centralne wkłucie

Centralne wkłucie, znane również jako cewnik centralny lub centralne dostęp żylny, to procedura medyczna polegająca na wprowadzeniu specjalnego cewnika do dużej żyły centralnej, najczęściej żyły głównej górnej, żyły podobojczykowej, szyjnej wewnętrznej lub udowej. Jest to kluczowa technika stosowana w intensywnej terapii, anestezjologii oraz podczas długotrwałego leczenia.

Główne wskazania do założenia centralnego wkłucia obejmują: długotrwałą terapię dożylną, podawanie leków drażniących obwodowe naczynia żylne (np. niektóre chemioterapeutyki, żywienie pozajelitowe), konieczność monitorowania ośrodkowego ciśnienia żylnego, częste pobieranie próbek krwi, brak możliwości uzyskania dostępu obwodowego oraz prowadzenie hemodializy.

Procedura zakładania centralnego wkłucia wymaga ścisłego przestrzegania zasad aseptyki i antyseptyki. Najczęściej stosuje się technikę Seldingera, polegającą na wprowadzeniu prowadnicy przez igłę punkcyjną, a następnie założeniu cewnika po prowadnicy. Zabieg wykonuje się pod kontrolą ultrasonograficzną, co znacząco zmniejsza ryzyko powikłań.

Powikłania związane z centralnym wkłuciem mogą obejmować: odma opłucnowa, krwiak, zakrzepica, zakażenie odcewnikowe, zator powietrzny czy zaburzenia rytmu serca. Właściwa pielęgnacja miejsca wkłucia oraz systematyczna kontrola położenia cewnika są kluczowe dla zminimalizowania ryzyka powikłań i przedłużenia funkcjonalności dostępu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl