zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic

Zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic to grupa chorób, w których dochodzi do niedrożności naczyń tętniczych na skutek zakrzepicy (tworzenia się skrzepliny w miejscu uszkodzenia ściany naczynia) lub zatoru (przemieszczenia materiału zatorowego, najczęściej fragmentu skrzepliny, z prądem krwi i zablokowania odległego naczynia). Prowadzi to do niedokrwienia tkanek zaopatrywanych przez zajętą tętnicę.

Główne czynniki ryzyka tych zaburzeń obejmują miażdżycę, migotanie przedsionków, zaburzenia krzepnięcia, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę oraz dyslipidemię. Konsekwencje kliniczne zależą od lokalizacji niedrożności – mogą to być m.in. udar niedokrwienny mózgu, ostre niedokrwienie kończyn, zawał mięśnia sercowego czy niedokrwienie trzewne.

Diagnostyka opiera się na obrazowaniu naczyń za pomocą angiografii, angio-TK, angio-MR, USG dopplerowskiego oraz badaniach laboratoryjnych w kierunku zaburzeń krzepnięcia. W leczeniu stosuje się metody farmakologiczne (leki przeciwkrzepliwe, przeciwpłytkowe, trombolityczne), wewnątrznaczyniowe (trombektomia, angioplastyka, stentowanie) oraz chirurgiczne (endarterektomia, pomostowanie). Kluczowe znaczenie ma również profilaktyka pierwotna i wtórna, obejmująca modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl