chlorowodorek ranitydyny
Chlorowodorek ranitydyny to antagonista receptora histaminowego H2 stosowany w leczeniu chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku. Substancja ta hamuje sekrecję kwasu solnego wywołaną przez histaminę, gastrynę i acetylocholinę, co prowadzi do zmniejszenia zarówno objętości, jak i zawartości kwasu w soku żołądkowym.
Ranitydyna znalazła zastosowanie w terapii choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zespołu Zollingera-Ellisona, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz w profilaktyce owrzodzeń stresowych. Lek podawany jest najczęściej w dawkach 150-300 mg dwa razy na dobę, dostępny w formie doustnej i pozajelitowej.
W 2019 roku amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) wydała ostrzeżenie dotyczące obecności potencjalnie rakotwórczego zanieczyszczenia N-nitrozodimetyloaminy (NDMA) w preparatach zawierających ranitydynę, co doprowadziło do wycofania wielu produktów z rynku. W leczeniu schorzeń, w których stosowano ranitydynę, obecnie rekomenduje się inne antagonisty H2 lub inhibitory pompy protonowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranigast 150 mg
Ranigast, zawierający ranitydynę w dawce 150 mg, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, choć w wielu przypadkach brak jest bezpośredniego związku przyczynowego. Bardzo rzadko obserwuje się hematologiczne zaburzenia, takie jak leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza czy pancytopenia, czasem z hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, a bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny, który może pojawić się już po pierwszej dawce. Wśród działań neurologicznych i psychicznych odnotowano bardzo rzadko stany splątania, depresję, omamy, bóle głowy, zawroty głowy oraz przemijające zaburzenia ruchów mimowolnych, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, ciężko chorych lub z nefropatią. Bardzo rzadko pojawiają się także zaburzenia widzenia, bradykardia, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy oraz zapalenie naczyń.
agranulocytoza, antagonista receptora H2, aplazja szpiku, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek ranitydyny, duszność, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hipoplazja szpiku, leukopenia, łysienie, mlekotok, morfologia krwi, niedociśnienie, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, podwyższone stężenie kreatyniny, pokrzywka, przemijająca impotencja, Ranigast, ranitydyna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji oka, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ranisan 150 mg 150 mg
Przedawkowanie ranitydyny, substancji czynnej preparatu Ranisan 150 mg (zawierającego 168 mg chlorowodorku ranitydyny, co odpowiada 150 mg ranitydyny), charakteryzuje się niskim ryzykiem powikłań i brakiem specyficznych objawów toksycznych. Dane kliniczne wskazują, że przekroczenie zalecanej dawki nie powoduje istotnych problemów zdrowotnych, co jest istotne dla lekarzy monitorujących pacjentów stosujących ten lek. W przypadku podejrzenia przedawkowania, kluczowe jest oszacowanie całkowitej przyjętej dawki, uwzględniając zawartość chlorowodorku ranitydyny w preparacie.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ranitydyna Aurovitas 150 mg
Ranitydyna w dawce 150 mg (chlorowodorek ranitydyny) jest przeciwwskazana u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na substancję czynną lub jakiekolwiek substancje pomocnicze zawarte w preparacie Ranitydyna Aurovitas. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy nadwrażliwości, takie jak reakcje skórne (wysypka, świąd, rumień), objawy oddechowe (skurcz oskrzeli, duszność), obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, warg, języka) oraz reakcje anafilaktyczne (nagły spadek ciśnienia tętniczego, utrata przytomności), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i pilnej konsultacji medycznej. Przed zastosowaniem leku konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji na ranitydynę lub inne leki z grupy antagonistów receptora H₂.
antagonista receptora H2, chlorowodorek ranitydyny, duszność, grupa terapeutyczna, nadwrażliwość na substancję czynną, objaw oddechowy, obrzęk naczynioruchowy, postępowanie kliniczne, ranitydyna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranigast Pro 75 mg
Ranitydyna, substancja czynna preparatu Ranigast PRO w dawce 75 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu terapeutycznym. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa potwierdziły brak negatywnego wpływu na kluczowe układy organizmu, w tym sercowo-naczyniowy, oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz funkcje nerek. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniły klinicznie istotnych objawów toksyczności narządowej, co wskazuje na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, chlorowodorek ranitydyny, działanie teratogenne, funkcja nerek, funkcja reprodukcyjna, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodu, substancja czynna, toksyczność narządowa, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranigast Pro 75 mg
Ranitydyna, substancja czynna leku Ranigast PRO w dawce 75 mg (odpowiadająca 84 mg chlorowodorku ranitydyny), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) po 2-3 godzinach od podania doustnego. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu ani leków zobojętniających kwas solny, co umożliwia elastyczne dawkowanie niezależnie od posiłków. Ranitydyna wykazuje biodostępność zapewnioną przez formę chlorowodorku, a jej okres półtrwania wynosi około 2,5-3 godzin, co determinuje konieczność stosowania odpowiedniej częstości dawkowania. Substancja ulega metabolizmowi w niewielkim stopniu, głównie do N-tlenku ranitydyny, a także do demetyloranitydyny i S-tlenku ranitydyny.
biodostępność, chlorowodorek ranitydyny, demetyloranitydyna, eliminacja leku, farmakokinetyka, leki zobojętniające, modyfikacja dawkowania, N-tlenek ranitydyny, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, ranitydyna, S-tlenek ranitydyny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranigast Pro 75 mg
Ranitydyna, substancja czynna leku Ranigast PRO, jest antagonistą receptorów histaminowych H2 (kod ATC: A02BA02), stosowanym w terapii choroby wrzodowej oraz refluksowej przełyku. Mechanizm działania polega na specyficznym blokowaniu receptorów H2 w błonie śluzowej żołądka, co skutkuje hamowaniem wydzielania kwasu solnego i pepsyny zarówno w warunkach podstawowych, jak i po stymulacji poposiłkowej. Farmakodynamicznie ranitydyna charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz stosunkowo długim okresem półtrwania, co umożliwia dwukrotne podawanie dawki 150 mg na dobę, zapewniając 12-godzinną kontrolę kwasowości soku żołądkowego.
antagonista receptora histaminowego H2, biodostępność, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek ranitydyny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, komórki okładzinowe żołądka, kwasowość soku żołądkowego, nadkwaśność, okres półtrwania, owrzodzenie błony śluzowej, Ranigast PRO, ranitydyna, receptor H2, receptor histaminowy H2, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, wydzielanie pepsyny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranisan 150 mg 150 mg
Ranisan 150 mg, zawierający 150 mg ranitydyny (168 mg chlorowodorku ranitydyny), jest antagonistą receptora H2 stosowanym w terapii chorób zależnych od kwasu żołądkowego. Profil działań niepożądanych obejmuje szeroki zakres objawów, z częstością występowania od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najpoważniejsze działania hematologiczne, takie jak agranulocytoza i pancytopenia, występują bardzo rzadko i mogą wiązać się z zahamowaniem czynności szpiku kostnego. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, również należą do rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Zaburzenia psychiczne (splątanie, depresja, omamy) oraz neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia ruchów mimowolnych) obserwuje się głównie u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku czy z nefropatią. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, zaparcia i nudności, występują niezbyt często i zwykle ustępują samoistnie.
agranulocytoza, antagonista receptora H2, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, chlorowodorek ranitydyny, enzymy wątrobowe, ginekomastia, impotencja, kreatynina w osoczu, leukocyty, mlekotok, morfologia krwi, obrzęk naczynioruchowy, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, płytki krwi, ranitydyna, reakcja nadwrażliwości, ruch mimowolny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stan splątania, szpik kostny, tachykardia, układ nerwowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji, zaburzenie serca, zaburzenie wątroby, zaburzenie żołądka i jelit, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranigast Pro 75 mg
Ranigast PRO w postaci tabletek powlekanych zawiera 75 mg ranitydyny (84 mg chlorowodorku ranitydyny) i jest wskazany do doraźnego leczenia dolegliwości dyspeptycznych u pacjentów powyżej 16 roku życia. Zalecana dawka to 1 tabletka przy wystąpieniu objawów niestrawności, z możliwością podania dodatkowej tabletki po upływie 1 godziny, jeśli dolegliwości utrzymują się lub nawracają, przy czym maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg (2 tabletki). Terapia nie powinna trwać dłużej niż 2 tygodnie, aby uniknąć maskowania poważniejszych schorzeń; w przypadku braku poprawy po tym czasie konieczna jest ponowna ocena diagnostyczna przez lekarza. Tabletkę należy podawać doustnie, połykając ją w całości i popijając niewielką ilością wody, bez rozgryzania czy dzielenia, co mogłoby wpłynąć na farmakokinetykę leku.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline Viatris 50 mg
Tigecycline Mylan to lek zawierający 50 mg tygecykliny w każdej fiolce, po rekonstytucji stężenie wynosi 10 mg/ml. Produkt ma postać liofilizowanego proszku o barwie pomarańczowej do pomarańczowoczerwonej, rozpuszczanego w 5,3 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub roztworze Ringera z mleczanem. Po przygotowaniu roztwór ma pH 4,0-6,0 i osmolarność 240-320 mOsm/kg. Do podania dożylnego należy rozpuścić proszek z jednej lub dwóch fiolek (50 mg lub 100 mg tygecykliny) w 100 ml płynu infuzyjnego. Roztwór powinien mieć barwę żółtą do pomarańczowej, a przed podaniem należy wykluczyć obecność cząstek stałych i zmiany barwy. Tygecyklinę podaje się dożylnie przez odrębny przewód lub łącznik typu Y, z obowiązkowym przepłukaniem przewodu roztworem chlorku sodu lub glukozy przed i po infuzji.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorek potasu, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, guma bromobutylowa, haloperidol, kwas solny, L-arginina, łącznik typu Y, liofilizowany krążek, metoklopramid, mleczan, morfina, niezgodność farmaceutyczna, norepinefryna, omeprazol, osmolarność, piperacylina z tazobaktamem, płyn infuzyjny, propofol, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór Ringera, teofilina, tobramycyna, trwałość chemiczna i fizyczna, tygecyklina, wlew dożylny, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline Fresenius Kabi 50 mg
Tigecycline Fresenius Kabi to proszek do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 50 mg tygecykliny w fiolce, co po rozpuszczeniu w 5,3 ml rozpuszczalnika daje stężenie 10 mg/ml. Do rozpuszczenia można użyć 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami. Po rozpuszczeniu 5 ml roztworu (zawierającego 50 mg tygecykliny) należy dodać do 100 ml worka do infuzji. W przypadku dawki 100 mg stosuje się roztwory z dwóch fiolek. Roztwór powinien mieć barwę żółtą do pomarańczowej; zmiana barwy lub obecność cząstek stałych dyskwalifikuje preparat do podania. Podanie odbywa się dożylnie przez odrębny przewód lub łącznik typu Y, z obowiązkowym przepłukaniem przewodu 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy przed i po infuzji.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, haloperydol, infuzja dożylna, kompleks lipidowy amfoterycyny, kwas solny, łącznik typu Y, metoklopramid, morfina, niezgodność farmaceutyczna, noradrenalina, omeprazol, piperacylina z tazobaktamem, płyn Ringera z mleczanami, propofol, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stabilność chemiczna, teofilina, tobramycyna, tygecyklina, warunki aseptyczne, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranitydyna Aurovitas 150 mg
Ranitydyna Aurovitas to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 150 mg ranitydyny (chlorowodorek ranitydyny) w jednej tabletce. Substancje pomocnicze rdzenia to celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka składa się z hypromelozy (5 cp), tytanu dwutlenku (E 171) i triacetyny. Tabletki mają postać białych do prawie białych, okrągłych tabletek o średnicy 8,6 mm, z oznaczeniami 'K’ i '150′ na powierzchni. Produkt jest przeznaczony do podania doustnego i dostępny w opakowaniach zawierających 10, 20, 28, 30 lub 60 tabletek powlekanych, z okresem ważności wynoszącym 2 lata od daty produkcji.
blister PA/Al/PVC/Al, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek ranitydyny, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, masa tabletkowa, okres ważności, plastyfikator, podanie doustne, produkt leczniczy, ranitydyna, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, triacetyna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ranimax Teva 150 mg
Ranimax Teva, zawierający 150 mg ranitydyny (chlorowodorek ranitydyny 168 mg) w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany do objawowego leczenia nawracających dolegliwości dyspeptycznych bez podłoża organicznego. Wskazania obejmują zgagę, nadkwaśność soku żołądkowego oraz bóle w nadbrzuszu, które nie wynikają z poważniejszych schorzeń przewodu pokarmowego. Przed zastosowaniem leku konieczne jest wykluczenie chorób organicznych wymagających innej diagnostyki i terapii. Leczenie ma charakter wyłącznie objawowy, łagodząc dolegliwości, ale nie eliminując przyczyn podstawowych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranimax Teva 150 mg
Lek Ranimax Teva zawiera 150 mg ranitydyny (w postaci chlorowodorku 168 mg) i jest wskazany do leczenia nawracających objawów dyspeptycznych u dorosłych oraz młodzieży od 16 roku życia. Zalecana dawka to 1 tabletka 150 mg, stosowana w razie potrzeby do 2 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 2 tabletki (300 mg). Terapia powinna trwać do 2 tygodni, a skuteczność leczenia wymaga monitorowania; brak poprawy po tym okresie wymaga ponownej oceny diagnozy i ewentualnej modyfikacji schematu terapeutycznego. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilością wody.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranigast Pro 75 mg
Ranigast PRO to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających ranitydynę w dawce 75 mg (odpowiadającej 84 mg chlorowodorku ranitydyny). Tabletki mają średnicę 7 mm, są obustronnie wypukłe i pomarańczowe, zawierają żółcień pomarańczową (E110) jako substancję pomocniczą o potencjalnym działaniu alergizującym. Rdzeń tabletki składa się z krospowidonu (środek rozsadzający), magnezu stearynianu (substancja poślizgowa), celulozy mikrokrystalicznej (wypełniacz) oraz krzemionki koloidalnej bezwodnej (poprawiającej właściwości przepływowe). Otoczka zawiera hypromelozę, lak z E110, dwutlenek tytanu, triacetynę i talk, pełniące funkcje powłoki, barwnika, plastyfikatora i substancji przeciwzbrylającej.
blister, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek ranitydyny, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, niezgodność farmaceutyczna, otoczka powlekająca, plastyfikator, ranitydyna, rdzeń tabletki, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja przeciwzbrylająca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, triacetyna, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline AptaPharma 50 mg
Tigecycline AptaPharma jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 50 mg tygecykliny w 10 ml fiolce. Po rekonstytucji w 5,3 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami, uzyskuje się roztwór o stężeniu 10 mg/ml i pH 5,0–6,5. Do infuzji dożylnej należy podać 5 ml roztworu (50 mg tygecykliny), a w przypadku dawki 100 mg – roztwory z dwóch fiolek rozcieńczone w 100 ml. Roztwór powinien być klarowny, pomarańczowy, bez widocznych cząstek stałych. Tygecyklinę podaje się dożylnie, stosując odrębny przewód lub łącznik typu Y, który należy przepłukać 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy przed i po infuzji. Nie zaleca się jednoczesnego podawania przez ten sam łącznik amfoterycyny B, diazepamu, inhibitorów pompy protonowej (esomeprazol, omeprazol) oraz roztworów o pH >7.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, haloperydol, infuzja dożylna, kompleks lipidowy amfoterycyny, łącznik typu Y, metoklopramid, morfina, noradrenalina, omeprazol, piperacylina z tazobaktamem, płyn Ringera z mleczanami, propofol, proszek liofilizowany, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, teofilina, tobramycyna, tygecyklina - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ranisan 75 mg 75 mg
Ranitydyna, będąca antagonistą receptorów H2, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa, co sprawia, że przedawkowanie leku Ranisan 75 mg (zawierającego 75 mg ranitydyny, tj. 84 mg chlorowodorku ranitydyny) rzadko prowadzi do poważnych powikłań klinicznych. Charakterystyczne dla ranitydyny jest bardzo specyficzne działanie na receptory histaminowe H2, co ogranicza ryzyko toksyczności nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. W przypadku podejrzenia przedawkowania, diagnostyka opiera się głównie na wywiadzie, gdyż nie stwierdzono jednoznacznych zmian w badaniach laboratoryjnych ani typowych objawów klinicznych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Solvertyl 25 mg/ml
Ranitydyna, klasyfikowana w grupie antagonistów receptorów H2 (kod ATC: A02BA02), jest stosowana w terapii choroby wrzodowej oraz refluksowej przełyku. Mechanizm jej działania opiera się na selektywnym i szybkim blokowaniu receptorów histaminowych H2, co prowadzi do zahamowania zarówno podstawowego, jak i poposiłkowego wydzielania kwasu solnego w żołądku. Ponadto, ranitydyna redukuje wydzielanie pepsyny, co ma istotne znaczenie w patogenezie chorób wrzodowych. Farmakokinetycznie charakteryzuje się względnie długim okresem półtrwania, dzięki czemu pojedyncza dawka 150 mg zapewnia supresję wydzielania kwasu przez około 12 godzin, co jest kluczowe dla skuteczności klinicznej leczenia.
antagonista receptora H2, antagonista receptora histaminowego H2, chlorowodorek ranitydyny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, działanie farmakodynamiczne, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, kwas solny, nadmierna kwasowość soku żołądkowego, okres półtrwania, patogeneza choroby wrzodowej, pepsyna, podanie parenteralne, roztwór do wstrzykiwań, sok żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranitydyna Aurovitas 150 mg
Ranitydyna, będąca antagonistą receptorów histaminowych H2 (kod ATC: A02BA02), wykazuje selektywne hamowanie sekrecji kwasu solnego w błonie śluzowej żołądka poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów H2. Jej działanie obejmuje zahamowanie zarówno podstawowej, jak i poposiłkowej sekrecji kwasu żołądkowego oraz redukcję wydzielania pepsyny, co jest istotne w procesie trawienia białek. Farmakodynamicznie ranitydyna charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz stosunkowo długim okresem półtrwania, co umożliwia efektywne hamowanie wydzielania kwasu przez 12 godzin po pojedynczej dawce 150 mg.
antagonista receptora H2, blokowanie receptorów, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek ranitydyny, działanie antagonistyczne, działanie farmakologiczne, działanie supresyjne, efekt farmakodynamiczny, kwas solny, kwas żołądkowy, okres półtrwania, pepsyna, produkt leczniczy, ranitydyna, receptor histaminowy H2, sok żołądkowy, tabletka powlekana - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranimax Teva 150 mg
Ranimax Teva to lek w formie tabletek powlekanych zawierających 150 mg ranitydyny (w postaci chlorowodorku, 168 mg ranitydyny chlorowodorku odpowiadającego 150 mg ranitydyny wolnej). Substancje pomocnicze obejmują m.in. skrobię kukurydzianą, celulozę mikrokrystaliczną, powidon oraz magnezu stearynian, a także laktozę jednowodną w ilości 3,90 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Powłoka tabletek zawiera hypromelozę, dwutlenek tytanu (E171), laktozę jednowodną oraz makrogol 6000, co poprawia estetykę, maskuje smak i ułatwia połykanie, a także chroni substancję czynną przed światłem i wilgocią. Tabletki są przeznaczone do podania doustnego i dostępne w opakowaniach blisterowych (10, 20, 30 sztuk) oraz w pojemnikach polipropylenowych (10 sztuk).
blister, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek ranitydyny, dawkowanie leku, dwutlenek tytanu, hypromeloza, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, podanie doustne, pojemnik polipropylenowy, powidon, ranitydyna, skrobia kukurydziana, skuteczność leku, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranigast 150 mg
Ranitydyna, substancja czynna preparatu Ranigast, jest specyficznym antagonistą receptorów histaminowych H2, który skutecznie hamuje zarówno podstawowe, jak i poposiłkowe wydzielanie kwasu solnego oraz pepsyny w żołądku. Mechanizm działania polega na kompetycyjnym, odwracalnym blokowaniu receptorów H2 w komórkach okładzinowych, co prowadzi do zmniejszenia objętości i stężenia kwasu solnego bez bezpośredniego wpływu na ATP-azę H+/K+. Pojedyncza dawka 150 mg ranitydyny (168 mg chlorowodorku ranitydyny) zapewnia efekt hamujący utrzymujący się przez 12 godzin, co umożliwia podawanie leku dwa razy na dobę, zapewniając całodobową kontrolę wydzielania kwasu. Ranigast jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o średnicy 9 mm, pomarańczowego koloru.
antagonista receptorów histaminowych H₂, ATP-aza H+/K+, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chlorowodorek ranitydyny, hamowanie wydzielania kwasu solnego, inhibitor pompy protonowej, kaskada sygnałowa, komórki okładzinowe żołądka, nadmierne wydzielanie kwasu żołądkowego, okres półtrwania, pentagastryna, pepsyna, refluks żołądkowo-przełykowy, sok żołądkowy, tabletka powlekana, wydzielanie poposiłkowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranigast 0,5 mg/ml
Ranigast w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 0,5 mg/ml zawiera 50 mg ranitydyny (56 mg ranitydyny chlorowodorku) w 100 ml roztworu, co odpowiada 0,5 mg substancji czynnej na mililitr. Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego i charakteryzuje się przezroczystym, bezwonnym roztworem. Istotnym składnikiem pomocniczym jest sód, którego zawartość wynosi 0,10 mmol (2,35 mg) na mililitr, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Roztwór zawiera również chlorek sodu, kwas cytrynowy jednowodny oraz wodorofosforan sodu dwunastowodny, które zapewniają izotoniczność i stabilizację pH preparatu.
adapter Insocap, aseptyka, bufor pH, chlorek sodu, chlorowodorek ranitydyny, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, igła dwukanałowa, kwas cytrynowy jednowodny, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, pojemnik polietylenowy, ranitydyna, roztwór do infuzji, roztwór izotoniczny, system buforowy, woda do wstrzykiwań, wodorofosforan sodu dwunastowodny, zawartość sodu, zestaw do infuzji - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ranigast Pro 75 mg
Ranigast PRO, zawierający 75 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku (odpowiadającej 84 mg chlorowodorku ranitydyny), jest wskazany do krótkotrwałego leczenia objawowego dolegliwości żołądkowych o charakterze czynnościowym, takich jak niestrawność (dyspepsja) oraz zgaga. Ranitydyna, jako antagonista receptorów histaminowych H₂, hamuje wydzielanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka, co prowadzi do zmniejszenia kwaśności soku żołądkowego i łagodzenia objawów pieczenia za mostkiem oraz dyskomfortu w nadbrzuszu. Preparat jest szczególnie skuteczny w redukcji uczucia pełności, wzdęć i bólu poposiłkowego, gdy dolegliwości nie mają podłoża organicznego.
antagonista receptorów H2, ból poposiłkowy, chlorowodorek ranitydyny, dolegliwości czynnościowe, dolegliwości żołądkowe, dyskomfort brzuszny, dyspepsja, hamowanie wydzielania kwasu solnego, komórki okładzinowe żołądka, kwasowość soku żołądkowego, niestrawność, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, refluks żołądkowy, uczucie pełności, wzdęcia, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, zgaga - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranigast Fast 150 mg
Ranigast Fast to lek w postaci tabletek musujących, zawierający 150 mg ranitydyny w formie chlorowodorku ranitydyny w każdej tabletce. Tabletki mają charakterystyczny wygląd – są okrągłe, prawie białe lub lekko żółte z małymi żółtymi kropkami i chropowatą powierzchnią. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu wodorowęglan, kwas cytrynowy bezwodny, sorbitol (820 mg), aspartam (20 mg) oraz sacharynę sodową, co może mieć znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancją tych składników. Każde opakowanie zawiera 10 tabletek w tubie polipropylenowej z pochłaniaczem wilgoci, co jest istotne ze względu na wrażliwość leku na wilgoć.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranigast 150 mg
Ranigast to produkt leczniczy dostępny w postaci tabletek powlekanych, zawierających 150 mg ranitydyny w formie chlorowodorku (odpowiadającej 168 mg ranitydyny chlorowodorku na tabletkę). Tabletki mają średnicę 9 mm, są obustronnie wypukłe i pomarańczowe. Substancje pomocnicze w rdzeniu to krospowidon, magnezu stearynian, celuloza mikrokrystaliczna oraz krzemionka koloidalna bezwodna, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, lak z żółcienią pomarańczową (E110), dwutlenek tytanu, triacetynę i talk. Produkt jest pakowany w blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC, dostępne w opakowaniach po 30 lub 60 tabletek.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranisan 150 mg 150 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa ranitydyny w preparacie Ranisan 150 mg wykazała korzystny profil tolerancji substancji czynnej, chlorowodorku ranitydyny, bez istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności przewlekłej i subchronicznej nie ujawniły krytycznych efektów toksycznych narządowych, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały aktywności mutagennej ani klastogennej. Długoterminowe badania kancerogenności, prowadzone na modelach zwierzęcych przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne, nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów.
aktywność mutagenna, chlorowodorek ranitydyny, efekt klastogenny, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa leku, ranitydyna, rozwój embrionalny, rozwój postnatalny, rozwój pourodzeniowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła i subchroniczna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranigast 0,5 mg/ml
Ranigast w postaci roztworu do infuzji zawiera ranitydynę w stężeniu 0,5 mg/ml (50 mg na 100 ml roztworu, co odpowiada 56 mg ranitydyny chlorowodorku) i jest przeznaczony do podawania dożylnego bez konieczności rozcieńczania. Standardowa dawka wynosi 50 mg podawane we wlewie kroplowym trwającym 15-20 minut z szybkością 5-7 ml/min, powtarzanym co 6-8 godzin. Alternatywnie możliwy jest ciągły wlew dożylny z szybkością 6,25 mg/godz. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 400 mg. Po uzyskaniu poprawy klinicznej zaleca się przejście na doustną formę ranitydyny. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania: zmniejszenie dawki o połowę lub podawanie 50 mg co 18-24 godziny, z możliwością podawania co 12 godzin w razie potrzeby, zawsze z uwzględnieniem funkcji nerek.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ranigast Pro 75 mg
Lek Ranigast PRO zawiera 75 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku i nie posiada bezpośrednich przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Niemniej jednak, w trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy, bóle głowy oraz niewyraźne widzenie, które mogą istotnie obniżać zdolności psychomotoryczne pacjenta. Objawy te mogą zaburzać ocenę sytuacji, koordynację ruchową, koncentrację oraz czas reakcji, co stanowi istotne ryzyko podczas prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń wymagających pełnej uwagi. W związku z tym, konieczne jest szczegółowe poinformowanie pacjenta o potencjalnych skutkach ubocznych oraz zalecenie obserwacji własnego stanu zdrowia, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania leku.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranisan 75 mg 75 mg
Ranisan 75 mg, zawierający ranitydynę (chlorowodorek ranitydyny 84 mg), wykazuje działania niepożądane o różnej częstości, sklasyfikowane według układów i narządów. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi, agranulocytozę oraz pancytopenię z możliwym zahamowaniem czynności szpiku kostnego. Rzadko (>1/10 000 i <1/1000) występują reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, a bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny. Wśród zaburzeń psychicznych i neurologicznych bardzo rzadko notuje się stany splątania, depresję, omamy, bóle głowy, zawroty głowy oraz przemijające zaburzenia ruchów mimowolnych. Działania ze strony układu sercowo-naczyniowego obejmują bardzo rzadkie przypadki bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego, tachykardii oraz zapalenia naczyń. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, zaparcia i nudności, występują niezbyt często (>1/1000 i <1/100), natomiast ostre zapalenie trzustki i biegunka są bardzo rzadkie.
agranulocytoza, antagonista receptora H2, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek ranitydyny, ginekomastia, mlekotok, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, pokrzywka, ranitydyna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zmiana hematologiczna, zmniejszenie liczby leukocytów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranigast Max 150 mg
Ranigast MAX to preparat zawierający 150 mg ranitydyny (168 mg ranitydyny chlorowodorku) w tabletce powlekanej, przeznaczony do doraźnego leczenia dolegliwości dyspeptycznych u pacjentów powyżej 16 roku życia. Standardowa dawka wynosi 150 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 150 mg dwa razy na dobę, nie przekraczając maksymalnej dawki 300 mg na dobę. Terapia nie powinna trwać dłużej niż 2 tygodnie; brak poprawy po tym czasie wymaga ponownej oceny diagnostycznej. Tabletki należy połykać w całości, bez dzielenia czy żucia, co jest istotne dla zachowania właściwej farmakokinetyki leku.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ranigast Max 150 mg
Ranigast MAX, zawierający ranitydynę w dawce 150 mg (168 mg chlorowodorku ranitydyny) w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do objawowego leczenia dolegliwości żołądkowych niezwiązanych z chorobą organiczną przewodu pokarmowego. Preparat jest stosowany w leczeniu niestrawności (dyspepsji), zgagi, nadkwaśności oraz bólu w nadbrzuszu, które wynikają z nadmiernej produkcji kwasu solnego. Tabletki mają średnicę 9 mm i zawierają barwnik żółcień pomarańczową (E110), który może wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Lek jest szczególnie zalecany pacjentom z okresowymi dolegliwościami dyspeptycznymi związanymi z błędami dietetycznymi, stresem oraz w krótkotrwałym leczeniu zgagi i nadkwaśności.
ból nadbrzusza, chlorowodorek ranitydyny, choroba organiczna przewodu pokarmowego, dolegliwość żołądkowa, dysfagia, dyskomfort nadbrzusza, dyspepsja, komórka okładzinowa żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadkwaśność, nadmierna produkcja kwasu żołądkowego, niedokrwistość, nudności, odbijanie, pieczenie zamostkowe, ranitydyna, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, uczucie pełności poposiłkowe, utrata masy ciała, wczesne uczucie sytości, wymioty, zespół objawów, zgaga, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ranigast Max 150 mg
Ranigast MAX to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających ranitydynę w dawce 150 mg (chlorowodorek ranitydyny odpowiada 168 mg) na tabletkę. Tabletki mają pomarańczowy kolor (barwnik E110) i średnicę 9 mm. Skład tabletki obejmuje rdzeń z krospowidonem (środek rozsadzający), magnezu stearynianem (substancja poślizgowa), celulozą mikrokrystaliczną (wypełniacz i substancja wiążąca) oraz krzemionką koloidalną bezwodną (poprawiającą sypkość). Otoczka zawiera hypromelozę, lak z żółcienią pomarańczową (E110), dwutlenek tytanu, triacetynę i talk, co zapewnia odpowiednie właściwości fizykochemiczne, stabilność i uwalnianie substancji czynnej.
celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek ranitydyny, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, niezgodność farmaceutyczna, otoczka powlekająca, ranitydyna, rdzeń tabletki, środek rozsadzający, stabilność leku, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, triacetyna, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranigast Max 150 mg
Ranigast MAX zawiera ranitydynę chlorowodorek w dawce 150 mg (168 mg chlorowodorku ranitydyny). W trakcie stosowania leku odnotowano różnorodne działania niepożądane, z których wiele nie wykazuje jednoznacznego związku przyczynowego z ranitydyną. Najpoważniejsze, choć bardzo rzadkie, obejmują zmiany hematologiczne takie jak leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza oraz pancytopenia, czasem związane z hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego. Reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie, ból w klatce piersiowej oraz wstrząs anafilaktyczny, mogą pojawić się nawet po pierwszej dawce. Dodatkowo, bardzo rzadko obserwowano zaburzenia psychiczne (stany splątania, depresja, omamy), neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia ruchów mimowolnych), a także zaburzenia widzenia i kardiologiczne (bradykardia, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy).
agranulocytoza, antagonista receptora H2, aplazja szpiku, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek ranitydyny, enzym wątrobowy, ginekomastia, hipoplazja szpiku, impotencja, leukopenia, mlekotok, nefropatia, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, pokrzywka, ranitydyna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby