przedawkowanie leków przeciwzakrzepowych

Przedawkowanie leków przeciwzakrzepowych (antykoagulantów) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, mogące prowadzić do krwawień o różnym nasileniu, od niewielkich wybroczyn do masywnych krwotoków zagrażających życiu. Najczęściej problem dotyczy antagonistów witaminy K (warfaryna, acenokumarol), heparyn (niefrakcjonowanej oraz drobnocząsteczkowej) oraz doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K (NOAC).

Objawy przedawkowania obejmują krwawienia z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, układ moczowego, wybroczyny skórne oraz potencjalnie najgroźniejsze krwawienia wewnątrzczaszkowe. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu parametrów układu krzepnięcia (INR dla antagonistów witaminy K, APTT dla heparyny niefrakcjonowanej, specyficznych testów dla NOAC) oraz ocenie klinicznej.

Postępowanie w przedawkowaniu zależy od rodzaju leku, nasilenia objawów i wartości parametrów krzepnięcia. W przypadku antagonistów witaminy K stosuje się witaminę K, koncentrat kompleksu protrombiny (PCC) lub świeżo mrożone osocze. Dla heparyny niefrakcjonowanej antidotum jest siarczan protaminy, częściowo skuteczny również przy heparynach drobnocząsteczkowych. Dla dabigatranu dostępny jest idarucyzumab, a dla inhibitorów czynnika Xa – andeksanet alfa. W ciężkich przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna lub embolizacja naczyń.

Profilaktyka przedawkowania obejmuje edukację pacjenta, regularne monitorowanie parametrów krzepnięcia, dostosowywanie dawek u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby oraz unikanie interakcji lekowych. U pacjentów wysokiego ryzyka należy rozważyć okresowe oznaczanie morfologii krwi i parametrów krzepnięcia nawet przy stosowaniu NOAC.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl