autoantygen
Autoantygen to substancja lub cząsteczka naturalnie występująca w organizmie, która w normalnych warunkach jest rozpoznawana przez układ odpornościowy jako „własna” i nie wywołuje odpowiedzi immunologicznej. Jednakże w pewnych okolicznościach może stać się celem ataku własnego układu odpornościowego, co prowadzi do rozwoju chorób autoimmunologicznych.
W chorobach autoimmunologicznych układ odpornościowy błędnie identyfikuje autoantygeny jako obce i produkuje przeciwciała (autoprzeciwciała) oraz aktywuje komórki T skierowane przeciwko własnym tkankom. Przykładami autoantigenów są: białko miozyny w zapaleniu mięśnia sercowego, antygeny tarczycy w chorobie Hashimoto, białka osłonek mielinowych w stwardnieniu rozsianym czy jądrowe składniki komórkowe w toczniu rumieniowatym układowym.
Identyfikacja specyficznych autoantigenów ma kluczowe znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne. Wykrywanie autoprzeciwciał skierowanych przeciwko konkretnym autoantygenom umożliwia diagnozowanie chorób autoimmunologicznych i monitorowanie ich przebiegu. Nowoczesne podejścia terapeutyczne obejmują próby indukowania tolerancji immunologicznej na konkretne autoantygeny, co może stanowić przełom w leczeniu chorób z autoagresji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu – Epidemiologia
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu (AZM) stanowi istotną grupę chorób neurozapalnych oparte na nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej skierowanej przeciwko autoantygenom OUN. Epidemiologia AZM wykazuje, że częstość występowania jest porównywalna lub wyższa niż zapalenia mózgu o etiologii zakaźnej, z częstością 13,7/100 000 osób i roczną zapadalnością około 0,8/100 000 osobo-lat. W ostatniej dekadzie obserwuje się znaczący wzrost wykrywalności AZM, co przypisuje się powszechniejszemu stosowaniu testów na autoprzeciwciała neuronalne oraz wzrostowi świadomości klinicznej. Różnice epidemiologiczne dotyczą rasy (wyższa częstość u Afroamerykanów), wieku (częstsze występowanie u dzieci i młodych dorosłych w niektórych podtypach) oraz płci (np. zapalenie mózgu anty-NMDAR częściej u młodych kobiet). Wśród czynników ryzyka dominują nowotwory (np. potworniaki jajnika w zapaleniu mózgu anty-NMDAR) oraz choroby autoimmunologiczne i infekcje (np. HSV, COVID-19). Około 50% przypadków jest seronegatywnych, co utrudnia diagnostykę i może prowadzić do niedoszacowania częstości występowania.
ADEM, autoantygen, autoimmunologiczne zapalenie mózgu, choroba Creutzfeldta-Jakoba, COVID-19, DALY, drobnokomórkowy rak płuca, inhibitor punktów kontrolnych, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pierwszy epizod psychozy, potworniak jajnika, przeciwciała anty-CASPR2, przeciwciała anty-LGI1, seronegatywne zapalenie mózgu, terapia nowotworów, wirus HSV, zapalenie mózgu anty-NMDAR, zapalenie mózgu HSV, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół miasteniczny lamberta-eatona – Patofizjologia i mechanizm
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) to rzadkie autoimmunologiczne zaburzenie złącza nerwowo-mięśniowego, charakteryzujące się obecnością autoprzeciwciał przeciwko kanałom wapniowym zależnym od napięcia (VGCC), głównie typu P/Q, obecnym w presynaptycznych zakończeniach nerwowych. Mechanizm patogenetyczny obejmuje wiązanie, internalizację i destrukcję tych kanałów, co prowadzi do zmniejszonego napływu jonów wapnia i obniżonego uwalniania acetylocholiny (ACh) do szczeliny synaptycznej. W około 50-60% przypadków LEMS ma charakter paraneoplastyczny, najczęściej związany z drobnokomórkowym rakiem płuca (SCLC), gdzie przeciwciała skierowane przeciwko kanałom wapniowym na komórkach nowotworowych wykazują reaktywność krzyżową z kanałami w zakończeniach nerwowych. Charakterystyczne cechy elektrofizjologiczne obejmują niską amplitudę CMAP w spoczynku, dekrementację przy powolnej stymulacji oraz inkrementację odpowiedzi przy stymulacji 50 Hz lub po krótkim wysiłku, co odzwierciedla fenomen ułatwienia po wysiłku.
amifamprydyna, autoantygen, dożylna immunoglobulina, drobnokomórkowy rak płuca, dysfunkcja autonomiczna, kanał wapniowy zależny od napięcia, kserostomia, neuropatia autonomiczna, pirydostygmina, potencjał płytki końcowej, przeciwciało przeciwko kanałom wapniowym, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, szczelina synaptyczna, uwalnianie acetylocholiny, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie autonomiczne, zakończenie nerwowe, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół paraneoplastyczny, złącze nerwowo-mięśniowe, złożony potencjał czynnościowy mięśnia