potransplantacyjna choroba limfoproliferacyjna
Potransplantacyjna choroba limfoproliferacyjna (PTLD – Post-Transplant Lymphoproliferative Disorder) stanowi poważne powikłanie immunosupresji u pacjentów po przeszczepieniach narządów lub komórek krwiotwórczych. Patogeneza PTLD jest ściśle związana z zakażeniem wirusem Epsteina-Barr (EBV), który w warunkach obniżonej odporności może prowadzić do niekontrolowanej proliferacji limfocytów B.
Spektrum kliniczne PTLD jest szerokie – od łagodnych, poliklonalnych proliferacji przypominających mononukleozę zakaźną, po agresywne chłoniaki z komórek B. Według klasyfikacji WHO wyróżnia się cztery główne kategorie: wczesne zmiany, PTLD polimorficzny, PTLD monomorficzny oraz PTLD typu chłoniaka Hodgkina. Czynniki ryzyka obejmują rodzaj transplantacji (najwyższe ryzyko po przeszczepieniu jelita cienkiego i wielonarządowym), seronegatywny status EBV biorcy przy seropozytywnym dawcy oraz intensywność immunosupresji.
Diagnostyka PTLD opiera się na badaniach obrazowych, histopatologicznych oraz molekularnych. Monitorowanie wiremii EBV we krwi umożliwia wczesne wykrycie zagrożenia PTLD. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje redukcję immunosupresji, terapię przeciwwirusową, immunoterapię (rytuksymab), chemioterapię w zaawansowanych przypadkach oraz leczenie chirurgiczne zmian zlokalizowanych. Pięcioletnie przeżycie waha się od 30% do 80%, zależnie od typu histologicznego i stopnia zaawansowania.