reakcja Mazottiego
Reakcja Mazottiego to rzadkie powikłanie leczenia sterydami nadnerczowymi u pacjentów z chorobą von Recklinghausena (nerwiakowłókniakowatością typu 1). Manifestuje się gwałtownym pogorszeniem stanu neurologicznego pacjenta po włączeniu terapii sterydowej.
Mechanizm reakcji wiąże się z nagłym obrzękiem nerwiakowłókniaków zlokalizowanych w ośrodkowym układzie nerwowym. Podczas leczenia kortykosteroidami dochodzi do zwiększenia przepuszczalności naczyń, co powoduje gromadzenie się płynu w obrębie guzów, prowadząc do zwiększenia ich objętości i ucisku na okoliczne struktury nerwowe.
Objawy kliniczne obejmują nasilenie bólu, pojawienie się lub pogłębienie deficytów neurologicznych, mogą wystąpić zaburzenia świadomości, drgawki i inne objawy zależne od lokalizacji zmian. Reakcja zazwyczaj rozwija się w ciągu kilku do kilkudziesięciu godzin od rozpoczęcia terapii sterydowej.
W przypadku wystąpienia reakcji Mazottiego konieczne jest natychmiastowe odstawienie sterydów i wdrożenie leczenia przeciwobrzękowego. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić progresję choroby podstawowej, krwawienie do guza lub zakażenie ośrodkowego układu nerwowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivermectin Medical Valley
Ivermectin Medical Valley zawiera 3 mg iwermektyny w formie tabletek o średnicy około 5 mm. Podczas terapii należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów sugerujących SJS lub TEN, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i rozważenie alternatywnych metod terapii. Pacjenci, u których wystąpiły takie reakcje, nie powinni ponownie otrzymywać iwermektyny. Ponadto, iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, a jej skuteczność u pacjentów z zaburzeniami odporności jest niepotwierdzona. Nie wykazuje też aktywności wobec dojrzałych form pasożytów filarii ani nie ma udowodnionego działania w leczeniu zespołu tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenia naczyń chłonnych związanych z filariozą.
ciężkie skórne działania niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie neurotoksyczne, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, leczenie profilaktyczne, leczenie skojarzone, Loa loa, mikrofilaremia, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja Mazottiego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zaburzenie odporności, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii - Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Działania niepożądane
Iwermektyna, dostępna w postaci tabletek (3 mg) oraz kremu (10 mg/g), jest stosowana w leczeniu chorób pasożytniczych oraz trądziku różowatego. Profil działań niepożądanych różni się w zależności od formy leku, dawki i rodzaju zakażenia. Najczęstsze działania hematologiczne to przejściowa hipereozynofilia, leukopenia i niedokrwistość, szczególnie podczas terapii doustnej. Istotne jest monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz funkcji wątroby, gdyż iwermektyna może powodować ostre zapalenie wątroby, podwyższenie ALAT, fosfatazy zasadowej oraz hiperbilirubinemię. Do najpoważniejszych powikłań należą neurotoksyczne objawy, w tym encefalopatia u pacjentów z zakażeniem Loa loa, manifestująca się zaburzeniami świadomości, śpiączką oraz objawami neurologicznymi jak ból pleców, dezorientacja, nietrzymanie moczu i stolca. Rzadko obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka, wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
dysfagia, encefalopatia, enzymy wątrobowe, filarioza, hiperbilirubinemia, hipereozynofilia, jadłowstręt, kontaktowe zapalenie skóry, krwiomocz, leukopenia, limfadenopatia, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, Onchocerca volvulus, ostre zapalenie wątroby, reakcja Mazottiego, świerzb, tachykardia, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trądzik różowaty, węgorczyca, Wuchereria bancrofti, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie Loa loa, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Iwermektyna, stosowana w terapii chorób pasożytniczych, wiąże się z ryzykiem ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów tych reakcji należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć alternatywne metody terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami odporności, zwłaszcza przy leczeniu węgorczycy, gdzie brak jest danych dotyczących optymalnego dawkowania i skuteczności. Iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, nie działa na dojrzałe formy pasożytów filarii oraz nie łagodzi powikłań takich jak zespół tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenie naczyń chłonnych. Nasilenie działań niepożądanych koreluje z gęstością mikrofilarii, szczególnie u pacjentów zakażonych Loa loa, u których obserwuje się zwiększone ryzyko encefalopatii i innych neurotoksycznych efektów, w tym utraty przytomności i śpiączki.
choroba pasożytnicza, ciężkie skórne działanie niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie niepożądane, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, kontaktowe zapalenie skóry, mikrofilaria, neurotoksyczność, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja alergiczna, reakcja Mazottiego, roztocze Demodex, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trądzik różowaty, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zakażenie Loa loa, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii, zliszajowacenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Iwermektyna, stosowana jako lek przeciwpasożytniczy, wykazuje profil bezpieczeństwa zależny od rodzaju i nasilenia infekcji pasożytniczej oraz zagęszczenia pasożytów u pacjenta. Najczęściej działania niepożądane mają charakter łagodny i przejściowy, jednak u pacjentów z wielopasożytniczymi zakażeniami, zwłaszcza Loa loa, ryzyko poważnych powikłań, takich jak encefalopatia, jest istotnie zwiększone. W przypadku filariozy wywołanej przez Wuchereria bancrofti, nasilenie objawów niepożądanych koreluje z zagęszczeniem mikrofilarii we krwi, a nie z dawką leku. Do najpoważniejszych działań należą encefalopatia, neurotoksyczność (zaburzenia świadomości, śpiączka), ciężkie reakcje skórne (toksyczna rozpływna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz zaburzenia czynności wątroby (ostre zapalenie, podwyższone enzymy ALT i fosfatazy zasadowej, hiperbilirubinemia).
aminotransferaza alaninowa, Ascaris, encefalopatia, filarioza Wuchereria bancrofti, fosfataza zasadowa, hiperbilirubinemia, hipereozynofilia, iwermektyna, krwiomocz, krwotok spojówkowy, lek przeciwpasożytniczy, leukopenia, Loa loa, mikrofilaria, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, Onchocerca volvulus, onchocerkoza, ostre zapalenie wątroby, reakcja Mazottiego, świerzb, toksyczna rozpływna martwica naskórka, węgorczyca, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie rąbka rogówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona