Dalekowzroczność
Epidemiologia
Dalekowzroczność (hyperopia) jest powszechnym błędem refrakcji, charakteryzującym się skupianiem promieni świetlnych za siatkówką, co prowadzi do zaburzeń widzenia z bliska. Globalna częstość występowania wynosi około 4,6% u dzieci i 30,9% u dorosłych, z różnicami etnicznymi i geograficznymi. Umiarkowana dalekowzroczność (+2 dioptrie) występuje u 13,2% dzieci w wieku 6 lat i 5,0% w wieku 12 lat, a dalekowzroczność +4 dioptrie dotyczy 3,2% w gorszym oku. Czynniki ryzyka obejmują zmniejszoną długość osiową oka, historię rodzinną, palenie matki w ciąży, wcześniactwo, niską masę urodzeniową, cukrzycę oraz warunki środowiskowe, takie jak zamieszkanie na obszarach wiejskich. Dalekowzroczność jest powiązana z wyższym ryzykiem zeza akomodacyjnego, zwłaszcza przy wartościach powyżej +3,50D u niemowląt, co podkreśla znaczenie wczesnej korekcji refrakcji w profilaktyce powikłań okulistycznych.
Epidemiologia dalekowzroczności – charakterystyka zjawiska
Dalekowzroczność (hyperopia) jest powszechnym problemem wzrokowym, który dotyka znaczną część populacji na całym świecie. Jest to błąd refrakcji, który występuje, gdy promienie światła wchodzące do oka skupiają się za siatkówką, a nie bezpośrednio na niej, co prowadzi do problemów z widzeniem z bliska12. Globalna częstość występowania dalekowzroczności wynosi około 4,6% u dzieci i 30,9% u dorosłych, chociaż dokładne dane różnią się w zależności od badania ze względu na różne metodologie3. W Stanach Zjednoczonych dalekowzroczność dotyka około 5-10% populacji4, a w innych krajach, jak Australia, problem ten dotyka około 7,2 miliona osób5.
Występowanie dalekowzroczności w różnych grupach wiekowych
Dalekowzroczność osiowa, będąca najczęstszą formą, jest zwykle obecna od urodzenia. Częstość występowania umiarkowanej dalekowzroczności, tj. +2 dioptrie u dzieci w wieku 6 i 12 lat, wynosi odpowiednio 13,2% i 5,0%. Częstość występowania dalekowzroczności +4 dioptrie wynosiła 3,2% w gorszym oku, przy czym oba oczy były zajęte w 64,4% przypadków6. Badania wykazują, że około 20% osób poniżej 30 roku życia jest dalekowzroczna. Wiele dzieci jest dalekowzrocznych krótko po urodzeniu, ponieważ ich oczy nadal rosną. Ta forma dalekowzroczności zazwyczaj zanika sama po fazie wzrostu7.
W grupie wiekowej poniżej 15 lat oraz w grupie wiekowej 30 lat częstość występowania dalekowzroczności była wyższa u kobiet. Przegląd systematyczny błędów refrakcji wykazał, że częstość występowania dalekowzroczności wynosi 4% (mniej niż krótkowzroczności) w populacji, z większą częstością występowania u chłopców uczęszczających do szkoły niż u dziewcząt6. W Stanach Zjednoczonych, w grupie wiekowej 20 lat, dalekowzroczność jest najmniej powszechnym błędem refrakcji, podczas gdy była najczęstszym błędem refrakcji wraz z astygmatyzmem w grupie wiekowej 60 lat6.
Badanie Narodowego Badania Zdrowia Oczu z 2016 roku w Australii wykazało, że 10% rdzennych Australijczyków w wieku 40 lat i starszych żyło z upośledzeniem widzenia (nie skorygowanym przez okulary lub soczewki kontaktowe), a 0,3% było niewidomych8. Wśród szacowanych 15 000 rdzennych Australijczyków w wieku 40 lat i starszych żyjących z upośledzeniem widzenia lub ślepotą, najczęstszą przyczyną utraty wzroku były nieskorygowane błędy refrakcji, w tym dalekowzroczność i krótkowzroczność (61% osób z utratą wzroku)8.
Różnice etniczne i geograficzne w występowaniu dalekowzroczności
Występowanie dalekowzroczności wykazuje znaczące różnice etniczne i geograficzne. W Stanach Zjednoczonych dla uczestników rasy białej niehiszpańskiej i latynoskiej istnieje znacząco wyższe ryzyko dalekowzroczności w grupie wiekowej od 6 do 72 miesięcy6. Badanie wieloetniczne populacji pediatrycznej (Multi-Ethnic Pediatric Eye Disease Study Group) wykazało, że częstość występowania dalekowzroczności u dzieci w każdej grupie etnicznej próby populacyjnej wynosiła 26,9% u Latynosów, 25% u białych Amerykanów niehiszpańskich, 20,8% u Afroamerykanów i 13% u Amerykanów pochodzenia azjatyckiego9.
Dalekowzroczność jest najczęstsza w populacji latynoskiej, następnie u rdzennych Amerykanów, Afroamerykanów i mieszkańców Wysp Pacyfiku, a najmniej powszechna u Azjatów i białych, według wieloetnicznego badania miażdżycy9. W grupie wiekowej od 6 do 15 lat w Kamerunie dalekowzroczność jest najczęstszym błędem refrakcji10.
W Europie, meta-analizowane dane z piętnastu populacyjnych badań kohortowych i przekrojowych wskazały na standaryzowaną wiekiem częstość występowania 30,6% dla krótkowzroczności, 25,2% dla dalekowzroczności i 23,9% dla astygmatyzmu11. Szacuje się, że błędy refrakcji dotykają nieco ponad połowę dorosłych Europejczyków, z czego największym obciążeniem jest krótkowzroczność11.
Czynniki ryzyka dalekowzroczności
Istnieje szereg czynników ryzyka związanych z dalekowzrocznością. Najczęstszą przyczyną dalekowzroczności jest zmniejszona długość osiowa oka9. Dalekowzroczność fizjologiczna (prosta i funkcjonalna) jest znacznie częstsza niż dalekowzroczność patologiczna9.
Historia rodzinna zwiększa ryzyko dalekowzroczności. Dalekowzroczność jest związana z paleniem przez matkę podczas ciąży, wcześniactwem i niską wagą urodzeniową12. Mieszkanie na obszarach wiejskich, a nie miejskich, wiąże się z wyższą częstością występowania dalekowzroczności126. Dalekowzroczność może być również związana z cukrzycą12.
Czynniki ryzyka obejmują również: nowotwory wokół oka, niektóre leki, cukrzycę, zespół małego oka (mikroftalmia)13. Dalekowzroczność jest również niezwiązana z zaćmą podtorebkową tylną, ale jest związana z zaćmą jądrową i korową10.
Dalekowzroczność występuje częściej w rodzinach z historią zeza akomodacyjnego i dalekowzroczności, a 20% osób dalekowzrocznych w niemowlęctwie rozwija zeza10. Niemowlęta z umiarkowaną do wysokiej dalekowzrocznością (powyżej +3,50D) są do 13 razy bardziej narażone na rozwój zeza do 4 roku życia, jeśli nie są skorygowane9.
Nadzór epidemiologiczny nad dalekowzrocznością
Nadzór epidemiologiczny jest jednym z filarów zdrowia publicznego i stanowi podstawę do podejmowania decyzji w zakresie zdrowia publicznego. Światowa Organizacja Zdrowia definiuje nadzór jako ciągłe, systematyczne gromadzenie, analizę i interpretację danych związanych ze zdrowiem i zauważa, że nadzór jest kluczowy dla określania i monitorowania występowania i dystrybucji problemów zdrowotnych14.
Wyzwania w monitorowaniu dalekowzroczności
Określenie ogólnego obciążenia upośledzeniem wzroku w Stanach Zjednoczonych jest trudne. Krajowe wskaźniki częstości występowania upośledzenia wzroku według etiologii są zazwyczaj obliczane na podstawie wyników badań, często zgłaszanych przez respondentów, lub są agregacją mniejszych badań, zwykle przekrojowych, a nie prospektywnych15. Raportowanie danych epidemiologicznych jest jeszcze bardziej skomplikowane, ponieważ wyniki nie są mierzone lub raportowane konsekwentnie15.
Nie ma recenzowanej literatury na temat całkowitej populacji dotkniętej wszystkimi przyczynami upośledzenia wzroku w Stanach Zjednoczonych1617. Jeden z modeli, oparty na przeglądzie 12 głównych badań epidemiologicznych i populacji ze spisu ludności USA z 2010 roku, szacuje, że około 90 milionów ze 142 milionów dorosłych powyżej 40 roku życia w Stanach Zjednoczonych doświadczyło problemów ze wzrokiem związanych z upośledzeniem wzroku, ślepotą, błędem refrakcji (tj. krótkowzrocznością i dalekowzrocznością), zwyrodnieniem plamki żółtej związanym z wiekiem (AMD), zaćmą, retinopatią cukrzycową i jaskrą1617.
Nie ma aktualnej metody nadzoru, która dokładnie i kompleksowo mierzyłaby całkowite obciążenie upośledzeniem wzroku i chorobami oczu. Istniejące metody i narzędzia zbierania danych, które są używane do pomiaru innych tematów zdrowotnych, często ignorują zdrowie oczu, pomimo dostępnych opcji włączenia miar zdrowia oczu do systemów danych i narzędzi używanych do innych celów18.
Inicjatywy i programy monitorowania dalekowzroczności
WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) uruchomiła niedawno inicjatywę SPECS 2030, stanowiącą znaczący krok w walce z nieskorygowanymi błędami refrakcji, powszechnie znanymi jako krótkowzroczność lub dalekowzroczność, które są główną przyczyną upośledzenia wzroku zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Jednym z głównych celów tej inicjatywy jest wzmocnienie nadzoru i badań w tym zakresie19.
Australijskie Narodowe Badanie Zdrowia Oczu (NEHS) z 2016 roku mierzyło zdrowie oczu u rdzennych Australijczyków w wieku 40 lat i starszych oraz nie-rdzennych Australijczyków w wieku 50 lat i starszych. Wyniki oszacowały, że 399 000 Australijczyków żyło z upośledzeniem wzroku lub ślepotą w 2016 roku; oszacowanie to obejmuje 15 000 rdzennych Australijczyków w wieku 40 lat i starszych. Badanie obejmowało ogólny kwestionariusz, testy wzroku, badanie segmentu przedniego, testy pola widzenia, fotografię dna oka i pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego20.
W Stanach Zjednoczonych Siły Zbrojne USA i Straż Przybrzeżna USA monitorują częstość występowania błędów refrakcji wśród swoich członków. W roku kalendarzowym 2019 szacowana częstość występowania krótkowzroczności, dalekowzroczności i astygmatyzmu wynosiła odpowiednio 17,5%, 2,1% i 11,2% w aktywnym komponencie Sił Zbrojnych USA oraz 10,1%, 1,2% i 6,1% w Straży Przybrzeżnej USA21. Częstość występowania korekcji okularowej w aktywnym komponencie Sił Zbrojnych USA wynosiła 24,0%, co obejmowało okulary jednoogniskowe do dali (92,0%), wieloogniskowe (np. dwuogniskowe, 6,0%) i jednoogniskowe do czytania (2,0%). Dla porównania, częstość występowania korekcji okularowej wynosiła 14,6% w Straży Przybrzeżnej USA21.
Znaczenie badań i monitorowania dalekowzroczności
Systematyczne i ciągłe zbieranie odpowiednich danych o czynnikach ryzyka, determinantach zdrowia wzrokowego, praktykach opieki i powiązanych wynikach zdrowotnych jest potrzebne do określenia charakteru i zakresu obciążenia zdrowia publicznego chorobami oczu i utratą wzroku; do identyfikacji czynników ryzyka i populacji narażonych; do odkrycia różnic w dostępie, opiece i wynikach; oraz do dostosowania interwencji do potrzeb społeczeństwa14.
Upośledzenie wzroku i ślepota są odpowiednimi celami nadzoru i badań, ponieważ negatywnie wpływają na dużą część populacji, dotykają populacje nierówno, mogą być zredukowane przez leczenie i działania zapobiegawcze, i będą stanowić coraz większe obciążenie wraz ze starzeniem się populacji22.
Zrozumienie czynników ryzyka i ochronnych (w tym leczenia), progresji chorób oczu, powiązanych wyników i różnic związanych ze zdrowiem oczu dla określonych populacji może być wykorzystane do bardziej efektywnego zmniejszenia upośledzenia wzroku i ślepoty oraz do poprawy ogólnego zarządzania i leczenia chorób i stanów, które wpływają na zdrowie populacji22.
Badania wykazały, że ponad jedna trzecia rdzennych dorosłych Australijczyków zgłasza, że nigdy nie miała badania wzroku. Badanie opublikowane w 2013 roku badało bariery i rozwiązania dla świadczenia usług refrakcyjnych wśród rdzennych Australijczyków23. Oszacowano, że 94% utraty wzroku wśród rdzennych Australijczyków można zapobiec lub leczyć, a wiele z tego można szybko odwrócić23.
Wpływ starzenia się populacji na epidemiologię dalekowzroczności
Wraz ze starzeniem się pokolenia wyżu demograficznego, starsi dorośli będą stanowić coraz większą część całkowitej populacji, a choroby i stany oczu związane z wiekiem mają odpowiednio wzrosnąć1517. Zdecydowana większość osób w Stanach Zjednoczonych, które osiągają średnią długość życia, doświadczy pewnego rodzaju i stopnia utraty wzroku i upośledzenia wzroku w ciągu swojego życia, biorąc pod uwagę obecną wiedzę o skutecznych strategiach zapobiegania, barierach w dostępie do odpowiedniej opieki zdrowotnej i samym procesie starzenia się1624.
Prognozy demograficzne i ich wpływ na częstość występowania dalekowzroczności
Według badania Varma, w 2015 roku ogólna szacowana częstość występowania niekorygowanego upośledzenia wzroku w populacji USA wśród osób w wieku 40 lat i starszych wynosiła 2,14%, a ogólna szacowana częstość występowania ślepoty wynosiła 0,68%. Łączna liczba osób w wieku 40 lat i starszych, które mają niekorygowane upośledzenie wzroku lub są niewidome, ma się podwoić z 4,24 miliona w 2015 roku do 8,96 miliona w 2050 roku2526.
Częstość występowania dalekowzroczności, zaćmy, retinopatii cukrzycowej, jaskry i zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem wzrasta wraz z wiekiem; w przypadku krótkowzroczności tendencja ta jest odwrotna27. Częstość występowania dalekowzroczności jest wyższa w stosunku do krótkowzroczności w wieku między 45 a 65 lat9.
Globalna częstość występowania funkcjonalnej starczowzroczności (presbyopia) mierzonej epidemiologicznie została oszacowana na 24,9% w 2015 roku, dotykając 1,8 miliarda ludzi. Częstość ta została przewidziana do stabilizacji na poziomie 24,1% w 2030 roku ze względu na rosnącą krótkowzroczność, ale ma dotknąć więcej osób (2,1 miliarda) ze względu na dynamikę populacji28.
Starczowzroczność (presbyopia) jako powszechny problem związany z wiekiem
Starczowzroczność (presbyopia) jest błędem refrakcji spowodowanym normalnym starzeniem się. Starczowzroczność związana z wiekiem jest normalną częścią starzenia się i nie jest chorobą29. Do 45 roku życia większość ludzi będzie potrzebować okularów do czytania29.
Osoby, które mają pracę wymagającą dużo pracy z bliska, oraz osoby, które żyją i pracują w gorącym klimacie z dużą ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe słońca, są również bardziej narażone na przedwczesną starczowzroczność związaną z wiekiem29. Starczowzroczność związana z wiekiem jest normalną częścią starzenia się i zwykle staje się zauważalna w wieku około 40 lat29.
Według analizy Market Scope, wiodącej firmy zajmującej się wizją i analityką, na całym świecie szacuje się, że 2,11 miliarda osób będzie zdiagnozowanych ze starczowzrocznością do 2020 roku30.
Inicjatywy mające na celu redukcję obciążenia dalekowzrocznością
Nieskorygowany błąd refrakcji jest w dużej mierze uleczalny, co powinno być bodźcem do działania, a nie powodem do bezczynności. Nieskorygowane upośledzenie wzroku jest ważnym miernikiem zdrowia oczu i wzroku w Stanach Zjednoczonych, ponieważ reprezentuje najjaśniejszą możliwość poprawy zdrowia oczu i wzroku na podstawie obecnej wiedzy i względnej skuteczności określonych metod leczenia31.
Regularne badania wzroku i programy przesiewowe
Brytyjska Narodowa Służba Zdrowia (NHS) zaleca, aby większość ludzi badała swój wzrok co dwa lata32. Jeśli uważasz, że ty lub twoje dziecko możecie być dalekowzroczni, należy udać się do lekarza lub optometrysty na badanie wzroku33. Standardowe badania przesiewowe wzroku mogą nie wykryć dalekowzroczności, ponieważ twoje oczy mogą dostosowywać się automatycznie33.
Dalekowzroczność może być łatwo zdiagnozowana przez specjalistę opieki nad wzrokiem34. Okuliści używają różnych testów do diagnozowania dalekowzroczności. Mierzą na przykład moc refrakcji oczu za pomocą lasera. Używają również testów wzroku do oceny wzroku35.
Aby sprawdzić, czy ty lub twoje dziecko jesteście dalekowzroczni, specjalista zwany optometrystą zazwyczaj wykonuje badanie wzroku36. Wczesne wykrycie jest ważne u dzieci, ponieważ nieleczona dalekowzroczność może prowadzić do opóźnień w nauce i rozwoju oraz innych chorób oczu37.
Korekcja dalekowzroczności
Istnieje kilka sposobów korekcji dalekowzroczności38. Najczęstszym leczeniem są okulary, szczególnie do czytania i innej pracy z bliska33. Dalekowzroczność można zazwyczaj leczyć okularami lub soczewkami kontaktowymi36.
W przypadku dalekowzroczności eksperci używają okularów z soczewkami plus (soczewki skupiające) o dodatniej wartości refrakcyjnej lub dioptrycznej. Są one wygięte na zewnątrz (wypukłe) i regulują ilość światła przed okiem. Oznacza to, że promienie światła są skupione bezpośrednio na siatkówce35.
Niektóre osoby z dalekowzrocznością mogą być w stanie poddać się laserowej operacji oczu lub operacji wymiany soczewki, aby poprawić swój wzrok36. W Australii niektórzy chirurdzy używają laserów excimer do korekcji dalekowzroczności. Ponieważ operacja laserowa excimer nie zmienia naturalnego kształtu lub elastyczności soczewki wewnątrz oka, osoby, które mają operację laserową, ostatecznie nadal zazwyczaj potrzebują okularów do czytania. Było znacznie mniej doświadczeń klinicznych z zabiegami laserowymi w przypadku dalekowzroczności niż krótkowzroczności, a wyniki mają tendencję do bycia mniej przewidywalnymi i dokładnymi39.
Zapobieganie powikłaniom związanym z dalekowzrocznością
Jeśli dziecko ma umiarkowaną do ciężkiej dalekowzroczność i nie jest ona skorygowana okularami, dodatkowy wysiłek skupienia może oznaczać, że jest bardziej prawdopodobne, że rozwinie inne problemy z oczami33. Jeśli ciężka dalekowzroczność (dalekowzroczność) jest obecna od bardzo młodego wieku, może wystąpić leniwe oko (amblyopia)32.
Dalekowzroczność jest związana z niższymi standardami umiejętności czytania i pisania u dzieci. W Wielkiej Brytanii odnotowano, że wyniki ilorazu inteligencji są niższe u pacjentów dalekowzrocznych niż u krótkowzrocznych12. Korygowanie dalekowzroczności poprzez noszenie okularów lub soczewek kontaktowych może poprawić zdolność czytania i koncentrację poprzez zwiększony komfort i klarowność widzenia40.
Strategią redukcji retinopatii cukrzycowej może być zapewnienie, że pacjenci z cukrzycą przechodzą zalecane roczne badania przesiewowe retinopatii cukrzycowej i otrzymują terminowe leczenie23.
Nierównomierność obciążenia dalekowzrocznością w populacji
Ogólne obciążenie chorobami oczu różni się w zależności od stanu, a wzorzec najwyższej i najniższej częstości występowania różni się w zależności od stanu41. Dystrybucja niekorygowanego upośledzenia wzroku i ślepoty różni się znacząco w zależności od regionu i stanu2731.
Różnice społeczno-demograficzne w dostępie do opieki okulistycznej
Częstość występowania i dystrybucja określonych chorób oczu różni się również w zależności od rasy i pochodzenia etnicznego27. Jaskra i retinopatia cukrzycowa odpowiadają za większą część upośledzenia wzroku i ślepoty wśród Latynosów i osób pochodzenia afrykańskiego niż wśród białych nie-Latynosów27. Dla porównania, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem odpowiada za większą część upośledzenia wzroku i ślepoty wśród białych nie-Latynosów niż wśród innych grup rasowych i etnicznych27.
Skorygowana o wiek częstość występowania niekorygowanego upośledzenia wzroku i ślepoty jest niższa wśród Latynosów i Azjatów niż wśród innych mniejszości i białych nie-Latynosów. Obciążenie nieskorygowanym upośledzeniem wzroku będzie coraz bardziej dotykać tych populacji26.
Częstość występowania utraty wzroku u rdzennych dorosłych Australijczyków w wieku 40 lat i więcej była najwyższa na obszarach zewnętrznych regionalnych (17%) i bardzo odległych obszarach (16%)23. Przegląd danych z 2017 roku od 1 347 rdzennych dorosłych (40 lat i więcej) z odległych obszarów centralnej Australii wykazał, że upośledzenie wzroku w obu oczach zwiększało ryzyko śmierci o 40% w okresie 10-letniej obserwacji, w porównaniu z osobami, które nie miały upośledzonego wzroku23.
Bariery w dostępie do opieki i leczenia dalekowzroczności
Pacjenci cierpią na możliwe do uniknięcia szkody z powodu opóźnienia w opiece okulistycznej wywołanego przez służbę zdrowia, prowadzące do trwale zmniejszonego widzenia. Główną przyczyną było opóźnione spotkanie kontrolne poza klinicznie zalecanym interwałem, które wystąpiło u 80% dotkniętych pacjentów. Opóźnione spotkanie kontrolne lub przegląd jest przyczyną w większości przypadków, wskazując na brak pojemności w szpitalnej służbie okulistycznej42.
Liczba przypadków zgłoszonych w tym badaniu reprezentuje minimalną częstość występowania w zdefiniowanym okresie badania. Badanie to nie próbowało zmierzyć mniej wyraźnych poziomów szkód. Jednak Davies zidentyfikował 16 przypadków szkód występujących w 12 316 utraconych do kontroli klinicznych przeglądów42.
Sugeruje to dalej, że ci zidentyfikowani w tym badaniu są wyciągnięci z znacznie większej populacji pacjentów narażonych na ryzyko znacznej szkody lub niekorzystnego rokowania z powodu opóźnień wywołanych przez służbę zdrowia43.
Rozwiązania leżą w uczynieniu zbierania i raportowania zamierzonej daty kontroli spotkań ambulatoryjnych obowiązkowym, optymalizacji pojemności w oddziałach ambulatoryjnych okulistycznych i wzmocnieniu pozycji pacjentów do kwestionowania opóźnień. Poprawiłoby to również bezpieczeństwo indywidualnego pacjenta, ponieważ alerty o niebezpiecznych opóźnieniach byłyby oczywiste43.
Nieskorygowane błędy refrakcji jako główna przyczyna upośledzenia wzroku
Częstość występowania nieskorygowanego błędu refrakcji w Stanach Zjednoczonych według wieku, płci i rasy i pochodzenia etnicznego, obliczona przez Wittenborn i Rein, sugeruje, że nieskorygowany (w tym niezdiagnozowany) błąd refrakcji dotknie szacunkowo 15,9 miliona osób w wieku 12 lat i więcej w Stanach Zjednoczonych w 2016 roku27. Szacunki od Wittenborn i Rein sugerują, że około 1,2 miliona Amerykanów doświadcza niepotrzebnego upośledzenia wzroku z powodu zaćmy, w tym około 157 000 przypadków ślepoty27.
Światowa Organizacja Zdrowia uruchomiła nową inicjatywę SPECS 2030, która stanowi znaczący krok w walce z nieskorygowanym błędem refrakcji, powszechnie znanym jako krótkowzroczność lub dalekowzroczność, który jest główną przyczyną upośledzenia wzroku zarówno u dzieci, jak i dorosłych19.
Wśród szacowanych 15 000 rdzennych Australijczyków w wieku 40 lat i starszych żyjących z upośledzeniem wzroku lub ślepotą, najczęstszą przyczyną utraty wzroku były nieskorygowane błędy refrakcji, w tym dalekowzroczność i krótkowzroczność (61% osób z utratą wzroku), zaćma (20%) i retinopatia cukrzycowa (5,2%)8. Rdzenni Australijczycy zgłaszali wyższe wskaźniki częściowej lub całkowitej ślepoty (2,4 razy wyższe) i zaćmy (1,6 razy wyższe) niż nie-rdzenni Australijczycy. Wskaźniki dla rdzennych Australijczyków były nieco wyższe dla dalekowzroczności (1,2 razy wyższe), ale były nieco niższe dla krótkowzroczności niż dla nie-rdzennych Australijczyków8.
Większość ślepoty i upośledzenia wzroku doświadczanego przez rdzennych Australijczyków jest spowodowana stanami, którym można zapobiec lub które można leczyć – to znaczy utratą wzroku z powodu błędu refrakcji, zaćmy i retinopatii cukrzycowej. Główną przyczyną ślepoty u rdzennych uczestników powyżej 40 roku życia była zaćma, podczas gdy u nie-rdzennych dorosłych powyżej 50 roku życia główną przyczyną było zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem20.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.