dostęp przezpochwowy
Dostęp przezpochwowy (łac. via vaginalis) to technika zabiegowa wykorzystywana w ginekologii i położnictwie, umożliwiająca dotarcie do narządów miednicy mniejszej przez pochwę. Jest to jedna z najczęściej stosowanych dróg dostępu w ginekologii operacyjnej, pozwalająca na przeprowadzenie wielu zabiegów bez konieczności wykonywania nacięć powłok brzusznych.
Ta droga dostępu jest wykorzystywana w licznych procedurach, takich jak histeroskopia, wyłyżeczkowanie jamy macicy, biopsje endometrium, histerektomia pochwowa, operacje naprawcze dna miednicy czy zabiegi na przydatkach. Główną zaletą dostępu przezpochwowego jest brak blizn zewnętrznych, mniejszy ból pooperacyjny oraz szybsza rekonwalescencja pacjentki w porównaniu z dostępem przezbrzusznym.
Dostęp przezpochwowy może być jednak przeciwwskazany u pacjentek z wąską pochwą, zwężeniami pochwy, u pacjentek nieaktywnych seksualnie, a także w przypadku podejrzenia zrostów w miednicy mniejszej lub przy dużych guzach miednicy. Wybór tej drogi dostępu powinien być zawsze poprzedzony dokładną oceną anatomiczną i kliniczną pacjentki, uwzględniającą charakter schorzenia oraz doświadczenie operatora.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa – Leczenie
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi złożone wyzwanie terapeutyczne, wymagające indywidualizacji leczenia w zależności od etiologii, lokalizacji i stopnia zaawansowania. W przypadku małych przetok z minimalnymi objawami możliwe jest leczenie zachowawcze, obejmujące antybiotykoterapię, leczenie powikłań oraz optymalizację terapii choroby podstawowej, np. choroby Leśniowskiego-Crohna, gdzie stosuje się leki biologiczne takie jak infliksymab. Przygotowanie do leczenia chirurgicznego wymaga wygojenia tkanek i kontroli infekcji, często z zastosowaniem setonu drenującego. Zabiegi chirurgiczne obejmują usunięcie przetoki, naprawę mięśni zwieracza, zastosowanie płatów śluzówkowych lub mięśniowych, a także zatyczek biologicznych. Dostęp operacyjny dobiera się w zależności od lokalizacji przetoki: przezpochwowy, przezodbytniczy, przez krocze lub przezbrzuszny. W przypadkach złożonych stosuje się zaawansowane techniki, takie jak płat Martius, przeszczepy mięśnia smukłego czy resekcję jelita. Wskazana jest także ewentualna kolostomia odbarczająca, szczególnie przy uszkodzeniach tkanek, zakażeniach lub nowotworach, z czasem odwracana po 3-6 miesiącach.
choroba Leśniowskiego-Crohna, dostęp przezbrzuszny, dostęp przezpochwowy, dysfagia, infliksymab, kolostomia, laser CO2, leczenie laserowe, mezenchymalna komórka macierzysta, mikrofragmentowana tkanka tłuszczowa, nawrót przetoki, nić drenująca, nietrzymanie stolca, płat śluzówkowy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przeszczep mięśnia smukłego, przetoka odbytniczo-pochwowa, resekcja jelita, seton, stomia, zapalenie uchyłków