gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy
Gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy (łac. adenoma folliculare glandulae thyroideae) jest łagodnym nowotworem wywodzącym się z komórek pęcherzykowych tarczycy. Stanowi najczęstszy typ gruczolaków tarczycy i manifestuje się klinicznie jako pojedynczy, dobrze odgraniczony guzek.
Histopatologicznie gruczolak charakteryzuje się obecnością torebki łącznotkankowej oraz jednorodną strukturą komórkową. W obrazie mikroskopowym widoczne są komórki pęcherzykowe ułożone w struktury przypominające prawidłowe pęcherzyki tarczycy, często z koloidem w świetle. Kluczowym elementem diagnostycznym jest brak naciekania torebki i naczyń, co odróżnia gruczolak od raka pęcherzykowego tarczycy.
Diagnostyka obejmuje badanie ultrasonograficzne, biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BAC) oraz badania laboratoryjne oceniające funkcję tarczycy. Należy pamiętać, że badanie cytologiczne często nie pozwala na jednoznaczne rozróżnienie między gruczolakiem a rakiem pęcherzykowym, co może wymagać diagnostyki histopatologicznej materiału pooperacyjnego.
Leczenie gruczolaka komórek pęcherzykowych zwykle polega na chirurgicznym wycięciu zmiany, najczęściej w formie lobektomii. W przypadku guzków bezobjawowych, niewielkich rozmiarów i o łagodnym obrazie w badaniach obrazowych, możliwe jest zastosowanie strategii aktywnego nadzoru z regularną kontrolą ultrasonograficzną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Frisium 10 10 mg
Badania przedkliniczne klobazamu (Frisium 10) wykazały dawkozależne efekty toksyczności przewlekłej u szczurów (12-1000 mg/kg/dobę), psów (2,5-80 mg/kg/dobę) i małp (2,5-20 mg/kg/dobę). U szczurów przy najwyższej dawce zaobserwowano zmniejszenie aktywności spontanicznej, przyrostu masy ciała, zahamowanie ośrodka oddechowego oraz hipotermię. U psów i małp początkowo występowały objawy neurologiczne (uspokojenie, senność, ataksja, drżenia), które z czasem ustępowały. Klobazam nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego. W badaniach rakotwórczości u szczurów dawka 100 mg/kg/dobę spowodowała istotny wzrost liczby gruczolaków komórek pęcherzykowych tarczycy, co wiąże się z aktywacją tarczycy typową dla benzodiazepin, jednak zmiany te nie wystąpiły u innych gatunków.
aktywacja tarczycy, ataksja, badanie reprodukcyjne, benzodiazepina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy, hipotermia, klobazam, laktacja, N-demetyloklobazam, NOAEL, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, reprodukcja, śmiertelność zarodków, talidomid, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, wady rozwojowe płodu, zaburzenia płodności, zahamowanie ośrodka oddechowego - Leksykon substancji czynnych
Klobazam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej klobazamu wykazały dawkozależne efekty u różnych gatunków zwierząt. U szczurów dawki 12-1000 mg/kg mc./dobę powodowały zmniejszenie aktywności spontanicznej, a przy najwyższej dawce obserwowano zahamowanie ośrodka oddechowego, hipotermię i spowolnienie przyrostu masy ciała. U psów (2,5-80 mg/kg mc./dobę) i małp (2,5-20 mg/kg mc./dobę) odnotowano początkowe objawy neurologiczne, takie jak senność i ataksja, które ustępowały z czasem, wskazując na rozwój tolerancji. Klobazam nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego. W badaniach rakotwórczości u szczurów przy dawce 100 mg/kg mc. stwierdzono wzrost liczby gruczolaków komórek pęcherzykowych tarczycy, co jest efektem specyficznym dla tego gatunku i związanym z aktywacją tarczycy przez benzodiazepiny.
aktywacja tarczycy, ataksja, benzodiazepina, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy, hipotermia, klobazam, N-demetyloklobazam, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, tolerancja lekowa, wada rozwojowa płodu