verruca plantaris
Verruca plantaris, znana również jako brodawka podeszwowa, jest łagodnym naskórkowym nowotworem skóry wywołanym przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), najczęściej typu 1, 2, 4, 27 lub 57. Charakteryzuje się występowaniem na podeszwowej powierzchni stopy, zazwyczaj w miejscach poddawanych największemu naciskowi, takich jak pięta czy głowy kości śródstopia.
Klinicznie brodawka podeszwowa prezentuje się jako hiperkeratotyczna zmiana z przerwanym deseniem linii papilarnych. Często otoczona jest kołnierzem hiperkeratotycznym, a na przekroju poprzecznym widoczne są czarne kropki będące zakrzepłymi naczyniami krwionośnymi. W przeciwieństwie do odcisków, przy uciśnięciu brodawki pacjent odczuwa ból.
Leczenie verruca plantaris obejmuje metody chemiczne (preparaty keratolityczne z kwasem salicylowym), krioterapię, laseroterapię, elektrokoagulację oraz metody immunoterapii. U pacjentów immunokompetentnych brodawki mogą ustępować samoistnie w ciągu 1-2 lat, jednak ze względu na dyskomfort i ryzyko rozprzestrzeniania się zaleca się wdrożenie leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki podeszwowe – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki podeszwowe (verruca plantaris) to zmiany skórne wywołane zakażeniem HPV, głównie typami 1, 2, 4, 27 i 57, lokalizujące się na podeszwowej części stopy. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, gdzie kluczowe są cechy takie jak obecność czarnych kropek (zakrzepnięte naczynia krwionośne), przerwanie linii dermatoglifów oraz ból przy bocznym ucisku zmiany. Test uciskowy i dermatoskopia wspomagają różnicowanie brodawek od odcisków i modzeli. W przypadkach wątpliwych stosuje się przycięcie warstwy rogowej, biopsję, badania molekularne (PCR, hybrydyzacja Southern blot) lub ultrasonografię w celu oceny głębokości zmiany. Diagnostyka różnicowa obejmuje odciski, modzele, czarną piętę, porokeratozę, torbiele włączeniowe oraz czerniaka, co wymaga szczególnej uwagi przy zmianach atypowych lub szybko rosnących.
5-fluorouracyl, akantoza, azotan srebra, badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja, brodawka podeszwowa, ciekły azot, czerniak, dermatoskop, dysfagia, hiperplazja naskórka, HPV, hybrydyzacja Southern blot, immunoterapia, krioterapia, kwas salicylowy, leczenie chirurgiczne, modzel, papillomatoza, PCR, porokeratoza, reakcja łańcuchowa polimerazy, środek keratolityczny, terapia laserowa, test uciskowy, verruca plantaris, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki podeszwowe – Zapobieganie i profilaktyka
Brodawki podeszwowe (verrucae plantaris) są wywoływane przez zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), który wnika przez mikrourazy skóry stóp, szczególnie w miejscach narażonych na nacisk, takich jak pięta czy przednia część stopy. Wirus jest wysoce zaraźliwy i przenosi się zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio przez skażone powierzchnie, zwłaszcza w środowiskach wilgotnych i ciepłych, takich jak baseny, sauny czy szatnie. Brodawki mogą utrzymywać się od kilku miesięcy do nawet kilku lat, jeśli nie zostaną poddane leczeniu. Profilaktyka opiera się na ochronie stóp poprzez noszenie obuwia ochronnego w miejscach publicznych, utrzymaniu właściwej higieny (mycie, dokładne osuszanie, stosowanie środków dezynfekujących), unikaniu bezpośredniego kontaktu z brodawkami oraz dbaniu o integralność skóry i układ odpornościowy pacjenta.
brodawka podeszwowa, chodzenie boso, HPV, immunoterapia, infekcja wirusowa, integralność skóry, krioterapia, kwas salicylowy, maść antybiotykowa, mydło antybakteryjne, nadpotliwość, nadpotliwość stóp, obniżona odporność, pumeks, środek dezynfekujący, szczepionka przeciwko HPV, układ odpornościowy, uszkodzenie skóry, verruca plantaris, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus HPV, zakażenie HPV, zakażenie kontaktowe - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki podeszwowe – Etiologia i przyczyny
Brodawki podeszwowe (verruca plantaris) są zmianami skórnymi wywołanymi przez infekcję wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), głównie typami HPV-1, HPV-2, HPV-4 oraz innymi rzadziej spotykanymi. Wirus wnika przez mikrourazy naskórka stóp, szczególnie w miejscach zwiększonego nacisku, takich jak pięty i główki kości śródstopia. Okres inkubacji może trwać od kilku tygodni do 20 miesięcy. HPV namnaża się w warstwie podstawnej naskórka, stymulując proliferację keratynocytów i prowadząc do powstania hiperkeratotycznych brodawek, które mogą występować pojedynczo (typ myrmecia, bolesne, głębokie, związane z HPV-1) lub w formie mozaikowej (skupiska, powierzchowne, mniej bolesne, związane z HPV-2). Zakażenie szerzy się drogą kontaktu bezpośredniego, pośredniego (fomity) oraz autoinokulacji, a sprzyjają mu ciepłe i wilgotne środowiska, takie jak baseny, szatnie czy wnętrza butów.
autoinokulacja, brodawka mozaikowa, brodawka narządów płciowych, brodawka podeszwowa, brodawkowaty rak podeszwowy, choroba autoimmunologiczna, eliminacja wirusa, forma latentna wirusa, HPV, immunosupresja, kość śródstopia, nadpotliwość stóp, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, okres inkubacji, rak kolczystokomórkowy, verruca plantaris, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus HPV, zakażenie latentne