wysunięcie szczękowo-żuchwowe
Wysunięcie szczękowo-żuchwowe to zabieg chirurgiczny, który polega na przesunięciu szczęki i żuchwy do przodu w celu poprawy funkcji oddechowych oraz wyglądu twarzy pacjenta. Jest to procedura stosowana przede wszystkim w przypadkach znacznego niedorozwoju żuchwy (retrognatyzm) lub szczęki (mikrognatyzm), które mogą prowadzić do obturacyjnego bezdechu sennego lub zaburzeń zgryzu.
Zabieg wykonywany jest przez chirurgów szczękowo-twarzowych, najczęściej z zastosowaniem osteotomii strzałkowej gałęzi żuchwy (BSSO) oraz osteotomii szczęki typu Le Fort I. Procedura ta wymaga starannego planowania przedoperacyjnego, w tym analizy cefalometrycznej, badań obrazowych 3D oraz często współpracy z ortodontą.
Wskazaniami do wysunięcia szczękowo-żuchwowego są przede wszystkim ciężki obturacyjny bezdech senny, znaczne wady zgryzu niepoddające się leczeniu ortodontycznemu, zaburzenia stawów skroniowo-żuchwowych oraz względy estetyczne, takie jak cofnięty profil twarzy. Zabieg ten może znacząco poprawić drożność dróg oddechowych, zmniejszając AHI (wskaźnik bezdechów i spłyceń oddychania) u pacjentów z OBS.
Okres rekonwalescencji po wysunięciu szczękowo-żuchwowym trwa zwykle 6-8 tygodni, podczas których pacjent musi przestrzegać zaleceń dotyczących diety i higieny jamy ustnej. Potencjalne powikłania obejmują zaburzenia czucia w obrębie warg i brody, problemy z otwieraniem ust, infekcje oraz nawrót wady. Skuteczność zabiegu w leczeniu obturacyjnego bezdechu sennego sięga 80-90% w odpowiednio zakwalifikowanych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bezdech senny obturacyjny – Diagnostyka i diagnoza
Obturacyjny bezdech senny (OBS) to zaburzenie charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami całkowitego lub częściowego zatrzymania przepływu powietrza w drogach oddechowych podczas snu, pomimo zachowanego wysiłku oddechowego. Występuje u około 12% dorosłej populacji USA, z czego 80% pozostaje niezdiagnozowanych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu fizykalnym oraz stosowaniu kwestionariuszy przesiewowych (np. STOP-Bang, Berliński, ESS), które cechują się wysoką czułością, lecz niską swoistością. Złotym standardem diagnostycznym jest polisomnografia (PSG) typu I, monitorująca m.in. EEG, EOG, EMG, EKG, parametry oddechowe i saturację, umożliwiająca ocenę wskaźnika AHI (Apnea-Hypopnea Index) oraz RDI (Respiratory Disturbance Index). Kryteria rozpoznania obejmują AHI lub RDI ≥15 zdarzeń/godz. lub AHI/RDI 5-14 z towarzyszącymi objawami klinicznymi. Ciężkość OBS klasyfikuje się jako łagodną (AHI 5-14), umiarkowaną (15-29) i ciężką (≥30 zdarzeń/godz.). Alternatywnie stosuje się domowe badania bezdechu sennego (HSAT), które jednak mają ograniczoną dokładność i nie są zalecane u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi.
aktygrafia, Amerykańska Akademia Medycyny Snu, aparat doustny, badanie fizykalne, centralny bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, chrapanie, CPAP, domowe badanie bezdechu sennego, duszność nocna, elektroencefalografia, elektrokardiografia, elektromiografia, elektrookulografia, górne drogi oddechowe, kwestionariusz przesiewowy, kwestionariusz STOP-Bang, nadmierna senność dzienna, narkolepsja, nasofiberoskopia, obturacyjny bezdech senny, oksymetria nocna, otolaryngolog, polisomnografia, Skala Senności Epworth, specjalista medycyny snu, spłycenie oddechu, wskaźnik bezdechów i spłyceń oddechów, wskaźnik zaburzeń oddychania, wysunięcie szczękowo-żuchwowe