zapalenie nabłonka jamy nosowej
Zapalenie nabłonka jamy nosowej (rhinitis) to stan zapalny błony śluzowej wyścielającej jamę nosową. Jest to powszechny problem kliniczny, który może mieć podłoże alergiczne, infekcyjne, niealergiczne z eozynofilią, zawodowe, hormonalne, polekowe lub idiopatyczne.
W obrazie klinicznym dominują objawy takie jak wyciek z nosa (wydzielina wodnista, śluzowa lub śluzowo-ropna), uczucie zatkania nosa, kichanie, świąd i pieczenie w obrębie jamy nosowej. W diagnostyce uwzględnia się wywiad, badanie przedmiotowe, badania endoskopowe, testy alergiczne oraz rzadziej badania obrazowe.
Leczenie zapalenia nabłonka jamy nosowej zależy od etiologii. W przypadku postaci alergicznej stosuje się leki przeciwhistaminowe, glikokortykosteroidy donosowe, leki antyleukotrienowe oraz immunoterapię. W postaciach infekcyjnych istotna jest terapia przeciwwirusowa, przeciwbakteryjna lub przeciwgrzybicza. Niezależnie od przyczyny zaleca się również płukanie jamy nosowej roztworem soli fizjologicznej, co pomaga mechanicznie usuwać alergeny, patogeny i wydzielinę.
Nieleczone zapalenie nabłonka jamy nosowej może prowadzić do powikłań takich jak zapalenie zatok przynosowych, zapalenie ucha środkowego, pogorszenie kontroli astmy, zaburzenia snu oraz obniżenie jakości życia. Przewlekły stan zapalny może również skutkować rozwojem polipów nosa lub przerostem małżowin nosowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ambrysentan, antagonista receptora endoteliny (ERA), wykazuje w badaniach przedklinicznych potencjał do obniżania ciśnienia tętniczego przy dużych dawkach, co może prowadzić do niedociśnienia i objawów wazodylatacyjnych. Nie stwierdzono hepatotoksyczności ani inhibicji transportu kwasów żółciowych. Długotrwałe podawanie u gryzoni powodowało zmiany zapalne i przerost małżowin nosowych przy ekspozycji przekraczającej 3-krotnie AUC kliniczne, natomiast u psów reakcje zapalne były minimalne nawet przy 20-krotnym przekroczeniu ekspozycji. Ambrysentan wykazywał działanie klastogenne in vitro, jednak nie potwierdzono mutagenności ani genotoksyczności in vivo. W 2-letnich badaniach na szczurach i myszach nie zaobserwowano właściwości rakotwórczych, jedynie niewielki wzrost częstości gruczolakowłókniaków sutka u samców szczurów przy 6-krotnie wyższej ekspozycji niż kliniczna (AUC).
ambrysentan, antagonista receptora endoteliny, aspermia, bezdech, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, gruczolakowłókniak sutka, hepatotoksyczność, inhibitor transportu kwasów żółciowych, kostnienie trzonu kości klinowej, niedociśnienie, niedotlenienie, przerost małżowin nosowych, ruchliwość plemników, szmer oddechowy, tętnica pępkowa, układ oddechowy, wada pnia naczyniowego, wada przegrody międzykomorowej, właściwość rakotwórcza, zanik kanalików nasiennych, zapalenie nabłonka jamy nosowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambrisentan AOP 10 mg
Ambrisentan, antagonista receptora endoteliny (ERA), wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Pojedyncza wysoka dawka może powodować niedociśnienie tętnicze wskutek rozszerzenia naczyń, co jest istotne przy ocenie przedawkowania. Nie stwierdzono hepatotoksyczności ani inhibicji transportu kwasów żółciowych. Długotrwałe podawanie u zwierząt ujawniło zmiany zapalne i przerost małżowin nosowych, zwłaszcza u szczurów przy ekspozycji trzykrotnie przekraczającej AUC stosowaną klinicznie. Ambrisentan wykazywał działanie klastogenne in vitro, jednak badania in vivo nie potwierdziły genotoksyczności, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka, z wyjątkiem niewielkiego wzrostu gruczolakowłókniaków sutka u samców szczurów przy 6-krotnej ekspozycji względem dawki klinicznej 10 mg/dobę.
antagonista receptora endoteliny, bezdech, działanie klastogenne, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, gruczolakowłókniak sutka, hepatotoksyczność, inhibitor transportu kwasów żółciowych, kostnienie trzonu kości klinowej, niedociśnienie, niedotlenienie, obniżenie ciśnienia tętniczego, przerost małżowin nosowych, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ruchliwość plemników, tętnica pępkowa, wada pnia naczyniowego, wada przegrody międzykomorowej, zanik kanalików nasiennych, zapalenie nabłonka jamy nosowej - Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ambrisentan, stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego, wykazuje w badaniach przedklinicznych typowe dla antagonistów receptora endoteliny (ERA) działanie obniżające ciśnienie tętnicze, prowadząc do niedociśnienia i rozszerzenia naczyń. Nie stwierdzono hepatotoksyczności ani inhibicji transportu kwasów żółciowych. W badaniach na zwierzętach obserwowano zmiany zapalne i przerost małżowin kości sitowej u szczurów przy ekspozycji trzykrotnie przekraczającej AUC kliniczną. Ambrisentan wykazywał działanie klastogenne in vitro, jednak bez mutagenności in vivo. W dwuletnich badaniach na szczurach i myszach nie wykazano właściwości rakotwórczych, choć przy 6-krotnie wyższej ekspozycji od dawki klinicznej zaobserwowano wzrost częstości gruczolakowłókniaków sutka u samców szczurów.
ambrisentan, antagonista receptora endoteliny, bezdech, działanie klastogenne, działanie teratogenne, gruczolakowłókniak sutka, hepatotoksyczność, kostnienie trzonu kości klinowej, niedociśnienie, niedotlenienie, pole pod krzywą stężenia leku, przerost małżowin kości sitowej, ruchliwość plemników, szmer oddechowy, tętnicze nadciśnienie płucne, wada pnia naczyniowego, wada przegrody międzykomorowej, właściwość rakotwórcza, zanik kanalików nasiennych, zapalenie nabłonka jamy nosowej