mobilizacja komórek progenitorowych

Mobilizacja komórek progenitorowych to proces, podczas którego komórki macierzyste i progenitorowe są uwalniane ze szpiku kostnego do krwi obwodowej. W warunkach fizjologicznych proces ten zachodzi na niskim poziomie, natomiast może zostać znacząco nasilony przez czynniki wzrostu, cytokiny, chemokiny oraz leki.

Najczęściej stosowanymi czynnikami mobilizującymi w praktyce klinicznej są: czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), pleryksafor (antagonista receptora CXCR4) oraz cyklofosfamid. Mobilizacja komórek progenitorowych jest szeroko wykorzystywana w transplantologii, szczególnie w przeszczepach autologicznych i allogenicznych komórek krwiotwórczych w leczeniu chorób hematologicznych.

Mechanizm mobilizacji obejmuje przerwanie interakcji między komórkami macierzystymi a niszą szpikową, głównie poprzez zakłócenie osi CXCL12/CXCR4 oraz aktywację enzymów proteolitycznych, które degradują składniki macierzy pozakomórkowej i cząsteczki adhezyjne. Skuteczność procesu mobilizacji jest oceniana poprzez pomiar liczby komórek CD34+ w krwi obwodowej.

W przypadku niewystarczającej mobilizacji („poor mobilizers”) stosuje się strategie ratunkowe, takie jak kombinacja G-CSF z pleryksaforem. Obecnie badane są również nowe czynniki mobilizujące, w tym inhibitory VLA-4, antagoniści receptora parathormonu oraz inhibitory ścieżki sygnałowej Wnt, które mogą zwiększyć efektywność tego procesu w przyszłości.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl