S-tlenek
S-tlenek to związek chemiczny zawierający siarkę i tlen, w którym atom siarki jest bezpośrednio połączony z atomem tlenu. W kontekście medycznym i biochemicznym S-tlenki odgrywają istotną rolę w procesach metabolicznych, szczególnie w przemianach związków zawierających siarkę.
W organizmie ludzkim S-tlenki powstają najczęściej podczas metabolizmu ksenobiotyków zawierających siarkę, w tym niektórych leków. Enzymy z grupy monooksygenaz, w tym cytochrom P450, katalizują reakcje S-oksydacji, prowadząc do powstania S-tlenków. Te metabolity mogą wykazywać odmienną aktywność biologiczną niż związki macierzyste, co ma znaczenie w farmakologii i toksykologii.
W praktyce klinicznej znajomość metabolizmu leków do S-tlenków jest istotna ze względu na możliwe zmiany w działaniu farmakologicznym, biodostępności czy toksyczności. Przykładowo, niektóre leki przeciwzapalne, przeciwpsychotyczne czy przeciwnowotworowe ulegają S-oksydacji, co może wpływać na ich efektywność terapeutyczną i profil działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ranitydyna, podana doustnie w dawce 150 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi w zakresie 300-550 ng/ml po 1-3 godzinach, z biodostępnością wynoszącą 50-60%. Wchłanianie charakteryzuje się dwoma szczytami stężenia, co jest efektem reabsorpcji jelitowej. Stężenie leku wzrasta proporcjonalnie do dawki do 300 mg. Ranitydyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (15%) oraz dużą objętość dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku jest ograniczony, z głównymi metabolitami w moczu stanowiącymi 1-6% dawki, co potwierdza niski stopień biotransformacji.
biodostępność ranitydyny, biotransformacja leku, demetyloranitydyna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, faza absorpcji, filtracja kłębuszkowa, kwas furanokarboksylowy, metabolity w moczu, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna, reabsorpcja leku, S-tlenek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, znakowanie izotopowe -
Leksykon leków
Ranitydyna, substancja czynna leku Ranimax Teva 150 mg, charakteryzuje się biodostępnością około 50% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po 2,3±1,0 godzinach. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~15%) oraz dobrą dystrybucję tkankową (Vd 2,4-6 l/kg), przenikając przez barierę krew-mózg, krew-łożysko i do mleka matki. Ranitydyna ulega częściowemu metabolizmowi w wątrobie, z głównymi metabolitami w moczu: N-tlenek (<4% dawki), S-tlenek (~1%) oraz demetyloranitydyna. Okres półtrwania leku wynosi 2,5±1,78 godziny, a klirens nerkowy 530 ml/min, z około 30% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin. Klirens osoczowy pozostaje stały (6,7-10 ml/min/kg) i niezależny od dawki.
bariera krew-łożysko, bariera krew-mózg, biodostępność, demetyloranitydyna, efekt pierwszego przejścia, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pH żołądka, ranitydyna, S-tlenek, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
