dalekowzroczność osiowa

Dalekowzroczność osiowa (hipermetropia osiowa) to wada wzroku spowodowana zbyt krótką gałką oczną w stosunku do siły łamiącej układu optycznego oka. W prawidłowym oku promienie świetlne po przejściu przez rogówkę i soczewkę ogniskują się dokładnie na siatkówce. W przypadku dalekowzroczności osiowej obraz ogniskuje się za siatkówką, co powoduje nieostre widzenie obiektów znajdujących się blisko.

W przeciwieństwie do dalekowzroczności refrakcyjnej (spowodowanej zbyt małą mocą łamiącą układu optycznego oka), dalekowzroczność osiowa wynika wyłącznie z nieprawidłowych proporcji anatomicznych – zbyt krótkiej osi przednio-tylnej gałki ocznej. Pomiary biometryczne wykazują, że różnica długości może wynosić około 0,3 mm na każdą dioptrię wady.

U pacjentów z dalekowzrocznością osiową, zwłaszcza młodych, występuje kompensacyjny mechanizm akomodacji, który pozwala na wyraźne widzenie przez zwiększone napięcie mięśnia rzęskowego. Z wiekiem, gdy zdolność akomodacji maleje, pacjenci zaczynają doświadczać pogorszenia widzenia na wszystkie odległości. Korekcja dalekowzroczności osiowej polega na stosowaniu soczewek skupiających (plusowych), które kompensują niedostateczną długość gałki ocznej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl