choroba oskrzeli
Choroba oskrzeli, inaczej bronchitis, to stan zapalny dróg oddechowych, obejmujący błonę śluzową oskrzeli. Wyróżnia się postać ostrą i przewlekłą. Ostra postać jest najczęściej wywoływana przez infekcje wirusowe (głównie rhinowirusy, wirusy grypy, RSV), rzadziej bakteryjne, i zwykle ustępuje samoistnie w ciągu 1-2 tygodni.
Przewlekła choroba oskrzeli, definiowana jako kaszel z odkrztuszaniem plwociny utrzymujący się co najmniej 3 miesiące w roku przez minimum 2 kolejne lata, jest najczęściej elementem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Głównym czynnikiem ryzyka jej rozwoju jest palenie tytoniu, choć wpływ mają również zanieczyszczenia środowiska i predyspozycje genetyczne.
Objawy choroby oskrzeli obejmują kaszel (początkowo suchy, później produktywny), odkrztuszanie wydzieliny, świszczący oddech, duszność oraz uczucie ucisku w klatce piersiowej. W diagnostyce kluczowy jest wywiad, badanie fizykalne, badania obrazowe (RTG klatki piersiowej) oraz testy czynnościowe płuc (spirometria).
Leczenie ostrej choroby oskrzeli jest głównie objawowe i obejmuje nawodnienie, leki przeciwgorączkowe i przeciwkaszlowe. Antybiotyki są wskazane tylko w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej. W przewlekłej chorobie oskrzeli stosuje się bronchodylatory, glikokortykosteroidy wziewne, leki mukolityczne oraz rehabilitację oddechową. Kluczowym elementem terapii jest zaprzestanie palenia tytoniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Adrimax 30 mg/5 ml
Lewodropropizyna, substancja czynna produktu Adrimax, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod kątem interakcji lekowych. Badania na zwierzętach i kliniczne nie wykazały nasilenia działania leków wpływających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takich jak benzodiazepiny, alkohol, fenytoina czy imipramina. W szczególności nie zaobserwowano modyfikacji zapisu EEG przy jednoczesnym stosowaniu lewodropropizyny z benzodiazepinami. Mimo to, u pacjentów wrażliwych zaleca się ostrożność i monitorowanie pod kątem efektów ubocznych. Lewodropropizyna nie wpływa na działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) ani na hipoglikemizujące działanie insuliny, co jest istotne dla pacjentów z cukrzycą. Produkt zawiera niewielką ilość etanolu (1,2 mg w 5 ml syropu), nieistotną klinicznie, jednak zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, zwłaszcza u osób z obniżoną tolerancją lub przyjmujących inne leki uspokajające.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, antybiotyk, astma, benzodiazepina, choroba oskrzeli, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, imipramina, insulina, insulinoterapia, kortykosteroid, krzywa EEG, lek przeciwhistaminowy, lewodropropizyna, metyloksantyna, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, sedacja, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ambroxol Aflofarm 30 mg/5 ml
Ambroxol Aflofarm w formie syropu o stężeniu 30 mg/5 ml ambroksolu chlorowodorku jest wskazany jako leczenie wspomagające w ostrych i przewlekłych chorobach oskrzeli z obecnością gęstej, lepkiej wydzieliny utrudniającej odkrztuszanie. Mechanizm działania polega na rozrzedzaniu wydzieliny oskrzelowej, co ułatwia jej ewakuację i zmniejsza nasilenie kaszlu produktywnego. Preparat jest szczególnie przydatny u pacjentów z trudnościami w przyjmowaniu form stałych, dzięki postaci syropu o charakterystycznym landrynkowym zapachu i gorzko-słodkim smaku. Ambroxol Aflofarm powinien być stosowany jako element kompleksowej terapii chorób układu oddechowego, a nie jako monoterapia.
ambroksolu chlorowodorek, choroba oskrzeli, choroba przewlekła, choroba układu oddechowego, drogi oddechowe, kaszel produktywny, przewlekła choroba oskrzeli, schorzenie układu oddechowego, stan zapalny dróg oddechowych, terapia wspomagająca, trudność z odkrztuszaniem, wydzielina oskrzelowa, zaleganie wydzieliny