stosunek AST/ALT
Stosunek AST/ALT (współczynnik De Ritisa) to wskaźnik wykorzystywany w diagnostyce chorób wątroby, obliczany poprzez podzielenie aktywności enzymu aminotransferazy asparaginianowej (AST) przez aktywność aminotransferazy alaninowej (ALT) w surowicy krwi. W warunkach fizjologicznych wartość tego stosunku wynosi około 0,8-1,0.
Podwyższony stosunek AST/ALT (>1) jest charakterystyczny dla alkoholowego uszkodzenia wątroby, gdzie może osiągać wartości >2, a nawet >3 w ciężkim alkoholowym zapaleniu wątroby. Wartość >1 obserwuje się również w marskości wątroby różnego pochodzenia oraz w chorobach mięśni (ze względu na wysokie stężenie AST w tkance mięśniowej).
Obniżony stosunek AST/ALT (<1) występuje najczęściej w wirusowych zapaleniach wątroby, niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby (NAFLD) oraz w uszkodzeniach wątroby wywołanych lekami. Im niższa wartość tego współczynnika, tym większe prawdopodobieństwo ostrego uszkodzenia hepatocytów.
Interpretacja stosunku AST/ALT powinna zawsze uwzględniać bezwzględne wartości obu enzymów oraz obraz kliniczny pacjenta. Mimo ograniczeń, wskaźnik ten pozostaje przydatnym narzędziem w różnicowaniu etiologii chorób wątroby, szczególnie w rozróżnianiu alkoholowego i niealkoholowego uszkodzenia tego narządu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie wątroby alkoholowe (AZWA) to ostry zespół kliniczny charakteryzujący się nagłym początkiem żółtaczki w ciągu ostatnich 8 tygodni oraz nieprawidłowościami w funkcjonowaniu wątroby u pacjentów z długotrwałym, intensywnym spożywaniem alkoholu (≥3 standardowe drinki/dzień u kobiet, ≥4 u mężczyzn przez minimum 6 miesięcy). Diagnostyka opiera się na kryteriach Narodowego Instytutu ds. Nadużywania Alkoholu i Alkoholizmu, obejmujących m.in. stężenie bilirubiny całkowitej ≥3 mg/dl (51,3 μmol/l), aktywność AST ≥50 U/l (0,83 μkat/l) z AST/ALT ≥1,5 oraz AST i ALT zazwyczaj <400 U/l (6,68 μkat/l). Badania laboratoryjne wykazują podwyższoną bilirubinę, GGTP, wydłużony czas protrombinowy/INR, obniżone albuminy, leukocytozę z neutrofilią (>20,0 x 10^9/l) oraz podwyższone CRP jako marker zapalenia. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie innych przyczyn uszkodzenia wątroby, takich jak wirusowe zapalenia, choroby autoimmunologiczne czy polekowe uszkodzenia. Biopsja wątroby, choć nie jest rutynowo wymagana, pozostaje złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie w około 85-95% przypadków i jest wskazana w diagnostycznych wątpliwościach lub przed leczeniem farmakologicznym.
aminotransferazy, autoimmunologiczna choroba wątroby, białko C-reaktywne, bilirubina całkowita, biopsja wątroby, choroba alkoholowa wątroby, choroba Wilsona, ciałka Mallory’ego-Denka, cytokeratyna 18, czas protrombinowy, dysfunkcja wątroby, elastografia przejściowa, fosfatydyloetanol, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, gamma-glutamylotranspeptydaza, Model for End-Stage Liver Disease, morfologia krwi, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, ropień wątroby, stosunek AST/ALT, testy funkcji wątroby, transferyna uboga w węglowodany, ultrasonografia jamy brzusznej, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie wątroby alkoholowe, żółtaczka