bielnik biały

Bielnik biały (Tinea versicolor, Pityriasis versicolor) to powszechna, powierzchowna infekcja grzybicza skóry, wywoływana przez drożdżopodobne grzyby z rodzaju Malassezia (głównie Malassezia globosa i Malassezia furfur). Choroba charakteryzuje się występowaniem drobnych, złuszczających się zmian skórnych o różnorodnym zabarwieniu – od białawego, przez żółtawe, do brązowego.

Zmiany występują najczęściej na tułowiu, ramionach, szyi i plecach, czyli w okolicach bogatych w gruczoły łojowe. Charakterystyczną cechą bielnika białego jest jego sezonowość – zmiany stają się bardziej widoczne latem, gdy okoliczna skóra się opala, a obszary zajęte przez grzyba pozostają jaśniejsze (hipopigmentacja). Diagnozę można potwierdzić badaniem w lampie Wooda, gdzie zmiany wykazują żółtawo-pomarańczową fluorescencję.

Leczenie bielnika białego obejmuje stosowanie miejscowych preparatów przeciwgrzybiczych (azole, cyklopiroksolamina), szamponów przeciwłupieżowych zawierających selen, pirytionian cynku lub ketokonazol. W przypadkach rozległych zmian stosuje się leczenie ogólne flukonazolem lub itrakonazolem. Ze względu na wysokie ryzyko nawrotów (nawet do 80% w ciągu roku) zaleca się okresowe stosowanie profilaktyki, szczególnie w miesiącach letnich.