terapia albuminą

Terapia albuminą to metoda leczenia polegająca na dożylnym podawaniu preparatów albuminy ludzkiej – białka osocza produkowanego przez wątrobę. Stanowi ona istotną część leczenia w przypadku hipoalbuminemii oraz innych stanów klinicznych związanych z niedoborem tego białka.

Główne wskazania do terapii albuminą obejmują: wyrównanie ciężkiej hipoalbuminemii (stężenie albumin <2,5 g/dl), leczenie obrzęków opornych na diuretyki przy jednoczesnej hipoalbuminemii, zespół nerczycowy, stan po paracentezie (usunięciu dużej objętości płynu z jamy otrzewnej), oparzenia oraz wstrząs dystrybucyjny oporny na płynoterapię. W przypadku marskości wątroby albumina jest stosowana w leczeniu spontanicznego bakteryjnego zapalenia otrzewnej oraz zespołu wątrobowo-nerkowego.

Dawkowanie albuminy musi być dostosowane indywidualnie w zależności od wskazania, stanu klinicznego pacjenta oraz wyjściowego stężenia albumin. Standardowo stosuje się roztwory 20-25% podawane we wlewie dożylnym z prędkością nieprzekraczającą 1-2 ml/min. Podczas terapii konieczne jest monitorowanie stężenia albumin w surowicy, parametrów hemodynamicznych oraz wystąpienia potencjalnych działań niepożądanych.

Wśród możliwych powikłań terapii albuminą wymienia się: przeciążenie układu krążenia, hiperwolemia, reakcje alergiczne (od wysypki po wstrząs anafilaktyczny), gorączka oraz zaburzenia elektrolitowe. Należy pamiętać, że terapia albuminą powinna być stosowana z rozwagą, gdyż nie zawsze przynosi oczekiwane korzyści kliniczne, zwłaszcza w przypadku przewlekłej hipoalbuminemii przy prawidłowej funkcji wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl