nagłe nadciśnienie tętnicze

Nagłe nadciśnienie tętnicze (hypertensive urgency) to stan kliniczny charakteryzujący się gwałtownym wzrostem ciśnienia tętniczego (zazwyczaj powyżej 180/120 mmHg) bez towarzyszących ostrych uszkodzeń narządów docelowych. Stanowi on istotny problem kliniczny wymagający pilnego, ale nienatychmiastowego obniżenia ciśnienia krwi, zazwyczaj w ciągu 24-48 godzin.

W przeciwieństwie do stanu nagłego zagrożenia nadciśnieniowego (hypertensive emergency), w nagłym nadciśnieniu tętniczym nie obserwuje się objawów uszkodzenia narządów takich jak encefalopatia nadciśnieniowa, ostry zespół wieńcowy, ostra niewydolność lewokomorowa, rozwarstwienie aorty czy ostre uszkodzenie nerek. Pacjenci mogą jednak odczuwać silny ból głowy, zawroty głowy, niepokój czy krwawienia z nosa.

Postępowanie w nagłym nadciśnieniu tętniczym obejmuje przede wszystkim powolne obniżanie ciśnienia przy użyciu doustnych leków hipotensyjnych. Zbyt gwałtowne obniżenie ciśnienia może prowadzić do niedokrwienia narządów, szczególnie u pacjentów z przewlekłym nadciśnieniem. W leczeniu wykorzystuje się najczęściej inhibitory ACE, antagonisty kanału wapniowego czy diuretyki, unikając preparatów o szybkim i krótkotrwałym działaniu, jak nifedypina podawana podjęzykowo.

Istotnym elementem postępowania jest również identyfikacja przyczyny nagłego wzrostu ciśnienia, która może obejmować niestosowanie się do zaleceń terapeutycznych, interakcje lekowe, nadużywanie substancji psychoaktywnych (np. kokainy, amfetaminy) czy wtórne przyczyny nadciśnienia. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta konieczna jest optymalizacja przewlekłej terapii przeciwnadciśnieniowej i regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl