ośmiosiarczan sacharozy
Ośmiosiarczan sacharozy (ang. sucrose octasulfate) to związek chemiczny będący estrem sacharozy i kwasu siarkowego. W medycynie jest wykorzystywany głównie w postaci soli sodowej lub potasowej jako składnik preparatów wspomagających leczenie owrzodzeń przewodu pokarmowego.
Mechanizm działania ośmiosiarczanu sacharozy opiera się na zdolności do tworzenia kompleksów z czynnikami wzrostu, takimi jak EGF (naskórkowy czynnik wzrostu) i FGF (czynnik wzrostu fibroblastów). Dzięki temu związek ten chroni te czynniki przed degradacją enzymatyczną i przedłuża ich działanie, co sprzyja procesom regeneracji błony śluzowej przewodu pokarmowego.
W praktyce klinicznej ośmiosiarczan sacharozy jest stosowany w leczeniu wspomagającym choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksowego zapalenia przełyku oraz w przypadkach owrzodzeń błony śluzowej spowodowanych stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Preparat wykazuje działanie ochronne na błonę śluzową, wspomaga jej regenerację i przyspiesza gojenie uszkodzeń.
Badania kliniczne wykazują, że ośmiosiarczan sacharozy może być skuteczny jako składnik terapii uzupełniającej w leczeniu wrzodów troficznych oraz w przyspieszaniu gojenia ran przewlekłych, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami ukrwienia tkanek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sukralfat – Właściwości farmakodynamiczne
Sukralfat, będący zasadową solą glinową ośmiosiarczanu sacharozy, jest lekiem osłonowym stosowanym w terapii choroby wrzodowej i refluksowej (kod ATC: A02BX02). Preparat Ulgastran zawiera sukralfat w stężeniu 1 g/5 ml zawiesiny doustnej. Mechanizm działania sukralfatu opiera się na lokalnym działaniu ochronnym błony śluzowej przewodu pokarmowego, gdzie w środowisku kwaśnym ulega aktywacji i wiąże się selektywnie z tkankami dna owrzodzenia, pozostając tam przez około 12 godzin. Tworzy kompleksy żelowe z glikoproteinami i śluzem, chroniąc błonę śluzową przed enzymatycznym rozkładem przez pepsynę oraz uniemożliwiając dyfuzję jonów wodorowych do dna owrzodzenia. Dodatkowo, wiąże sole kwasów żółciowych i pepsynę, ograniczając ich działanie uszkadzające. Sukralfat stymuluje procesy gojenia poprzez zwiększenie stężenia endogennych prostaglandyn oraz łączenie się z naskórkowym czynnikiem wzrostu (EGF) i innymi mediatorami regeneracji.
antacida, antagonista receptora H2, błona śluzowa dwunastnicy, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, jony wodorowe, kwas solny, kwasy żółciowe, lek osłonowy, naskórkowy czynnik wzrostu, ośmiosiarczan sacharozy, owrzodzenie, pepsyna, prostaglandyny, refluksowe zapalenie przełyku, sekrecja żołądkowa, śluz żołądkowy, sukralfat, wodorotlenek glinu, wrzód stresowy, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ulgastran 1 g/5 ml
Sukralfat, substancja czynna leku Ulgastran, charakteryzuje się niskim wchłanianiem z przewodu pokarmowego na poziomie 2-5% podanej dawki. W kwaśnym środowisku żołądka ulega częściowej dysocjacji (~10%) do wodorotlenku glinu oraz ośmiosiarczanu sacharozy. Jony glinu, które są uwalniane, wiążą się z fosforanami i innymi anionami, tworząc nierozpuszczalne i słabo wchłanialne kompleksy, co ogranicza ich absorpcję (0,1-10%). Wskazane jest podawanie sukralfatu na 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, aby uniknąć interakcji z białkami pokarmowymi i zmiennej biodostępności. Głównym miejscem działania leku jest błona śluzowa żołądka i dwunastnicy, gdzie stężenia jonów glinu są najwyższe, a u pacjentów z prawidłową funkcją nerek sukralfat pozostaje głównie w świetle przewodu pokarmowego.
biodostępność, błona śluzowa żołądka i dwunastnicy, czynność nerek, dysocjacja, eliminacja leku, farmakokinetyka, interakcja z pokarmem, kwas solny, ośmiosiarczan sacharozy, parametry farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, sedymentacja, środowisko kwaśne żołądka, sukralfat, wchłanianie ogólnoustrojowe, wodorotlenek glinu, zawiesina doustna