przywiedzenie przodostopia
Przywiedzenie przodostopia (łac. adductio antepedis, ang. forefoot adduction) to termin określający deformację stopy, w której przednia część stopy jest skierowana przyśrodkowo w stosunku do tyłostopia. Jest to częsty element wrodzonej stopy końsko-szpotawej, może również występować jako izolowana wada.
Przywiedzenie przodostopia najczęściej diagnozuje się w okresie niemowlęcym, ale może być również nabyte w późniejszym wieku. W przypadku wady wrodzonej, często towarzyszy jej rotacja przyśrodkowa kości piętowej i skrócenie ścięgna Achillesa. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz badania obrazowe, przede wszystkim zdjęcia rentgenowskie w projekcji przednio-tylnej i bocznej.
Leczenie przywiedzenia przodostopia zależy od stopnia deformacji i wieku pacjenta. U niemowląt stosuje się metody zachowawcze, takie jak redresje, gipsowanie seryjne metodą Ponsetiego lub ortezy. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze lub u starszych dzieci może być konieczne leczenie operacyjne, obejmujące uwolnienie tkanek miękkich lub osteotomie kości śródstopia.
Nieleczone przywiedzenie przodostopia może prowadzić do problemów z chodzeniem, trudności w doborze obuwia oraz rozwoju wtórnych deformacji stopy. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie zapewniają najlepsze wyniki funkcjonalne i kosmetyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Stopa końsko-szpotawa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Stopa końsko-szpotawa (talipes equinovarus) to wrodzona deformacja stopy występująca u 1-2 na 1000 noworodków, charakteryzująca się zgięciem podeszwowym, przywiedzeniem przodostopia, supinacją i szpotawością pięty. Wada dotyczy około 50% przypadków obustronnie i częściej występuje u chłopców (2:1). Leczenie powinno rozpocząć się w pierwszych dwóch tygodniach życia, gdy tkanki są najbardziej plastyczne. Metoda Ponsetiego, uznawana za standard, obejmuje cotygodniowe manipulacje i gipsowania przez 5-10 tygodni, często z koniecznością tenotomii ścięgna Achillesa, a następnie stosowanie ortezy odwodzącej stopę (FAB) przez 23 godziny na dobę przez 3 miesiące, a następnie w nocy do 4-5 roku życia. Metoda ta osiąga około 90% skuteczności w unikaniu rozległego leczenia chirurgicznego. Alternatywnie stosuje się metodę francuską, opartą na codziennej fizjoterapii i unieruchomieniu, jednak wymaga ona większego zaangażowania rodziców. Leczenie chirurgiczne jest zarezerwowane dla przypadków opornych lub nawrotów i wiąże się z długotrwałą rehabilitacją i stosowaniem gipsu oraz ortezy.
fizjoterapia, integralność skóry, metoda francuska, metoda Ponsetiego, nawrót deformacji, obrzęk, odleżyna, orteza odwodząca stopę, ortopedia dziecięca, ortotyka, przywiedzenie przodostopia, ścięgno Achillesa, stopa końsko-szpotawa, supinacja, sztywność stopy, talipes equinovarus, technik gipsowy, tenotomia przezskórna, ucisk tkanek, uwolnienie ścięgna, zaburzenie krążenia, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół interdyscyplinarny, zgięcie podeszwowe