koagulopatia wątrobowa

Koagulopatia wątrobowa to zaburzenie krzepnięcia krwi, które występuje w przebiegu chorób wątroby. Wątroba pełni kluczową rolę w procesie hemostazy, ponieważ syntetyzuje większość czynników krzepnięcia (I, II, V, VII, IX, X, XI, XII, XIII) oraz naturalne inhibitory krzepnięcia (białko C, białko S, antytrombinę).

Mechanizm koagulopatii wątrobowej jest złożony i obejmuje zmniejszoną syntezę czynników krzepnięcia, zwiększoną konsumpcję płytek krwi i czynników krzepnięcia, dysfibrynogenemię oraz zwiększoną aktywność fibrynolityczną. W zaawansowanej chorobie wątroby może dochodzić do równoczesnego występowania tendencji zarówno do krwawień, jak i zakrzepicy.

Diagnostyka koagulopatii wątrobowej opiera się na badaniach laboratoryjnych, takich jak: czas protrombinowy (PT), międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), stężenie fibrynogenu, liczba płytek krwi oraz testy oceniające funkcję wątroby. Wydłużenie czasu PT/INR jest najczęstszym objawem laboratoryjnym koagulopatii wątrobowej.

Leczenie koagulopatii wątrobowej zależy od jej nasilenia i manifestacji klinicznej. W przypadku aktywnego krwawienia stosuje się koncentraty czynników krzepnięcia, świeżo mrożone osocze, koncentraty kompleksu protrombiny, rekombinowany czynnik VIIa oraz płytki krwi. Profilaktyczne przetaczanie preparatów krwiopochodnych u pacjentów bez aktywnego krwawienia nie jest zalecane.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl