podwójna terapia przeciwpłytkowa

Podwójna terapia przeciwpłytkowa (DAPT, ang. dual antiplatelet therapy) to strategia farmakologiczna polegająca na jednoczesnym stosowaniu dwóch leków przeciwpłytkowych, najczęściej kwasu acetylosalicylowego (ASA) i inhibitora receptora P2Y12 (klopidogrel, prasugrel lub tikagrelor). Jej głównym celem jest zapobieganie powikłaniom zakrzepowym u pacjentów po ostrych zespołach wieńcowych lub po przezskórnych interwencjach wieńcowych (PCI).

Mechanizm działania DAPT opiera się na blokowaniu aktywacji płytek krwi poprzez różne szlaki, co skutkuje silniejszym efektem przeciwpłytkowym niż w przypadku monoterapii. ASA nieodwracalnie hamuje cyklooksygenazę-1, blokując syntezę tromboksanu A2, podczas gdy inhibitory P2Y12 blokują aktywację płytek indukowaną przez ADP, co uzupełnia działanie przeciwpłytkowe.

Czas trwania DAPT zależy od wskazania klinicznego, ryzyka zakrzepicy i ryzyka krwawienia u danego pacjenta. Standardowo po implantacji stentu metalowego zaleca się DAPT przez minimum 1 miesiąc, po stencie uwalniającym lek – przez 6-12 miesięcy, a po ostrym zespole wieńcowym – zwykle przez 12 miesięcy. Nowsze badania wskazują jednak na możliwość skrócenia lub wydłużenia terapii w zależności od indywidualnego profilu ryzyka pacjenta.

Głównym powikłaniem podwójnej terapii przeciwpłytkowej jest zwiększone ryzyko krwawień, dlatego kluczowa jest staranna ocena stosunku korzyści do ryzyka u każdego pacjenta. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci w podeszłym wieku, z niską masą ciała, niewydolnością nerek, wywiadem krwawień lub wymagający jednoczesnego leczenia przeciwkrzepliwego.