Właściwości farmakodynamiczne
Ranigast 150 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Ranigast

Ranitydyna, substancja czynna preparatu Ranigast, jest specyficznym antagonistą receptorów histaminowych H2 charakteryzującym się szybkim działaniem hamującym wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Lek wpływa zarówno na podstawowe, jak i poposiłkowe wydzielanie kwasu solnego, jednocześnie redukując wydzielanie pepsyny w żołądku.¹

Klasyfikacja farmakoterapeutyczna

Ranigast należy do grupy farmakoterapeutycznej: Leki stosowane w chorobie wrzodowej i chorobie refluksowej przełyku; antagoniści receptora H2, z przypisanym kodem ATC: A02BA02.²

Charakterystyka działania

Istotną cechą farmakodynamiczną ranitydyny jest jej stosunkowo długi okres półtrwania, dzięki czemu pojedyncza dawka 150 mg zapewnia efektywne hamowanie wydzielania kwasu solnego utrzymujące się przez 12 godzin. Ta właściwość umożliwia stosowanie leku w dogodnym schemacie dawkowania, zapewniającym całodobową kontrolę wydzielania kwasu solnego przy podawaniu dwa razy na dobę.³

Mechanizm działania

Mechanizm działania ranitydyny polega na kompetycyjnym, odwracalnym blokowaniu receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych żołądka. Poprzez blokowanie tych receptorów, ranitydyna hamuje jeden z głównych szlaków stymulacji wydzielania kwasu solnego, co prowadzi do znaczącego zmniejszenia zarówno objętości, jak i stężenia kwasu w soku żołądkowym. W przeciwieństwie do inhibitorów pompy protonowej, ranitydyna nie wpływa bezpośrednio na ATP-azę H+/K+, lecz hamuje wydzielanie kwasu na wcześniejszym etapie kaskady sygnałowej.⁴

Skład i dawkowanie

Każda tabletka powlekana preparatu Ranigast zawiera 150 mg ranitydyny (Ranitidinum) w postaci chlorowodorku, co odpowiada dokładnie 168 mg ranitydyny chlorowodorku. Tabletki mają średnicę 9 mm, są obustronnie wypukłe i posiadają charakterystyczny pomarańczowy kolor.⁵

Efekty farmakodynamiczne

Ranitydyna wykazuje wysoką skuteczność w hamowaniu wydzielania kwasu solnego wywołanego różnymi stymulatorami, w tym histaminą, pentagastryną, pokarmami i innymi fizjologicznymi bodźcami. Szczególnie istotne jest działanie hamujące na wydzielanie poposiłkowe, które odgrywa kluczową rolę w patogenezie refluksu żołądkowo-przełykowego i związanych z nim objawów. Ponadto, hamowanie wydzielania pepsyny przyczynia się do kompleksowego działania ochronnego wobec błony śluzowej przewodu pokarmowego.⁶

Warto podkreślić, że mimo długiej obecności na rynku i wprowadzenia nowszych grup leków zmniejszających wydzielanie kwasu solnego, takich jak inhibitory pompy protonowej, ranitydyna nadal znajduje zastosowanie w terapii wielu schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego, szczególnie w przypadkach wymagających szybkiego efektu terapeutycznego lub jako alternatywa dla pacjentów nietolerujących innych preparatów.⁷