zliszajowacenie
Zliszajowacenie (lichenifikacja) to termin dermatologiczny określający zgrubienie skóry wraz z podkreśleniem jej naturalnego rysunku. Charakteryzuje się pogrubieniem naskórka (akantoza), zwiększeniem warstwy rogowej (hiperkeratoza) oraz podkreśleniem bruzd skórnych, co daje skórze wygląd przypominający liszaj.
Stan ten najczęściej jest wynikiem przewlekłego drapania, pocierania lub innego mechanicznego drażnienia skóry. Typowo występuje w przebiegu przewlekłych dermatoz świądowych, takich jak atopowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy czy świerzbiączka guzkowa. Zliszajowacenie może również towarzyszyć przewlekłym stanom zapalnym skóry.
Klinicznie zliszajowacenie objawia się jako dobrze odgraniczone, zgrubiałe ogniska o zwiększonym rysunku skóry, często o sinawym lub brunatnawym zabarwieniu. Predylekcyjne lokalizacje to zgięcia łokciowe i podkolanowe, kark, okolice nadgarstków, a także inne obszary narażone na tarcie i drapanie. Leczenie zliszajowacenia polega przede wszystkim na eliminacji czynnika wywołującego oraz zastosowaniu miejscowych kortykosteroidów, inhibitorów kalcyneuryny lub emolientów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Iwermektyna, stosowana w terapii chorób pasożytniczych, wiąże się z ryzykiem ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów tych reakcji należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć alternatywne metody terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami odporności, zwłaszcza przy leczeniu węgorczycy, gdzie brak jest danych dotyczących optymalnego dawkowania i skuteczności. Iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, nie działa na dojrzałe formy pasożytów filarii oraz nie łagodzi powikłań takich jak zespół tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenie naczyń chłonnych. Nasilenie działań niepożądanych koreluje z gęstością mikrofilarii, szczególnie u pacjentów zakażonych Loa loa, u których obserwuje się zwiększone ryzyko encefalopatii i innych neurotoksycznych efektów, w tym utraty przytomności i śpiączki.
choroba pasożytnicza, ciężkie skórne działanie niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie niepożądane, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, kontaktowe zapalenie skóry, mikrofilaria, neurotoksyczność, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja alergiczna, reakcja Mazottiego, roztocze Demodex, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trądzik różowaty, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zakażenie Loa loa, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii, zliszajowacenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clobederm 0,5 mg/g
Clobederm 0,5 mg/g w postaci maści zawiera klobetazolu propionian, silny glikokortykosteroid klasy IV, przeznaczony do krótkotrwałego miejscowego leczenia ostrych i ciężkich, niezakażonych, suchych stanów zapalnych skóry. Preparat jest wskazany w leczeniu schorzeń dermatologicznych takich jak łojotokowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca zadawniona, liszaj rumieniowaty, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowy dyskoidalny, liszaj płaski o nasilonym świądzie oraz wyprysk zliszajowaciały. Maść o białej, półprzezroczystej konsystencji zapewnia okluzję, co zwiększa penetrację substancji czynnej przez warstwę rogową naskórka, potęgując efekt terapeutyczny. Substancją pomocniczą jest glikol propylenowy, który może powodować podrażnienia u osób z wrażliwą skórą.
atopowe zapalenie skóry, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, gruczoł łojowy, klobetazolu propionian, lichenifikacja, liszaj płaski, liszaj rumieniowaty, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca zadawniona, rogowacenie naskórka, rumień wielopostaciowy, stan zapalny skóry, terapia przeciwzapalna, toczeń rumieniowy dyskoidalny, warstwa rogowa naskórka, wyprysk kontaktowy, wyprysk zliszajowaciały, zliszajowacenie