nasofiberoskopia
Nasofiberoskopia to małoinwazyjna procedura diagnostyczna, która umożliwia lekarzowi bezpośrednią wizualizację górnych dróg oddechowych przy użyciu cienkiego, giętkiego endoskopu z kamerą (fiberoskopu). Badanie pozwala na ocenę jam nosa, nosogardła, krtani i początku tchawicy, co jest szczególnie przydatne w diagnostyce schorzeń laryngologicznych.
Procedura wykonywana jest najczęściej w pozycji siedzącej pacjenta, po miejscowym znieczuleniu błony śluzowej nosa. Endoskop wprowadzany jest przez nozdrze, co umożliwia szczegółową ocenę struktur anatomicznych, wykrycie zmian patologicznych, takich jak stany zapalne, polipy, guzy, czy ocenę funkcji struktur (np. ruchomość strun głosowych).
Wskazaniami do nasofiberoskopii są między innymi: przewlekłe zapalenie zatok, nawracające krwawienia z nosa, przewlekły kaszel, chrapanie, bezdech senny, podejrzenie ciała obcego, zaburzenia połykania, chrypka, czy diagnostyka guzów regionu głowy i szyi. Badanie cechuje się wysoką wartością diagnostyczną przy minimalnym dyskomforcie dla pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Diagnostyka i diagnoza
Kaszel, będący naturalnym odruchem obronnym, jest jednym z najczęstszych objawów zgłaszanych w praktyce klinicznej, z ponad 26 milionami wizyt rocznie w USA. Klasyfikacja kaszlu opiera się na czasie trwania: ostry (<3 tyg.), podostry (3-8 tyg.) i przewlekły (>8 tyg. u dorosłych, >4 tyg. u dzieci), oraz na charakterze: suchy (nieproduktywny) i mokry (produktywny). Diagnostyka powinna uwzględniać szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz czas trwania kaszlu. W ostrym kaszlu najczęstszą etiologią są infekcje górnych dróg oddechowych, a badania dodatkowe są wskazane przy objawach alarmujących (np. gorączka, krwioplucie). W przewlekłym kaszlu u dorosłych dominują: zespół kaszlu górnych dróg oddechowych (UACS), astma oskrzelowa oraz choroba refluksowa przełyku (GERD). Diagnostyka obejmuje RTG klatki piersiowej, spirometrię, badania czynnościowe płuc, 24-godzinne monitorowanie pH przełyku, badanie indukowanej plwociny oraz bronchoskopię w wybranych przypadkach. U dzieci przewlekły kaszel definiuje się jako trwający >4 tygodni, a diagnostyka obejmuje radiografię i spirometrię od 5. roku życia.
astma kaszlowa, astma oskrzelowa, badania czynnościowe płuc, badanie fizykalne, bronchoskopia, choroba refluksowa przełyku, eozynofilowe zapalenie oskrzeli, GERD, gruźlica, kaszel mokry, kaszel ostry, kaszel przewlekły, kaszel suchy, krwioplucie, krztusiec, monitorowanie pH przełyku, nasofiberoskopia, nieastmatyczne eozynofilowe zapalenie oskrzeli, niewydolność serca, odruch obronny, POChP, posiew plwociny, próba rozkurczowa, radiografia klatki piersiowej, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, spirometria, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, Zespół Kaszlu Górnych Dróg Oddechowych, zespół nadwrażliwości kaszlowej - Leksykon chorób i schorzeń
Bezdech senny obturacyjny – Diagnostyka i diagnoza
Obturacyjny bezdech senny (OBS) to zaburzenie charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami całkowitego lub częściowego zatrzymania przepływu powietrza w drogach oddechowych podczas snu, pomimo zachowanego wysiłku oddechowego. Występuje u około 12% dorosłej populacji USA, z czego 80% pozostaje niezdiagnozowanych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu fizykalnym oraz stosowaniu kwestionariuszy przesiewowych (np. STOP-Bang, Berliński, ESS), które cechują się wysoką czułością, lecz niską swoistością. Złotym standardem diagnostycznym jest polisomnografia (PSG) typu I, monitorująca m.in. EEG, EOG, EMG, EKG, parametry oddechowe i saturację, umożliwiająca ocenę wskaźnika AHI (Apnea-Hypopnea Index) oraz RDI (Respiratory Disturbance Index). Kryteria rozpoznania obejmują AHI lub RDI ≥15 zdarzeń/godz. lub AHI/RDI 5-14 z towarzyszącymi objawami klinicznymi. Ciężkość OBS klasyfikuje się jako łagodną (AHI 5-14), umiarkowaną (15-29) i ciężką (≥30 zdarzeń/godz.). Alternatywnie stosuje się domowe badania bezdechu sennego (HSAT), które jednak mają ograniczoną dokładność i nie są zalecane u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi.
aktygrafia, Amerykańska Akademia Medycyny Snu, aparat doustny, badanie fizykalne, centralny bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, chrapanie, CPAP, domowe badanie bezdechu sennego, duszność nocna, elektroencefalografia, elektrokardiografia, elektromiografia, elektrookulografia, górne drogi oddechowe, kwestionariusz przesiewowy, kwestionariusz STOP-Bang, nadmierna senność dzienna, narkolepsja, nasofiberoskopia, obturacyjny bezdech senny, oksymetria nocna, otolaryngolog, polisomnografia, Skala Senności Epworth, specjalista medycyny snu, spłycenie oddechu, wskaźnik bezdechów i spłyceń oddechów, wskaźnik zaburzeń oddychania, wysunięcie szczękowo-żuchwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Diagnostyka i diagnoza
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca z częstością około 1 na 700-1000 żywych urodzeń. Diagnostyka prenatalna, głównie za pomocą ultrasonografii 2D, 3D i 4D, pozwala na wykrycie około 81% przypadków rozszczepu wargi już około 20. tygodnia ciąży, a nawet od 13. tygodnia, natomiast izolowany rozszczep podniebienia jest trudniejszy do zdiagnozowania prenatalnie ze względu na ograniczenia obrazowania wnętrza jamy ustnej płodu. W przypadku podejrzenia rozszczepu zalecane są dodatkowe badania, takie jak amniocenteza, MRI prenatalne oraz konsultacje genetyczne, zwłaszcza w kontekście zespołów genetycznych (np. zespół Pierre’a Robina, Sticklera, van der Woude, DiGeorge’a). Po urodzeniu rozszczep wargi jest zwykle rozpoznawany na podstawie badania fizykalnego, natomiast rozszczep podniebienia wymaga dokładnej oceny jamy ustnej noworodka, w tym uwzględnienia trudnych do wykrycia form podśluzówkowych.
amniocenteza, audiometria, badanie audiologiczne, badanie ultrasonograficzne, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, endoskopia, funkcja podniebienno-gardłowa, izolowany rozszczep podniebienia, konsultacja genetyczna, nasofiberoskopia, niewydolność podniebienno-gardłowa, rozszczep podśluzówkowy, rozszczep wargi i podniebienia, rozszczepiony języczek, technika FISH, tympanometria, ultrasonografia 3D i 4D, USG anatomiczne, wada wrodzona twarzoczaszki, wideofluoroskopia, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zespół DiGeorge’a, zespół Pierre’a Robina, zespół Stickler, zespół van der Woude