stent uwalniający lek
Stent uwalniający lek (DES – Drug-Eluting Stent) to rodzaj stentu naczyniowego pokryty substancją farmakologiczną, stopniowo uwalnianą do ściany naczynia po implantacji. Technologia ta została opracowana jako odpowiedź na problem restenozy w stentach metalowych (BMS).
Najczęściej stosowanymi lekami w stentach DES są sirolimus, everolimus, zotarolimus i paklitaksel, które hamują proliferację komórek mięśni gładkich naczyń, główną przyczynę restenozy w stencie. Substancje te są uwalniane z polimerowej powłoki stentu w kontrolowany sposób przez okres od kilku tygodni do kilku miesięcy.
Stenty uwalniające leki znacząco zmniejszyły częstość restenozy w porównaniu ze stentami metalowymi – z około 20-30% do 5-10%. Wymagają jednak dłuższego stosowania podwójnej terapii przeciwpłytkowej (zwykle 6-12 miesięcy) w celu zapobiegania późnej zakrzepicy w stencie, co stanowi jedno z najpoważniejszych powikłań tej technologii.
Najnowsze generacje stentów DES wykorzystują biodegradowalne polimery lub całkowicie biodegradowalne platformy, które zmniejszają ryzyko późnych powikłań i pozwalają na krótszy okres podwójnej terapii przeciwpłytkowej. Stenty uwalniające leki stanowią obecnie standard w przezskórnych interwencjach wieńcowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor MSN
Tikagrelor, jako lek przeciwpłytkowy stosowany w terapii ostrego zespołu wieńcowego (OZW) i po zabiegach PCI, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień oraz specyficzne przeciwwskazania, takie jak czynne krwawienie, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Badania TICO i TWILIGHT wykazały, że po 3 miesiącach dwulekowej terapii tikagrelorem i ASA, odstawienie ASA i kontynuacja monoterapii tikagrelorem przez kolejne 9-12 miesięcy zmniejsza ryzyko krwawień bez zwiększenia częstości poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE). Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z OZW po przebytym niedokrwiennym udarze mózgu terapia nie powinna przekraczać 12 miesięcy. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane, zwłaszcza u pacjentów ≥75 lat, z umiarkowaną do ciężką niewydolnością nerek lub stosujących ARB. W trakcie leczenia obserwuje się ryzyko duszności, bradykardii, pauz komorowych oraz rzadko zakrzepowej plamicy małopłytkowej (TTP).
antagonista receptora angiotensyny, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, dwulekowa terapia przeciwpłytkowa, działanie przeciwpłytkowe, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niepożądane zdarzenie sercowo-naczyniowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, patologiczne krwawienie, pauza komorowa, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie krwotoczne, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, stent uwalniający lek, transfuzja płytek krwi, zabieg PCI, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Arterioskleroza / miażdżyca – Leczenie
Arterioskleroza, będąca przewlekłą chorobą zapalną tętnic, charakteryzuje się tworzeniem blaszek miażdżycowych złożonych z lipidów, tkanki łącznej i komórek immunologicznych w błonie wewnętrznej dużych i średnich tętnic. Leczenie opiera się na modyfikacji stylu życia, obejmującej zaprzestanie palenia, stosowanie diety sercowo-naczyniowej, regularną aktywność fizyczną (30-45 minut aerobowej 3-5 razy w tygodniu), kontrolę masy ciała, ograniczenie alkoholu, redukcję stresu oraz zapewnienie 7-9 godzin snu. Farmakoterapia skupia się na kontroli czynników ryzyka i stabilizacji blaszek, z podstawową rolą statyn obniżających LDL-C oraz wykazujących efekty plejotropowe, takie jak poprawa funkcji śródbłonka i działanie przeciwzapalne. Dodatkowo stosuje się fibraty, inhibitory PCSK9 (redukcja LDL o 43-64%), ezetymib (obniżenie LDL-C o 13-20%), kwas bempedoinowy, kwasy omega-3, leki przeciwpłytkowe (np. aspiryna), przeciwzakrzepowe oraz leki obniżające ciśnienie (ACEI, beta-blokery, blokery kanału wapniowego, diuretyki, wazodilatatory). Ranolazyna i leki przeciwzapalne, takie jak kolchicyna, wykazują dodatkowe korzyści w stabilizacji blaszek i redukcji stanu zapalnego.
agonista receptora GLP-1, angiografia tomografii komputerowej tętnic wieńcowych, antagonista receptora angiotensyny II, aterektomia, beta-bloker, blaszka miażdżycowa, bloker kanału wapniowego, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, cukrzyca, czynnik ryzyka, dieta sercowo-naczyniowa, dieta śródziemnomorska, diuretyk, dysfunkcja śródbłonka, dyslipidemia, efekt plejotropowy, endarterektomia, ezetymib, fibrat, hipertriglicerydemia, incydent niedokrwienny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PCSK9, kanakinumab, kolchicyna, kwas omega-3, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mezenchymalna komórka macierzysta, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nanocząsteczka, pomostowanie tętnic wieńcowych, przeciwciało monoklonalne, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, reaktywna forma tlenu, receptor LDL, stabilizacja blaszki miażdżycowej, statyna, stent uwalniający lek, teranostyka, terapia fibrynolityczna, terapia fotodynamiczna, wazodilatator, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Leczenie
Leczenie choroby wieńcowej opiera się na kompleksowej terapii obejmującej modyfikację stylu życia, farmakoterapię oraz procedury rewaskularyzacyjne. Kluczowe zalecenia lifestyle’owe to zaprzestanie palenia, regularna aktywność fizyczna (≥150 minut umiarkowanego wysiłku tygodniowo), dieta śródziemnomorska, kontrola masy ciała, ograniczenie alkoholu oraz redukcja stresu. Farmakoterapia obejmuje niskodawkowy kwas acetylosalicylowy (ASA 75-100 mg/dobę) w prewencji wtórnej, podwójną terapię przeciwpłytkową (DAPT) po PCI przez 6-12 miesięcy, statyny z celem LDL <100 mg/dl (2,59 mmol/l) lub <70 mg/dl (1,8 mmol/l) u pacjentów bardzo wysokiego ryzyka, beta-adrenolityki, inhibitory ACE lub ARB, blokery kanałów wapniowych, azotany oraz ranolazynę w wybranych przypadkach. Procedury rewaskularyzacyjne obejmują PCI ze stentami uwalniającymi leki (DES) oraz CABG, preferowane u pacjentów z chorobą wielonaczyniową, zwężeniem pnia lewej tętnicy wieńcowej lub cukrzycą, z okresem rekonwalescencji 6-12 tygodni. Hybrydowa rewaskularyzacja łączy elementy obu metod.
angiogeneza, angioplastyka wieńcowa, antagonista receptora angiotensyny II, aterektomia, azotan, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, dieta śródziemnomorska, dławica mikronaczyniowa, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa, ezetymib, hybrydowa rewaskularyzacja wieńcowa, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor ACE, inhibitor PCSK9, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, mezenchymalna komórka macierzysta, nitrogliceryna, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, rehabilitacja kardiologiczna, samoistne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, statyna, stent uwalniający lek, terapia komórkowa, zawał serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clopidogrel Genoptim 75 mg
Clopidogrel Genoptim w dawce 75 mg (w formie bezylanu) jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym w profilaktyce wtórnej powikłań zakrzepowych u pacjentów z miażdżycą oraz w określonych stanach klinicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego (od kilku dni do <35 dni), udar niedokrwienny mózgu (7 dni do <6 miesięcy) oraz choroba tętnic obwodowych. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) klopidogrel jest stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), zarówno w OZW bez uniesienia odcinka ST, jak i w ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem ST u pacjentów kwalifikujących się do leczenia trombolitycznego. Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu receptora ADP na płytkach krwi, co zapobiega aktywacji kompleksu glikoprotein GPIIb/IIIa i agregacji płytek. Standardowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, podawana doustnie, niezależnie od posiłków.
adenozynodifosforan, agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, choroba miażdżycowa, choroba tętnic obwodowych, działanie antyagregacyjne, incydent niedokrwienny, klopidogrel, kompleks glikoprotein GPIIb/IIIa, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół wieńcowy, OZW bez uniesienia odcinka ST, podwójna terapia przeciwpłytkowa, powikłania zakrzepowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna angioplastyka wieńcowa, stent uwalniający lek, tabletka powlekana, udar niedokrwienny mózgu, zakrzepica w stencie, zawał bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego, zawał z uniesieniem odcinka ST, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy