowego z objawami niewydolności serca obejmują: opóźnione rozpoznanie i wdrożenie leczenia, ryzyko wstrząsu kardiogennego, zaburzenia rytmu serca (w tym częste migotanie komór), mechaniczne powikłania zawału (pęknięcie mięśnia brodawkowatego, przerwanie przegrody międzykomorowej) oraz pogorszenie funkcji nerek wskutek hipoperfuzji. Dodatkowo wyzwaniem terapeutycznym jest zachowanie równowagi między koniecznością zapewnienia odpowiedniego rzutu serca a ryzykiem przeciążenia objętościowego.

Rokowanie w ostrej fazie zawału z niewydolnością serca jest gorsze niż w przypadku niepowikłanego zawału, a śmiertelność wewnątrzszpitalna może sięgać 15-30%. Kluczowe znaczenie ma szybkie wdrożenie optymalnego leczenia oraz ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych pacjenta.