biodostępność ranitydyny

Biodostępność ranitydyny, antagonisty receptorów histaminowych H2 stosowanego w leczeniu choroby wrzodowej i refluksu żołądkowo-przełykowego, wynosi około 50-60% po podaniu doustnym. Parametr ten jest zmienny i zależy od dawki oraz indywidualnych cech pacjenta.

Ranitydyna wchłania się głównie w jelicie cienkim, a pokarm może opóźniać jej absorpcję, jednak nie wpływa znacząco na całkowitą biodostępność. Lek podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, co częściowo odpowiada za niepełną biodostępność. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po około 2-3 godzinach od podania.

Biodostępność ranitydyny może być zwiększona u pacjentów z niewydolnością wątroby, gdzie metabolizm leku jest upośledzony. Z kolei u pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji leku w organizmie, co wymaga dostosowania dawkowania. Alternatywne drogi podania, jak dożylna, omijają efekt pierwszego przejścia, zapewniając 100% biodostępność.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranigast Max 150 mg

Ranitydyna, podawana doustnie w dawce 150 mg (odpowiadającej 168 mg chlorowodorku ranitydyny w preparacie Ranigast MAX), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 2 godzin (Tmax). Wchłanianie ranitydyny nie jest istotnie modyfikowane przez jednoczesne przyjmowanie pokarmu ani leków zobojętniających kwas solny, co pozwala na elastyczność dawkowania względem posiłków. Substancja czynna ulega częściowej biotransformacji, z głównymi metabolitami takimi jak N-tlenek ranitydyny, demetyloranitydyna oraz S-tlenek ranitydyny, jednak znaczna część leku pozostaje niezmieniona. Okres półtrwania (T₁/₂) wynosi około 2,5-3 godzin, co determinuje konieczność regularnego dawkowania w celu utrzymania efektu terapeutycznego.
biodostępność ranitydyny, biotransformacja, chlorowodorek ranitydyny, Cmax, dawkowanie leku, demetyloranitydyna, farmakokinetyka ranitydyny, interakcja lekowa, interakcja z pokarmem, lek zobojętniający kwas solny, N-tlenek ranitydyny, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, Ranigast MAX, ranitydyna, S-tlenek ranitydyny, stężenie w osoczu krwi, Tmax
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranitydyna Aurovitas 150 mg

Ranitydyna, podana doustnie w dawce 150 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi w zakresie 300-550 ng/ml po 1-3 godzinach, z biodostępnością wynoszącą 50-60%. Wchłanianie charakteryzuje się dwoma szczytami stężenia, co jest efektem reabsorpcji jelitowej. Stężenie leku wzrasta proporcjonalnie do dawki do 300 mg. Ranitydyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (15%) oraz dużą objętość dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku jest ograniczony, z głównymi metabolitami w moczu stanowiącymi 1-6% dawki, co potwierdza niski stopień biotransformacji.
biodostępność ranitydyny, biotransformacja leku, demetyloranitydyna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, faza absorpcji, filtracja kłębuszkowa, kwas furanokarboksylowy, metabolity w moczu, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna, reabsorpcja leku, S-tlenek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Ranitydyna – Właściwości farmakokinetyczne

Ranitydyna charakteryzuje się szybkim i stabilnym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w zakresie 300-550 ng/ml po 1-3 godzinach, z biodostępnością wynoszącą 50-60%. Podanie domięśniowe skutkuje jeszcze szybszym osiągnięciem Cmax, już po 15 minutach. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (Vd 96-142 l, około 1,4 l/kg) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (~15%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Ranitydyna przenika przez bariery biologiczne, w tym barierę krew-mózg, krew-łożysko oraz do mleka kobiecego. Metabolizm wątrobowy jest ograniczony, z głównymi metabolitami stanowiącymi poniżej 4% dawki (N-tlenek ranitydyny, S-tlenek ranitydyny, demetyloranitydyna, analog kwasu furanokarboksylowego). Okres półtrwania u dorosłych z prawidłową funkcją nerek wynosi 2,5-3 godziny, a klirens nerkowy około 500 ml/min, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe.
bariera krew-łożysko, bariera krew-mózg, bariery biologiczne, biodostępność ranitydyny, demetyloranitydyna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, kwas furanokarboksylowy, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, N-tlenek ranitydyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, przenikanie do mleka, przesączanie kanalikowe, S-tlenek ranitydyny, stężenie maksymalne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie okresu półtrwania, wydzielanie kanalikowe, wydzielanie kwasu solnego
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranigast Fast 150 mg

Ranitydyna wpływa na farmakokinetykę leków poprzez modulację wchłaniania, metabolizmu i wydalania nerkowego. W standardowych dawkach nie istotnie hamuje układu cytochromu P-450, nie wpływając klinicznie na metabolizm diazepamu, lidokainy, fenytoiny, propranololu czy teofiliny. Podwyższenie pH soku żołądkowego przez ranitydynę może zwiększać biodostępność triazolamu, midazolamu i glipizydy, a zmniejszać ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny i gefitynibu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Ranitydyna konkuruje o nerkowy wychwyt kationowy, co przy wysokich dawkach (stosowanych np. w zespole Zollingera-Ellisona) może podnosić stężenia prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Współstosowanie z pochodnymi kumaryny, w tym warfaryną, może wydłużać czas protrombinowy, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie INR.
amoksycylina, antagonista receptorów H2, atazanawir, biodostępność ranitydyny, cymetydyna, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, dyspnea, eradykacja Helicobacter pylori, farmakokinetyka leku, fenytoina, glipizyd, indeks terapeutyczny, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, metabolizm alkoholu, metronidazol, midazolam, monitorowanie INR, ośrodkowy układ nerwowy, pH soku żołądkowego, pochodna kumaryny, podrażnienie błony śluzowej, prokainamid, propranolol, ranitydyna, stężenie w osoczu, sukralfat, teofilina, terapia skojarzona, triazolam, układ oksygenaz, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zespół Zollingera-Ellisona

biodostępność ranitydyny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Ranigast Max 150 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Ranitydyna Aurovitas 150 mg

Ranitydyna – Właściwości farmakokinetyczne

Interakcje leku – Ranigast Fast 150 mg