transport jelitowy

Transport jelitowy to proces, w którym składniki pokarmowe, woda, elektrolity oraz inne substancje są przemieszczane wzdłuż przewodu pokarmowego. Obejmuje zarówno transport bierny (dyfuzja, osmoza), jak i aktywny (z udziałem białek transportujących i ATP).

W jelicie cienkim, gdzie zachodzi główna część wchłaniania, transport jelitowy obejmuje absorpcję węglowodanów (przez transportery SGLT1, GLUT2), białek (w formie aminokwasów i di/tripeptydów przez transportery PepT1), tłuszczów (w postaci miceli), witamin, minerałów i wody. Jelito grube odpowiada głównie za wchłanianie wody i elektrolitów oraz formowanie kału.

Zaburzenia transportu jelitowego mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, takich jak zespoły złego wchłaniania, choroby zapalne jelit, biegunki sekrecyjne czy zaparcia. Kluczową rolę w regulacji transportu jelitowego odgrywają hormony przewodu pokarmowego, układ nerwowy jelitowy oraz mikrobiota jelitowa.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Clatra Allergy 20 mg

Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez dwa mechanizmy transportowe: hamowanie polipeptydu OATP1A2 oraz glikoproteiny P (P-gp). Spożycie bilastyny z pokarmem lub sokiem grejpfrutowym powoduje zmniejszenie biodostępności leku o około 30%, co wynika z hamowania transportera OATP1A2. Leki takie jak rytonawir i ryfampicyna, również hamujące OATP1A2, mogą obniżać stężenie bilastyny w osoczu, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Z kolei inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę), powodują dwukrotny wzrost AUC i 2-3-krotny wzrost Cmax bilastyny, jednak bez wpływu na jej profil bezpieczeństwa. Podobny, choć mniej nasilony efekt (wzrost Cmax o 50%) obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu diltiazemu (60 mg/dobę). Bilastyna nie ulega metabolizmowi, co ogranicza ryzyko interakcji enzymatycznych.
biodostępność leku, cyklosporyna, diltiazem, działanie depresyjne alkoholu, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, inhibitor transportera, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lorazepam, metabolizm leku, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd OATP1A2, profil bezpieczeństwa leku, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sprawność psychomotoryczna, stężenie bilastyny, transport jelitowy, transporter wychwytu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fortrans –

Fortrans jest osmotycznym lekiem przeczyszczającym, którego głównym składnikiem aktywnym jest makrogol 4000 (glikol polietylenowy 4000). Makrogol ten, dzięki swojej dużej masie cząsteczkowej i zdolności do wiązania cząsteczek wody poprzez wiązania wodorowe, powoduje zwiększenie objętości płynów w świetle jelita. Mechanizm działania opiera się na pozostawaniu niewchłoniętego makrogolu w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do rozmiękczenia mas kałowych i stymulacji perystaltyki jelitowej, bez drażnienia błony śluzowej. Preparat zawiera również elektrolity (sodu siarczan bezwodny 5,7 g, sodu wodorowęglan 1,68 g, sodu chlorek 1,46 g, potasu chlorek 0,75 g na saszetkę), które minimalizują ryzyko zaburzeń elektrolitowych podczas terapii. Każda saszetka zawiera 73,690 g substancji, w tym 64 g makrogolu 4000 oraz 2,89 g sodu, co jest istotne u pacjentów z koniecznością ograniczenia podaży sodu.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, chlorek potasu, chlorek sodu, działanie osmotyczne, efekt terapeutyczny, glikol polietylenowy, lek przeczyszczający osmotyczny, makrogol 4000, masa cząsteczkowa, perystaltyka, równowaga elektrolitowa, siarczan sodu bezwodny, transport jelitowy, treść jelitowa, wiązanie wodorowe, wodorowęglan sodu, zaburzenie elektrolitowe

transport jelitowy

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Clatra Allergy 20 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Fortrans –