eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego
Eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego (ang. eosinophilic myocarditis, EM) to rzadka postać zapalenia mięśnia sercowego charakteryzująca się naciekiem komórek eozynofilowych w mięśniu sercowym. Schorzenie to może występować jako izolowana jednostka chorobowa lub w przebiegu układowych chorób związanych z eozynofilią, takich jak zespół hipereozynofilowy, choroba Churga-Strauss czy w reakcjach nadwrażliwości na leki.
Patofizjologia schorzenia wiąże się z uwalnianiem przez eozynofile substancji cytotoksycznych, takich jak białko zasadowe (MBP), białko kationowe (ECP) czy neurotoksyna eozynofilowa (EDN), które uszkadzają kardiomiocyty. Klinicznie EM może manifestować się jako ostre zapalenie mięśnia sercowego, przewlekła kardiomiopatia restrykcyjna lub rzadziej jako nagła śmierć sercowa. Objawy obejmują duszność, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca oraz objawy niewydolności serca.
Diagnostyka eozynofilowego zapalenia mięśnia sercowego opiera się na stwierdzeniu eozynofilii we krwi obwodowej, badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca) oraz biopsji endomiokardialnnej, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym. W badaniu histopatologicznym widoczne są nacieki eozynofilowe, martwica kardiomiocytów oraz różnego stopnia włóknienie.
Leczenie polega na eliminacji potencjalnego czynnika wywołującego, terapii immunosupresyjnej (głównie glikokortykosteroidy) oraz leczeniu niewydolności serca. W przypadkach opornych na leczenie standardowe można stosować leki cytotoksyczne, takie jak cyklofosfamid czy azatiopryna. Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od przyczyny, czasu rozpoznania oraz odpowiedzi na leczenie. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie terapii może znacząco poprawić rokowanie pacjentów z eozynofilowym zapaleniem mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dobutamine TZF 250 mg
Dobutamina (DOBUTAMINE TZF) stosowana do infuzji może wywoływać liczne działania niepożądane, zwłaszcza w układzie sercowo-naczyniowym. Najczęściej obserwuje się tachykardię (≥30 uderzeń/min), zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej oraz nadciśnienie (≥50 mmHg), które może wskazywać na przedawkowanie. Rzadziej występują poważne arytmie, takie jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór i przedsionków, a także zawał mięśnia sercowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i migotaniem przedsionków konieczne jest szczegółowe monitorowanie. Długotrwałe podawanie (>72 godziny) może prowadzić do rozwoju tolerancji, wymagającej zwiększenia dawki. Inne często występujące działania to eozynofilia, hamowanie agregacji płytek, skurcz oskrzeli, ból głowy oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i skurcz oskrzeli. U dzieci obserwowano m.in. wzrost ciśnienia tętniczego, tachykardię i objawy przekrwienia płuc.
agregacja płytek krwi, arytmia komorowa, astma, blok serca, ból dławicowy, ból głowy, bradykardia, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, częstoskurcz komorowy, dobutamina, dobutaminowy test wysiłkowy, drgawki kloniczne, ekstrasystolia komorowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, hipokaliemia, kardiomiopatia stresowa, kołatanie serca, lek inotropowy, martwica skóry, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, obrzęk płuc, parestezja, przekrwienie płuc, reakcja nadwrażliwości, skurcz miokloniczny, skurcz naczyń, skurcz oskrzeli, tachykardia, tolerancja lekowa, uniesienie odcinka ST, zaburzenia układu krążenia, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół takotsubo - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Leczenie
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, od łagodnych postaci ustępujących samoistnie po ciężkie, wymagające hospitalizacji i zaawansowanego leczenia. Podstawą terapii jest leczenie wspomagające, obejmujące ograniczenie aktywności fizycznej przez 3-6 miesięcy, dietę niskosodową w niewydolności serca oraz unikanie alkoholu. W przypadku niewydolności serca stosuje się standardową farmakoterapię zgodnie z wytycznymi ESC, w tym inhibitory ACE/ARB, beta-blokery, diuretyki, antagoniści aldosteronu oraz inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego typu 2, szczególnie przy obniżonej frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Immunosupresja jest wskazana jedynie w wybranych przypadkach, takich jak zapalenie z komórek olbrzymich (GCM), eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, sarkoidoza serca oraz zapalenie mięśnia sercowego związane z chorobami autoimmunologicznymi lub inhibitorami punktów kontrolnych układu immunologicznego. Leczenie immunosupresyjne, w tym glikokortykosteroidy i leki takie jak azatiopryna czy cyklosporyna, powinno być dostosowane do aktywności choroby i potwierdzone wynikami biopsji mięśnia sercowego (EMB).
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azatiopryna, beta-bloker, cyklosporyna, dieta niskosodowa, diuretyk, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, glikokortkosteroid, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia rozstrzeniowa, leczenie immunosupresyjne, leczenie wspomagające, lek przeciwbólowy, limfocytarne zapalenie mięśnia sercowego, mechaniczne wspomaganie krążenia, metotreksat, niewydolność serca, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, pozaustrojowe utlenowanie membranowe, rehabilitacja kardiologiczna, rozrusznik serca, sarkoidoza serca, transplantacja serca, urządzenie wspomagające pracę komór, wstrząs kardiogenny, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się powiększeniem i rozszerzeniem jednej lub obu komór serca z upośledzoną kurczliwością, definiowaną jako frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 40% lub frakcja skracania poniżej 25%. Diagnostyka wymaga wykluczenia innych przyczyn niewydolności komorowej, takich jak nadciśnienie tętnicze, choroby zastawkowe czy choroba wieńcowa (>50% zwężenia tętnic wieńcowych). Podstawowe badania obejmują echokardiografię (ocena powiększenia i funkcji komór), EKG (tachykardia zatokowa, niespecyficzne zmiany ST, blok lewej odnogi pęczka Hisa), RTG klatki piersiowej (kardiomegalia, zastój płucny), rezonans magnetyczny serca (CMR) z oceną LVEF i późnym wzmocnieniem gadolinowym (LGE), badania laboratoryjne (markery sercowe, BNP/NT-proBNP, badania infekcyjne i metaboliczne), Holter EKG oraz w wybranych przypadkach cewnikowanie serca i biopsję endomiokardialną. W diagnostyce różnicowej kluczowe jest wykluczenie choroby wieńcowej i przeciążenia ciśnieniowego lub objętościowego.
badanie holterowskie, biomarker sercowy, biopsja endomiokardialna, blok lewej odnogi pęczka Hisa, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa, duszność wysiłkowa, dysfunkcja skurczowa, elektrokardiogram, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, globalne odkształcenie podłużne, hemochromatoza, implantacja ICD, kardiomegalia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia zapalna, koronarografia, mutacja LMNA, N-końcowy pro-peptyd natriuretyczny typu B, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, nocna duszność napadowa, obrzęk obwodowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, ortopnoe, peptyd natriuretyczny typu B, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, późne wzmocnienie gadolinowe, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, sarkoidoza, skrzeplina przyścienna, stratyfikacja ryzyka, szmer sercowy, tachykardia zatokowa, tomografia komputerowa, troponina sercowa, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego