septostomia balonowa przedsionkowa

Septostomia balonowa przedsionkowa (ang. balloon atrial septostomy, BAS) to zabieg z zakresu kardiologii interwencyjnej polegający na wytworzeniu lub poszerzeniu otworu w przegrodzie międzyprzedsionkowej przy użyciu cewnika balonowego. Procedura ta została wprowadzona przez Williama Rashkinda i Williama Millera w 1966 roku jako pilny zabieg paliatywny u noworodków z przełożeniem wielkich pni tętniczych (TGA).

Wskazania do septostomii balonowej obejmują obecnie szereg wrodzonych wad serca, w których mieszanie się krwi na poziomie przedsionków jest niezbędne dla przeżycia pacjenta. Oprócz TGA, procedura może być stosowana w zespole hipoplazji lewego serca (HLHS), atrezji zastawki trójdzielnej, atrezji zastawki mitralnej czy całkowitym nieprawidłowym spływie żył płucnych.

Zabieg wykonuje się poprzez wprowadzenie cewnika balonowego do prawego przedsionka przez żyłę udową lub pępowinową, a następnie przeprowadzenie go przez istniejący otwór owalny do lewego przedsionka. Po napełnieniu balonu jest on gwałtownie wycofywany przez przegrodę międzyprzedsionkową, powodując jej rozerwanie i utworzenie większego otworu. Skuteczność zabiegu ocenia się echokardiograficznie, monitorując wielkość utworzonego połączenia międzyprzedsionkowego oraz parametry hemodynamiczne pacjenta.

Powikłania septostomii balonowej mogą obejmować zaburzenia rytmu serca, uszkodzenie struktur serca (zwłaszcza zastawek przedsionkowo-komorowych), tamponadę serca, zatorowość powietrzną lub krwawienie. Śmiertelność związana bezpośrednio z zabiegiem jest jednak niska i wynosi poniżej 1% w ośrodkach o dużym doświadczeniu. W niektórych przypadkach, gdy standardowa septostomia balonowa jest niewystarczająca, stosuje się alternatywne techniki, takie jak septostomia z użyciem noża (septostomia metodą Parka) lub implantację stentu do przegrody międzyprzedsionkowej.