zapalenie nasieniowodu
Zapalenie nasieniowodu (epididymitis) to stan zapalny najądrza, czyli struktury anatomicznej położonej na tylnej powierzchni jądra, w której dojrzewają i są magazynowane plemniki. Schorzenie to najczęściej występuje jednostronnie i jest spowodowane infekcją bakteryjną, rzadziej wirusową lub grzybiczą.
Przyczyny zapalenia nasieniowodu różnią się w zależności od wieku pacjenta. U mężczyzn poniżej 35. roku życia najczęstszymi patogenami są bakterie przenoszone drogą płciową, takie jak Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae. U starszych mężczyzn dominują bakterie układu moczowego, głównie Escherichia coli i Pseudomonas aeruginosa. Zapalenie może również powstać jako powikłanie po zabiegach urologicznych lub w wyniku szerzenia się zakażenia z innych narządów układu moczowo-płciowego.
Objawy zapalenia nasieniowodu obejmują ból i obrzęk najądrza oraz jądra, zaczerwienienie i ucieplenie moszny, ból przy oddawaniu moczu, wyciek z cewki moczowej, a także objawy ogólne jak gorączka i złe samopoczucie. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badanie fizykalne, badania laboratoryjne (m.in. posiew moczu, badania w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową) oraz badania obrazowe (USG moszny).
Leczenie zapalenia nasieniowodu opiera się na antybiotykoterapii dostosowanej do patogenu wywołującego zakażenie. Ważnym elementem terapii jest również odpoczynek, stosowanie zimnych okładów na mosznę, noszenie podtrzymującej bielizny oraz leczenie przeciwbólowe. Nieleczone lub przewlekłe zapalenie najądrza może prowadzić do poważnych powikłań, w tym do niepłodności, ropni czy zapalenia jądra.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina pachwinowa – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina pachwinowa stanowi jedno z najczęstszych wskazań do interwencji chirurgicznej w praktyce lekarza pierwszego kontaktu, z roczną liczbą operacji na świecie sięgającą około 20 milionów. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, które charakteryzują się czułością około 75% i swoistością 96%. Kluczowe elementy badania to oględziny i palpacja okolicy pachwinowej oraz próba Valsalvy, umożliwiające wykrycie uwypuklenia lub impulsu kaszlowego. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. przepuklinę udową, wodniaka jądra, żylaki powrózka nasiennego oraz u kobiet torbiele jajników i endometriozę. W przypadku podejrzenia uwięźnięcia lub zadzierzgnięcia przepukliny konieczna jest ocena objawów takich jak ból nieproporcjonalny do obrazu klinicznego, gorączka, objawy niedrożności jelit oraz wykonanie badań obrazowych, w tym RTG i TK jamy brzusznej z kontrastem.
badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, endometrioza, kanał pachwinowy, limfadenopatia, mięśniak macicy, niedrożność jelit, niedrożność jelita cienkiego, próba Valsalvy, przepuklina nawrotowa, przepuklina pachwinowa, przepuklina sportowa, przepuklina udowa, przepuklina uwięźnięta, przepuklina zadzierzgnięta, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel jajnika, ultrasonografia, więzadło pachwinowe, wodniak jądra, zapalenie nasieniowodu, żylak powrózka nasiennego