Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Noctis Noc

Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące wodorobursztynianu doksylaminy, substancji czynnej leku Noctis Noc, wykazały określony profil bezpieczeństwa w zakresie badań farmakologicznych, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Dostępne dane nie wykazują szczególnego zagrożenia dla człowieka podczas stosowania tego leku zgodnie z zaleceniami¹.

Działanie na enzymy wątrobowe i metabolizm hormonów tarczycy

Wykazano, że wodorobursztynian doksylaminy działa jako silny induktor enzymów wątrobowych cytochromu P450 u myszy (indukcja typu fenobarbitalu). Należy jednak podkreślić, że brak jest dowodów na występowanie takiego efektu u ludzi. Dodatkowo substancja ta powoduje glukuronidację tyroksyny u myszy, co w konsekwencji prowadzi do obniżenia stężenia tyroksyny w surowicy przy jednoczesnym wzroście stężenia hormonu tyreotropowego (TSH)².

Toksyczność po wielokrotnym podaniu

W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu substancji przeprowadzonych na gryzoniach (myszy i szczury) stwierdzono, że głównym narządem docelowym dla toksycznego działania doksylaminy jest wątroba. To działanie hepatotoksyczne wiąże się najprawdopodobniej z indukcją enzymów cytochromu P450 i uważa się, że nie ma istotnego znaczenia klinicznego u ludzi. Natomiast w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u psów obserwowano inne efekty, takie jak zmniejszenie przyrostu masy ciała, rozszerzenie źrenic i drżenie³.

Potencjał rakotwórczy

Długoterminowe badania rakotwórczości trwające 104 tygodnie, przeprowadzone zarówno u szczurów, jak i myszy, ujawniły zwiększoną częstość występowania określonych zmian nowotworowych. U myszy zaobserwowano wzrost częstości występowania gruczolaków wątrobowokomórkowych oraz gruczolaków komórek pęcherzykowych tarczycy. U samców szczurów odnotowano natomiast zwiększoną częstość występowania gruczolaków i raków wątroby. Jako najbardziej prawdopodobny mechanizm odpowiedzialny za powstawanie tych zmian nowotworowych wskazuje się indukcję enzymów CYP450 oraz glukuronidację tyroksyny. Jednak nie uważa się, aby te mechanizmy miały istotne znaczenie kliniczne podczas stosowania leku u ludzi. Należy zaznaczyć, że w opisanych badaniach nie przedstawiono danych dotyczących ogólnoustrojowej ekspozycji na lek⁴.

Przenikanie przez barierę łożyskową

Badania przeprowadzone na myszach wykazały, że doksylamina ma zdolność przekraczania bariery łożyskowej. Interesujące jest to, że lek wykrywano w zarodkach w stężeniu wyższym niż stężenie występujące w osoczu ciężarnych samic⁵.

Wpływ na płodność i rozwój

W badaniach na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, nawet po zastosowaniu dawek znacznie przekraczających te, które są zalecane w praktyce klinicznej. Jest to istotna informacja z punktu widzenia potencjalnego wpływu leku na zdolności rozrodcze⁶.

Należy jednak zaznaczyć, że brakuje danych przedklinicznych dotyczących wpływu wodorobursztynianu doksylaminy na rozwój około- i poporodowy, co stanowi pewne ograniczenie w całościowej ocenie bezpieczeństwa tej substancji w kontekście rozwoju potomstwa⁷.