choroby wewnętrzne
Choroby wewnętrzne to jedna z podstawowych dziedzin medycyny klinicznej zajmująca się diagnostyką, leczeniem oraz profilaktyką chorób dotyczących narządów wewnętrznych u osób dorosłych. Obejmuje szeroki zakres schorzeń układów: krążenia, oddechowego, pokarmowego, moczowego, krwiotwórczego, immunologicznego, endokrynologicznego oraz chorób metabolicznych.
Specjalista chorób wewnętrznych (internista) to lekarz posiadający kompleksową wiedzę z zakresu patofizjologii, umiejętności diagnostycznych oraz terapeutycznych, pozwalających na holistyczną opiekę nad pacjentem. Internista stanowi często pierwszy punkt kontaktu z systemem opieki zdrowotnej oraz koordynuje opiekę multidyscyplinarną, szczególnie w przypadku chorych z wielochorobowością.
W praktyce klinicznej internista zajmuje się m.in. nadciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, niewydolnością serca, astmą oskrzelową, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, chorobami wątroby, przewlekłą chorobą nerek, cukrzycą, zaburzeniami lipidowymi oraz chorobami autoimmunologicznymi. Współczesna medycyna wewnętrzna kładzie szczególny nacisk na medycynę opartą na dowodach (EBM) oraz indywidualizację terapii zgodnie z potrzebami pacjenta.
Choroby wewnętrzne stanowią podstawę do wyodrębnienia wielu szczegółowych specjalizacji, takich jak kardiologia, pulmonologia, gastroenterologia, nefrologia, endokrynologia, hematologia, reumatologia czy geriatria. Postęp w dziedzinie chorób wewnętrznych obejmuje rozwój nowoczesnych metod diagnostycznych, terapii celowanych molekularnie oraz technik interwencyjnych, co stale poszerza możliwości terapeutyczne tej specjalności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cyclonamine 250 mg
Lek Cyclonamine zawierający 250 mg etamsylatu jest stosowany w celu zmniejszenia ryzyka krwawień w różnych wskazaniach klinicznych. U dorosłych przed zabiegiem chirurgicznym zaleca się podanie 1-2 tabletek (250-500 mg) na 1 godzinę przed zabiegiem, natomiast po zabiegu dawka wynosi 1-2 tabletki co 4-6 godzin, aż do ustąpienia ryzyka krwawienia. W chorobach wewnętrznych standardowa dawka to 2 tabletki (500 mg) 2-3 razy na dobę (1000-1500 mg/dobę), a w ginekologii przy plamieniach i nadmiernych krwawieniach menstruacyjnych stosuje się 2 tabletki 3 razy na dobę (1500 mg/dobę) przez 10 dni, rozpoczynając terapię 5 dni przed spodziewaną menstruacją. U dzieci dawki są odpowiednio zmniejszone o połowę, z uwzględnieniem masy ciała i stanu klinicznego. Tabletki należy przyjmować doustnie, najlepiej z posiłkiem i niewielką ilością płynu, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
choroby wewnętrzne, dawkowanie pediatryczne, działania niepożądane przewodu pokarmowego, etamsylat, krwawienie menstruacyjne, krwawienie pozabiegowe, krwawienie śródoperacyjne, nadmierne krwawienie menstruacyjne, nadwrażliwość na substancje, pacjent pediatryczny, pirosiarczyn sodu, substancja pomocnicza, wskazania ginekologiczne, wskazanie kliniczne, zabieg chirurgiczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Legrex 60 mg
Legrex (tikagrelor) w dawce 60 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w celu prewencji wtórnej zdarzeń sercowo-naczyniowych. Wskazania obejmują pacjentów po ostrym zespole wieńcowym (OZW), w tym niestabilnej dławicy piersiowej, NSTEMI oraz STEMI, a także osoby z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem kolejnych incydentów, wynikającym m.in. z zaawansowanego wieku, cukrzycy, wielonaczyniowej choroby wieńcowej czy upośledzonej funkcji nerek. Tikagrelor, jako selektywny antagonista receptora P2Y12, hamuje ADP-zależną aktywację i agregację płytek krwi, co w połączeniu z ASA, blokującym syntezę tromboksanu A2, zapewnia synergistyczną ochronę przeciwzakrzepową. Tabletki mają średnicę około 8,1 mm, są różowe, okrągłe, z oznaczeniem „EL1” i zawierają 60 mg tikagreloru.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora P2Y12, choroby wewnętrzne, kardiologia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, niestabilna dławica piersiowa, ochrona przeciwzakrzepowa, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, prewencja wtórna, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tikagrelor, tromboksan A2, upośledzona funkcja nerek, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zakrzep, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Eplenocard 50 mg
Eplerenon, dostępny w postaci tabletek powlekanych 25 mg i 50 mg (Eplenocard), jest antagonistą aldosteronu stosowanym jako terapia uzupełniająca w wybranych schorzeniach sercowo-naczyniowych. Wskazany jest u pacjentów po niedawno przebytym zawale serca, którzy są w stanie stabilnym, mają frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤ 40% oraz kliniczne objawy niewydolności serca. W tej grupie eplerenon stosowany jest łącznie z beta-adrenolitykami w celu redukcji ryzyka umieralności i zachorowalności sercowo-naczyniowej. Drugim wskazaniem jest przewlekła niewydolność serca klasy II wg NYHA u dorosłych pacjentów z LVEF ≤ 30%, gdzie lek również pełni funkcję terapii dodanej do standardowego leczenia. Rozpoczęcie terapii powinno nastąpić po dokładnej ocenie klinicznej i potwierdzeniu kryteriów diagnostycznych, w tym za pomocą badań obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny).
antagonista aldosteronu, beta-adrenolityk, choroba sercowo-naczyniowa, choroby wewnętrzne, echokardiografia, eplerenon, frakcja wyrzutowa lewej komory, kardiologia, klasyfikacja NYHA, kreatynina, objaw kliniczny niewydolności serca, przebyty zawał serca, przewlekła niewydolność serca, rezonans magnetyczny serca, stężenie potasu, terapia dodana, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności lewej komory, zachorowalność sercowo-naczyniowa, zawał serca