dostęp przezbrzuszny
Dostęp przezbrzuszny (z łac. via transabdominalis) to technika chirurgiczna polegająca na wykonaniu cięcia przez powłoki brzuszne w celu uzyskania dostępu do narządów jamy brzusznej lub miednicy. Metoda ta jest powszechnie stosowana w chirurgii ogólnej, ginekologicznej oraz urologicznej.
Dostęp przezbrzuszny umożliwia chirurgowi bezpośrednią wizualizację i manipulację narządami wewnętrznymi, takimi jak jelita, wątroba, śledziona, macica czy pęcherz moczowy. W zależności od rodzaju operacji, cięcie może być wykonane w linii środkowej (laparotomia pośrodkowa), poprzecznie lub skośnie w różnych kwadrantach brzucha.
W porównaniu z dostępem przezpochwowym czy przezodbytniczym, droga przezbrzuszna zapewnia lepszą ekspozycję pola operacyjnego, jednak wiąże się z większym urazem tkanek i dłuższym okresem rekonwalescencji. Współcześnie, gdy jest to możliwe, klasyczny dostęp przezbrzuszny zastępuje się technikami małoinwazyjnymi, takimi jak laparoskopia, która również wykorzystuje drogę przezbrzuszną, ale poprzez niewielkie nacięcia.
Wskazaniami do wyboru dostępu przezbrzusznego są między innymi: operacje nowotworów jamy brzusznej, resekcje jelit, histerektomie, operacje aorty brzusznej oraz sytuacje wymagające szerokiego dostępu operacyjnego, jak również stany nagłe wymagające szybkiej interwencji chirurgicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa – Leczenie
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi złożone wyzwanie terapeutyczne, wymagające indywidualizacji leczenia w zależności od etiologii, lokalizacji i stopnia zaawansowania. W przypadku małych przetok z minimalnymi objawami możliwe jest leczenie zachowawcze, obejmujące antybiotykoterapię, leczenie powikłań oraz optymalizację terapii choroby podstawowej, np. choroby Leśniowskiego-Crohna, gdzie stosuje się leki biologiczne takie jak infliksymab. Przygotowanie do leczenia chirurgicznego wymaga wygojenia tkanek i kontroli infekcji, często z zastosowaniem setonu drenującego. Zabiegi chirurgiczne obejmują usunięcie przetoki, naprawę mięśni zwieracza, zastosowanie płatów śluzówkowych lub mięśniowych, a także zatyczek biologicznych. Dostęp operacyjny dobiera się w zależności od lokalizacji przetoki: przezpochwowy, przezodbytniczy, przez krocze lub przezbrzuszny. W przypadkach złożonych stosuje się zaawansowane techniki, takie jak płat Martius, przeszczepy mięśnia smukłego czy resekcję jelita. Wskazana jest także ewentualna kolostomia odbarczająca, szczególnie przy uszkodzeniach tkanek, zakażeniach lub nowotworach, z czasem odwracana po 3-6 miesiącach.
choroba Leśniowskiego-Crohna, dostęp przezbrzuszny, dostęp przezpochwowy, dysfagia, infliksymab, kolostomia, laser CO2, leczenie laserowe, mezenchymalna komórka macierzysta, mikrofragmentowana tkanka tłuszczowa, nawrót przetoki, nić drenująca, nietrzymanie stolca, płat śluzówkowy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przeszczep mięśnia smukłego, przetoka odbytniczo-pochwowa, resekcja jelita, seton, stomia, zapalenie uchyłków