zawał lakunarny

Zawał lakunarny (łac. lacuna – przestrzeń, jama) to rodzaj udaru niedokrwiennego mózgu, charakteryzujący się małym ogniskiem martwicy tkanki mózgowej (o średnicy zwykle poniżej 15 mm), zlokalizowanym głównie w głębokich strukturach mózgu. Powstaje w wyniku zamknięcia małych, przeszywających tętnic mózgowych, najczęściej w obrębie jąder podstawy, wzgórza, torebki wewnętrznej i mostu.

Głównym czynnikiem ryzyka zawału lakunarnego jest przewlekłe, nieleczone nadciśnienie tętnicze, które prowadzi do zmian patologicznych w małych naczyniach mózgowych (mikroangiopatia). Inne czynniki ryzyka obejmują cukrzycę, dyslipidemię oraz podeszły wiek. Zawały lakunarne stanowią około 20-25% wszystkich udarów niedokrwiennych mózgu.

Objawy kliniczne zawału lakunarnego zależą od jego lokalizacji i mogą obejmować: niedowład połowiczy, zespół połowiczego niedoczulica, zespół ataktycznego niedowładu połowiczego, zespół dyzartrii i niezgrabnej ręki lub zespół czystego deficytu ruchowego. Charakterystyczną cechą jest brak zaburzeń korowych, takich jak afazja, apraksja czy zaburzenia wyższych czynności nerwowych.

Diagnostyka zawału lakunarnego opiera się na badaniach neuroobrazowych – tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym (MRI). Badanie MRI jest bardziej czułą metodą, zwłaszcza sekwencje DWI (diffusion-weighted imaging), które mogą uwidocznić małe ogniska niedokrwienne w początkowej fazie udaru. W leczeniu stosuje się leki przeciwpłytkowe, kontrolę ciśnienia tętniczego oraz modyfikację czynników ryzyka chorób naczyniowych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl