astma i POChP

Astma i POChP (Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc) to dwie główne obturacyjne choroby dróg oddechowych, charakteryzujące się ograniczeniem przepływu powietrza. Pomimo pewnych podobieństw klinicznych, są to odrębne jednostki chorobowe o różnej patofizjologii, przebiegu i podejściu terapeutycznym.

Astma jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, w której uczestniczą głównie komórki tuczne, eozynofile i limfocyty T. Charakteryzuje się nadreaktywnością oskrzeli i zmienną, często odwracalną obturacją. Typowymi objawami są napadowa duszność, świszczący oddech, kaszel i uczucie ściskania w klatce piersiowej, nasilające się nocą lub nad ranem.

POChP natomiast jest chorobą charakteryzującą się niecałkowicie odwracalnym ograniczeniem przepływu powietrza, postępującym w czasie. Związana jest głównie z nieprawidłową odpowiedzią zapalną płuc na szkodliwe cząstki lub gazy, przede wszystkim dym tytoniowy. Dominującymi objawami są postępująca duszność wysiłkowa, przewlekły kaszel i odkrztuszanie plwociny.

Diagnostyka różnicowa tych schorzeń opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym, testach czynnościowych płuc (spirometria z próbą rozkurczową), badaniach obrazowych oraz ocenie biomarkerów zapalenia. Współistnienie astmy i POChP (tzw. zespół nakładania astma-POChP, ACOS) stanowi wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne, wymagające indywidualnego podejścia.

Leczenie astmy koncentruje się na kontroli zapalenia poprzez stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów (GKS) jako podstawy terapii, często w połączeniu z długo działającymi β2-mimetykami (LABA). W POChP podstawę terapii stanowią leki rozszerzające oskrzela (LABA, LAMA), a GKS są stosowane głównie u pacjentów z częstymi zaostrzeniami i podwyższonym poziomem eozynofilów we krwi.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl