pierwotna uogólniona fibrynoliza

Pierwotna uogólniona fibrynoliza (DIC – Disseminated Intravascular Coagulation) to poważne zaburzenie układu krzepnięcia, charakteryzujące się nadmierną aktywacją procesów krzepnięcia krwi, co prowadzi do powstawania licznych zakrzepów w małych naczyniach krwionośnych. Jednocześnie dochodzi do zużycia czynników krzepnięcia i płytek krwi, co paradoksalnie skutkuje zwiększonym ryzykiem krwawień.

W patomechanizmie pierwotnej uogólnionej fibrynolizy kluczową rolę odgrywa nadmierna aktywacja układu krzepnięcia, prowadząca do niekontrolowanej generacji trombiny, która przekształca fibrynogen w fibrynę. Równocześnie dochodzi do wtórnej aktywacji układu fibrynolizy, którego zadaniem jest rozpuszczanie zakrzepów. Ten stan prowadzi do równoczesnego występowania zakrzepów i krwawień.

Pierwotna uogólniona fibrynoliza nie jest samodzielną chorobą, lecz powikłaniem innych stanów klinicznych, takich jak sepsa, urazy wielonarządowe, powikłania położnicze, nowotwory złośliwe czy ciężkie uszkodzenia wątroby. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu parametrów układu krzepnięcia, w tym stężenia D-dimerów, fibrynogenu, liczby płytek krwi oraz czasu protrombinowego i APTT.

Leczenie pierwotnej uogólnionej fibrynolizy koncentruje się przede wszystkim na eliminacji przyczyny wywołującej zaburzenie oraz wsparciu układu krzepnięcia. W zależności od dominującego objawu (krwawienia lub zakrzepy) stosuje się odpowiednio przetoczenia preparatów krwiopochodnych (osocze świeżo mrożone, koncentrat płytek krwi, krioprecypitat) lub leki przeciwkrzepliwe. Rokowanie zależy głównie od skuteczności leczenia choroby podstawowej oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego postępowania.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl