alveolitis
Alveolitis, czyli zapalenie pęcherzyków płucnych, to stan chorobowy charakteryzujący się zapaleniem i uszkodzeniem pęcherzyków płucnych – czyli najmniejszych jednostek strukturalnych płuc odpowiedzialnych za wymianę gazową. Schorzenie to może prowadzić do postępującego włóknienia płuc i pogorszenia ich funkcji.
Wyróżnia się kilka rodzajów alveolitis, w tym zewnątrzpochodne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych (AZPP), będące reakcją nadwrażliwości na wdychane antygeny organiczne (np. zarodniki grzybów, białka zwierzęce). Inne formy to idiopatyczne włókniające zapalenie płuc, alveolitis w przebiegu chorób układowych tkanki łącznej czy alveolitis wywołane przez leki lub ekspozycję na substancje toksyczne.
Objawy alveolitis obejmują postępującą duszność wysiłkową, suchy kaszel, zmęczenie oraz rzężenia przypominające trzeszczenia w osłuchiwaniu płuc. W diagnostyce kluczową rolę odgrywają badania obrazowe (HRCT), badania czynnościowe płuc oraz w wybranych przypadkach bronchoskopia z biopsją płuca. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować eliminację ekspozycji na czynnik wywołujący, glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne oraz terapię przeciwwłóknieniową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meprelon 4 mg
Meprelon, zawierający metyloprednizolon w dawkach 4 mg, 8 mg oraz 16 mg, jest wskazany do systemowej terapii glikokortykosteroidowej w schorzeniach o podłożu zapalnym, autoimmunologicznym i alergicznym. W reumatologii stosuje się go w ciężkich postaciach reumatoidalnego zapalenia stawów oraz młodzieńczego RZS z zajęciem narządów wewnętrznych. W chorobach układu oddechowego Meprelon jest użyteczny w astmie oskrzelowej (w skojarzeniu z lekami rozszerzającymi oskrzela), zaostrzeniach POChP (leczenie do 10 dni) oraz w śródmiąższowych chorobach płuc i sarkoidozie w stadium II i III. W alergologii i dermatologii stosuje się go w ciężkich postaciach kataru siennego, alergicznego nieżytu nosa oraz w rozległych i nasilonych chorobach skóry, w tym autoimmunologicznych i alergicznych reakcjach skórnych. W hematologii wskazaniem jest autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, a w gastroenterologii – wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna. Meprelon jest także stosowany w leczeniu substytucyjnym niewydolności kory nadnerczy po zakończeniu wzrostu pacjenta.
alergiczny nieżyt nosa, alveolitis, astma oskrzelowa, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, dermatoza neutrofilowa, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, kortyzon, metyloprednizolon, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, osutka krostkowa, POChP, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktoidalna, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rumień wysiękowy, sarkoidoza, śródmiąższowe choroby płuc, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, toczeń skórny, toksyczna martwica naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, wysypka polekowa, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Lyella, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Stilla, zespół Sweeta, zwłóknienie płuc