zakrzepnięte naczynie krwionośne
Zakrzepnięte naczynie krwionośne to stan, w którym dochodzi do utworzenia skrzepliny (zakrzepu) wewnątrz naczynia, co powoduje częściowe lub całkowite zablokowanie przepływu krwi. Proces ten, nazywany zakrzepicą, może dotyczyć zarówno żył (zakrzepica żylna), jak i tętnic (zakrzepica tętnicza), a jego konsekwencje zależą od lokalizacji i stopnia niedrożności naczynia.
W zakrzepicy żylnej najczęściej dochodzi do powstawania zakrzepów w żyłach głębokich kończyn dolnych (zakrzepica żył głębokich – ZŻG). Objawia się to bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem i uciepleniem zajętej kończyny. Najpoważniejszym powikłaniem ZŻG jest zator tętnicy płucnej, który powstaje wskutek oderwania fragmentu zakrzepu i przemieszczenia go z prądem krwi do naczyń płucnych.
Zakrzepica tętnicza prowadzi do niedokrwienia tkanek zaopatrywanych przez dane naczynie. W przypadku tętnic wieńcowych skutkuje zawałem mięśnia sercowego, w tętnicach mózgowych – udarem niedokrwiennym mózgu, a w tętnicach obwodowych – ostrym niedokrwieniem kończyny. Czynniki ryzyka zakrzepicy obejmują unieruchomienie, zabiegi operacyjne, nowotwory, terapię hormonalną, ciążę, otyłość oraz wrodzone i nabyte trombofilie.
Diagnostyka zakrzepniętego naczynia obejmuje badania obrazowe (USG dopplerowskie, angio-TK, angio-MR), a także badania laboratoryjne, w tym oznaczenie D-dimerów. Leczenie zależy od lokalizacji zakrzepu i obejmuje terapię przeciwzakrzepową (heparyny drobnocząsteczkowe, heparyna niefrakcjonowana, antagoniści witaminy K, nowe doustne antykoagulanty), trombolityczną, a w wybranych przypadkach interwencje zabiegowe (trombektomia mechaniczna, implantacja filtrów do żyły głównej dolnej).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki zwykłe – Objawy
Brodawki zwykłe (verruca vulgaris) to łagodne zmiany skórne wywołane zakażeniem HPV, głównie typami 1, 2, 4 i 7, najczęściej występujące u dzieci i młodzieży. Charakteryzują się twardymi, ziarnistymi guzkami o wielkości od 2 do 10 mm, z kalafiorowatą, hiperkeratotyczną powierzchnią i obecnością czarnych punktów będących zakrzepniętymi naczyniami. Lokalizują się głównie na dłoniach, palcach, wokół paznokci, kolanach i łokciach. Okres inkubacji wynosi zwykle 2-6 miesięcy, a brodawki mogą występować pojedynczo lub w skupiskach, rozprzestrzeniając się przez samozakażenie, zwłaszcza przy uszkodzeniu ciągłości skóry. U większości pacjentów brodawki ustępują samoistnie: u dzieci około 50% w ciągu 6 miesięcy, 65-78% w ciągu 2 lat, a 90% w ciągu 5 lat. Czas trwania jest dłuższy u dorosłych i osób z obniżoną odpornością.
bliznowacenie, brodawka zwykła, ciągłość skóry, elektrokoagulacja, hiperkeratoza, infekcja wtórna, inkubacja, krioterapia, laseroterapia, naturalny przebieg choroby, nawrót choroby, obniżona odporność, samozakażenie, stabilizacja choroby, stan zapalny, struktura kalafiorowata, typy HPV, układ odpornościowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus HPV, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie kontaktowe, zakrzepnięte naczynie krwionośne