przerzut pozawątrobowy
Przerzut pozawątrobowy (ang. extrahepatic metastasis) odnosi się do rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych z pierwotnego guza wątroby do narządów i tkanek poza wątrobą. Najczęściej występuje w zaawansowanym stadium raka wątrobowokomórkowego (HCC) lub innych pierwotnych nowotworów wątroby.
Najczęstszymi miejscami przerzutów pozawątrobowych są płuca (występują w około 30-50% przypadków), węzły chłonne (15-30%), kości (5-20%), nadnercza (5-10%) oraz mózg (1-5%). Obecność przerzutów pozawątrobowych jest istotnym czynnikiem prognostycznym, znacząco pogarszającym rokowanie pacjentów z nowotworami wątroby.
Diagnostyka przerzutów pozawątrobowych obejmuje badania obrazowe takie jak tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI), pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT) oraz scyntygrafia kości. Wybór metody leczenia zależy od lokalizacji przerzutów, ich liczby, stanu ogólnego pacjenta oraz funkcji wątroby i może obejmować leczenie systemowe (sorafenib, lenvatinib, immunoterapia), radioterapię stereotaktyczną lub paliatywną oraz, w wybranych przypadkach, leczenie chirurgiczne.