difemanil
Difemanil (difemanil methylsulfate) to lek o działaniu antycholinergicznym, zaliczany do grupy antagonistów receptorów muskarynowych. Działa poprzez blokowanie receptorów muskarynowych w układzie pokarmowym, co prowadzi do zmniejszenia napięcia mięśni gładkich i spowolnienia perystaltyki jelit.
Difemanil stosowany jest głównie w leczeniu zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, takich jak zespół jelita drażliwego, skurcze jelitowe oraz nadmierna perystaltyka jelit. Ze względu na swoje właściwości rozkurczowe może być również wykorzystywany w łagodzeniu objawów kolki jelitowej oraz w przygotowaniu pacjentów do badań diagnostycznych przewodu pokarmowego.
Jak większość leków antycholinergicznych, difemanil może powodować działania niepożądane, w tym suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, tachykardię, zatrzymanie moczu oraz zaparcia. Ze względu na swój profil działań niepożądanych, stosowanie difemamilu powinno być ostrożne u pacjentów z jaskrą, przerostem prostaty, chorobami sercowo-naczyniowymi oraz u osób w podeszłym wieku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Floxitrat 400 mg
Moksyfloksacyna, składnik leku Floxitrat 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze dotyczą addycyjnego wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (np. erytromycyna i.v.), lekami przeciwmalarycznymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi (np. cyzapryd, winkamina i.v.). Dodatkowo, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz leki wywołujące bradykardię, ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu. W przypadku preparatów zawierających dwu- i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) zalecana jest 6-godzinna przerwa między podaniem a moksyfloksacyną, aby uniknąć zmniejszenia jej wchłaniania. Węgiel aktywowany obniża biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, dlatego nie powinien być stosowany jednocześnie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, beprydyl, bradykardia, cefalosporyna, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, difemanil, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dofetylid, dydanozyna, dyzopiramid, erytromycyna, fluorochinolon, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, itrakonazol, kompleks chelatowy, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, pimozyd, probenecyd, ranitydyna, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sukralfat, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wartość INR, węgiel aktywowany, winkamina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca