opatrunek zamknięty

Opatrunek zamknięty to rodzaj opatrunku, który całkowicie pokrywa i izoluje ranę od środowiska zewnętrznego. Składa się zazwyczaj z jałowego materiału opatrunkowego (gaza, kompres) umieszczonego bezpośrednio na ranie, który następnie jest mocowany za pomocą plastra, bandaża lub opaski elastycznej.

Głównym celem opatrunku zamkniętego jest ochrona rany przed zakażeniem i zanieczyszczeniem, zapewnienie odpowiednich warunków do gojenia, wchłanianie wydzieliny z rany oraz w niektórych przypadkach hamowanie krwawienia. Jest szczególnie wskazany przy świeżych ranach, ranach operacyjnych, oparzeniach oraz w przypadkach, gdy istnieje duże ryzyko zakażenia.

Opatrunek zamknięty wymaga regularnej zmiany, której częstotliwość zależy od rodzaju rany, intensywności wydzielania płynu oraz obecności oznak infekcji. Przy zmianie opatrunku konieczne jest zachowanie zasad aseptyki, aby nie wprowadzić do rany drobnoustrojów. Przeciwwskazaniem do stosowania opatrunku zamkniętego może być rana zakażona, gdzie potrzebne jest odprowadzanie wydzieliny i monitoring stanu rany.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrocortisonum oceanic 5 mg/g

Hydrokortyzon octan w kremie do stosowania miejscowego może powodować liczne działania niepożądane, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe, szczególnie przy długotrwałej terapii, stosowaniu na dużą powierzchnię skóry, w obrębie fałdów skórnych, na twarzy lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Do najczęstszych miejscowych działań należą zmiany zanikowe skóry (atrofia), rozstępy, teleangiektazje, reakcje nadwrażliwości (rumień, świąd, pieczenie), zmiany pigmentacji, hirsutyzm, trądzik posteroidowy oraz opóźnione gojenie ran. U dzieci, ze względu na większą absorpcję leku przez cienką i delikatną skórę oraz wyższy stosunek powierzchni ciała do masy, ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga i zaburzeń wzrostu, jest szczególnie wysokie. W przypadku reakcji alergicznych, takich jak znaczny rumień, świąd czy obrzęk, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
alkohol cetostearylowy, atrofia skóry, fałd skórny, glikol propylenowy, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, hirsutyzm, hydrokortyzon octan, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nadwrażliwość skóry, niewydolność kory nadnerczy, opatrunek zamknięty, opóźnione gojenie ran, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, rozstępy, supresja nadnerczy, teleangiektazje, trądzik posteroidowy, zanik skóry, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Cyklopiroks – Właściwości farmakokinetyczne

Cyklopiroks wykazuje szerokie spektrum przeciwgrzybicze i jest stosowany zarówno w formie lakierów do paznokci (stężenie 80 mg/g), jak i preparatów z pochodną cyklopiroksu z olaminą do aplikacji na skórę i błony śluzowe. Lakier do paznokci skutecznie penetruje płytkę paznokciową, osiągając stężenia w głębszych warstwach 2-10-krotnie przekraczające MIC dla grzybów patogennych, a jego aktywność utrzymuje się przez 2-3 tygodnie. Wchłanianie ogólnoustrojowe z lakierów jest minimalne – poniżej 5% dawki dla lakieru 8% stosowanego przez 6 miesięcy oraz mniej niż 2% dla preparatu Polinail, z poziomami w osoczu odpowiednio 0,904 ng/ml po 6 miesiącach i 1,444 ng/ml po 12 miesiącach. Cyklopiroks z olaminą przenika przez naskórek i gruczoły łojowe, osiągając w skórze stężenia 10-15 razy wyższe niż minimalne hamujące wzrost grzybów, a jego stężenie w surowicy po 6 godzinach od aplikacji 1% kremu wynosiło 0,012 μg/ml, co wskazuje na niskie wchłanianie systemowe i głównie miejscowe działanie.
białko osocza, cyklopiroks z olaminą, glukuronid, glukuronidacja, gradient dyfuzji, grzyb chorobotwórczy, grzybica paznokci, krążenie obwodowe, kwas glukuronowy, łańcuch oddechowy, mieszek włosowy, minimalne stężenie hamujące, okres półtrwania, opatrunek zamknięty, płytka paznokciowa, podanie dopochwowe, ściana komórkowa grzyba, spektrum przeciwgrzybicze, stężenie grzybobójcze, stężenie w osoczu, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie przezskórne, znakowanie radioaktywne
Leksykon substancji czynnych
Ekonazol – Dawkowanie i sposób podawania

Ekonazol, stosowany miejscowo w postaci azotanu ekonazolu o stężeniu 10 mg/g, wykazuje skuteczność w leczeniu różnych zakażeń grzybiczych skóry i paznokci. Standardowe dawkowanie kremu to aplikacja dwa razy dziennie (rano i wieczorem) na zmienione chorobowo miejsca, z delikatnym wmasowaniem preparatu. Czas terapii zależy od rodzaju infekcji: Pevaryl stosuje się przez 2-4 tygodnie, a Pevazol w przypadku kandydozy skóry, grzybicy ciała, paznokci i łupieżu pstrego przez 2 tygodnie, natomiast grzybica stóp wymaga leczenia od 4 do 6 tygodni. Zaleca się kontynuację terapii przez 7 dni po ustąpieniu objawów, aby zapewnić pełną eradykację patogenu. U dzieci poniżej 2 lat stosowanie jest przeciwwskazane, a u dzieci poniżej 16 lat niezalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. W populacji osób powyżej 65 lat brak jest wystarczających danych klinicznych, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści.
azotan ekonazolu, działanie niepożądane, ekonazol z triamcynolonem, eradykacja patogenu, fałd pośladkowy, grzybica ciała, grzybica paznokci, grzybica stóp, kandydoza skóry, kortykosteroid, łupież pstry, obszar międzypalcowy, opatrunek okluzyjny, opatrunek zamknięty, Pevaryl, Pevazol, Pevisone, substancja przeciwgrzybicza, terapia przeciwgrzybicza, triamcynolon acetonid, zakażenie grzybicze, zespół odstawienia miejscowych steroidów, zmiany grzybicze, zmiany sączące
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Belosalic

Lek Belosalic w postaci płynu zawiera betametazon dipropionian (0,5 mg/g) oraz kwas salicylowy (20 mg/g), co wymaga ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko działań niepożądanych zarówno miejscowych, jak i ogólnoustrojowych. Przeciwwskazane jest stosowanie opatrunków zamkniętych oraz aplikacja na skórę twarzy, pach i pachwin z uwagi na zwiększone wchłanianie substancji czynnych i ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak zapalenie skóry, zanik skóry czy trądzik. W przypadku reakcji alergicznych (świąd, pieczenie, zaczerwienienie) należy natychmiast przerwać terapię. U pacjentów z zakażeniem skóry konieczne jest wdrożenie leczenia przeciwbakteryjnego lub przeciwgrzybiczego, gdyż stosowanie samego Belosalic może pogorszyć stan kliniczny.
Stosowanie leku u dzieci poniżej 12 lat jest niewskazane ze względu na ryzyko zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga oraz wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Długotrwałe lub szerokie stosowanie na uszkodzoną skórę, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub u osób z łuszczycą wymaga szczególnej ostrożności z powodu ryzyka kumulacji substancji czynnych i poważnych powikłań, takich jak uogólniona łuszczyca krostkowa. Możliwe są również zaburzenia widzenia (zaćma, jaskra, centralna chorioretinopatia surowicza), które wymagają konsultacji okulistycznej. Najpoważniejszym ogólnoustrojowym działaniem niepożądanym jest zahamowanie czynności kory nadnerczy.
betametazon, błona śluzowa, centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, jaskra, kortykosteroid, kwas salicylowy, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybicze, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, opatrunek zamknięty, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, skórna reakcja alergiczna, trądzik, zaburzenia widzenia, zaćma, zahamowanie kory nadnerczy, zakażenie skóry, zanik skóry, zapalenie skóry, zapalenie skóry wokół ust, zespół Cushinga, zmiany trądzikopodobne
Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol srebrowy – Dawkowanie i sposób podawania

Sulfatiazol srebrowy w kremie Argosulfan (20 mg/g) jest stosowany głównie w leczeniu oparzeń oraz przewlekłych ran, takich jak odleżyny i owrzodzenia podudzi. W terapii oparzeń zaleca się aplikację kremu w warstwie 2-3 mm na oczyszczoną ranę w warunkach aseptycznych, utrzymując ciągłe pokrycie rany aż do wygojenia lub przeszczepu skóry. W przypadku odleżyn i owrzodzeń podudzi krem nakłada się cienką warstwą 2-3 razy na dobę, z koniecznością przemywania rany roztworem kwasu borowego 3% lub chloroheksydyny 0,1% w przypadku wysięku. U niemowląt poniżej 2 miesiąca życia, wcześniaków i noworodków stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kernicterus. U dzieci powyżej 2 miesiąca życia dawkowanie jest analogiczne jak u dorosłych.
chloroheksydyna, kwas borowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odleżyny, oparzenia, opatrunek zamknięty, owrzodzenie podudzi, pediatria, podanie na skórę, przeszczep skóry, rana oparzeniowa, rana zakażona, sulfatiazol srebrowy, sulfonamid, żółtaczka jąder podkorowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Terbinafina Ziaja 10 mg/g

Terbinafina Ziaja w postaci kremu o stężeniu 10 mg/g wykazuje minimalną absorpcję ogólnoustrojową, co przekłada się na brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami stosowanymi miejscowo i ogólnoustrojowo. Nie zaobserwowano interakcji z doustnym alkoholem etylowym, a jednoczesne stosowanie innych preparatów dermatologicznych na ten sam obszar skóry wymaga zachowania ostrożności ze względu na potencjalne zmiany wchłaniania i skuteczności terbinafiny. Preparat zawiera substancje pomocnicze: alkohol benzylowy (10 mg/g), alkohol cetylowy (48 mg/g) oraz alkohol stearylowy (32 mg/g), które mogą wywoływać miejscowe reakcje alergiczne, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością.
absorpcja miejscowa, absorpcja ogólnoustrojowa, alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, bariera skórna, chlorowodorek terbinafiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość, okluzja, opatrunek zamknięty, preparat dermatologiczny, reakcja skórna, substancja pomocnicza, terbinafina
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Belogent (0,5 mg + 1 mg)/g

Lek Belogent w postaci kremu zawiera betametazon dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycynę siarczan (1 mg/g) i jest przeznaczony wyłącznie do stosowania miejscowego na skórę. U dorosłych i młodzieży powyżej 13 roku życia zaleca się aplikację cienkiej warstwy preparatu na zmienione chorobowo miejsca 1-2 razy na dobę, z możliwością zmniejszenia częstotliwości stosowania po uzyskaniu odpowiedzi terapeutycznej. Preparatu nie należy stosować u dzieci poniżej 12 lat, gdzie wskazane jest rozważenie alternatywnych terapii. Aplikacja powinna odbywać się bez stosowania opatrunków okluzyjnych, aby uniknąć zwiększonego wchłaniania i ryzyka działań niepożądanych, a po aplikacji należy dokładnie umyć ręce, chyba że leczeniu poddawana jest skóra rąk.
antybiotyk aminoglikozydowy, Belogent, betametazon, betametazonu dipropionian, długotrwała terapia, działanie niepożądane, gentamycyna, gentamycyny siarczan, kortykosteroid, odpowiedź terapeutyczna, opatrunek okluzyjny, opatrunek zamknięty, stosowanie miejscowe na skórę, wywiad medyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrocortisonum Amara 5 mg/g

Hydrokortyzon octan w kremie Hydrocortisonum Amara (5 mg/g) może powodować liczne działania niepożądane, zwłaszcza przy aplikacji na twarz, fałdy skórne, pod opatrunkiem okluzyjnym lub na dużą powierzchnię skóry, co zwiększa jego wchłanianie. Do najczęstszych miejscowych działań należą zmiany zanikowe skóry (np. ścieńczenie naskórka), rozstępy, teleangiektazje, zaburzenia pigmentacji (hiper- lub hipopigmentacja) oraz nadmierne owłosienie (hirsutyzm). Reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd, pieczenie i wysypka, występują niezbyt często, a u dzieci ryzyko działań niepożądanych jest wyższe, zwłaszcza przy stosowaniu opatrunków okluzyjnych. W trakcie terapii możliwe jest także zaostrzenie pierwotnych objawów chorobowych lub pojawienie się nowych reakcji skórnych, np. trądziku posteroidowego czy zapalenia okołoustnego.
fałd skórny, farmakonadzór, glikol propylenowy, hiperpigmentacja, hirsutyzm, Hydrocortisonum Amara, hydrokortyzon octan, kortykosteroid, opatrunek okluzyjny, opatrunek zamknięty, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan, reakcja nadwrażliwości, rozstęp, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ścieńczenie naskórka, teleangiektazja, trądzik posteroidowy, zaburzenie pigmentacji skóry, zanik skóry, zapalenie okołoustne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pevisone (10 mg + 1,1 mg)/g

Produkt leczniczy Pevisone w postaci kremu zawiera ekonazol azotan (10 mg/g) oraz triamcynolon acetonid (1,1 mg/g). Ekonazol azotan wykazuje bardzo ograniczone wchłanianie systemowe po aplikacji miejscowej, z mniej niż 1% dawki wykrywalnej w moczu i kale, co potwierdza jego minimalną absorpcję ogólnoustrojową. Mimo to, osiąga on terapeutyczne stężenia w warstwie rogowej i środkowej naskórka, skutecznie hamując wzrost dermatofitów. Triamcynolon acetonid natomiast wykazuje wchłanianie przez skórę zależne od wielu czynników, takich jak rodzaj podłoża, integralność bariery naskórkowej oraz stosowanie okluzji. Wchłanianie kortykosteroidu jest ograniczone przez zdrową skórę, ale może być znacznie nasilone w stanach zapalnych lub uszkodzeniach skóry, co ma istotne implikacje kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z rozległymi zmianami zapalnymi.
absorpcja systemowa, bariera naskórkowa, dermatofit, działanie przeciwgrzybicze, efekt przeciwzapalny, ekonazol azotan, kortykosteroid, okluzja, opatrunek zamknięty, Pevisone, stan zapalny, triamcynolon acetonid, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie przezskórne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bedicort G

Preparat Bedicort G w maści zawiera betametazonu dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycyny siarczan (1 mg/g) i wymaga ostrożności ze względu na ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Kortykosteroid może powodować zahamowanie czynności kory nadnerczy, natomiast gentamycyna niesie ryzyko oto- i nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się unikanie aplikacji na duże powierzchnie skóry, uszkodzoną skórę, stosowania w dużych dawkach oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek oraz u dzieci. Nie należy stosować okładów okluzyjnych, które zwiększają wchłanianie substancji czynnych i ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeciwwskazany do stosowania w okolicach oczu, błon śluzowych oraz na skórę twarzy ze względu na ryzyko jaskry, zaćmy, teleangiektazji i dermatitis perioralis. Aplikacja w pachach i pachwinach powinna być ograniczona do sytuacji bezwzględnej konieczności.
alkohol cetostearylowy, antybiotyk aminoglikozydowy, betametazonu dipropionian, błona śluzowa, butylohydroksyanizol, butylohydroksytoluen, centralna chorioretinopatia surowicza, dermatitis perioralis, drobnoustrój, gentamycyny siarczan, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, nadwrażliwość na lek, nefrotoksyczność, nieostre widzenie, opatrunek zamknięty, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, preparat przeciwgrzybiczny, przenikanie kortykosteroidów, reakcja alergiczna skórna, teleangiektazja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze skóry, zakażenie wtórne
Leksykon substancji czynnych
Chlorotetracyklina – Dawkowanie i sposób podawania

Chlorotetracyklina, stosowana miejscowo w postaci maści Chlorocyclinum 3% (30 mg chlorowodorku chlorotetracykliny na gram podłoża), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego i jest aplikowana na zmienione chorobowo miejsca 3-5 razy na dobę. Alternatywnie, w przypadku głębszych zmian skórnych lub konieczności zwiększonej penetracji, zaleca się stosowanie opatrunku zamkniętego. Podczas wywiadu medycznego należy szczegółowo instruować pacjenta o prawidłowej aplikacji cienkiej warstwy maści na całą powierzchnię zmiany, higienie rąk oraz konieczności regularności stosowania. Należy również uwzględnić potencjalne interakcje z innymi miejscowymi preparatami, zwłaszcza zawierającymi metale (cynk, aluminium, magnez, wapń, żelazo), retinol lub kortykosteroidy, które mogą wpływać na skuteczność lub bezpieczeństwo terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, antagonizm lekowy, antybiotyk o szerokim spektrum, aplikacja leku, chlorowodorek chlorotetracykliny, działanie niepożądane, infekcja bakteryjna, interakcja lekowa, kortykosteroid miejscowy, monitorowanie leczenia, nadkażenie, nadwrażliwość na antybiotyki, opatrunek zamknięty, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, reakcja alergiczna, substancja czynna, synergizm lekowy, szczepionka przeciw wściekliźnie, tetracyklina, wścieklizna, wywiad medyczny, zaburzenie czynności wątroby, zmiana skórna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pevazol 10 mg/g

PEVAZOL, zawierający 10 mg/g ekonazolu azotanu, jest lekiem miejscowym stosowanym w terapii różnych zakażeń grzybiczych skóry. Preparat należy aplikować dwukrotnie na dobę (rano i wieczorem) na zmienione chorobowo miejsca, delikatnie wcierając krem. Czas leczenia jest zróżnicowany w zależności od rodzaju infekcji: kandydoza skóry, grzybica ciała, paznokci oraz łupież pstry wymagają zwykle 2 tygodni terapii, natomiast grzybica stóp wymaga leczenia trwającego od 4 do 6 tygodni. Zaleca się kontynuowanie terapii przez dodatkowe 7 dni po ustąpieniu objawów klinicznych, co ma na celu eliminację pozostałych komórek grzybiczych i zapobieganie nawrotom.
ekonazol azotan, fałd pośladkowy, grzybica ciała, grzybica paznokci, grzybica stóp, kandydoza skóry, komórka grzybicza, łupież pstry, nawrót zakażenia, opatrunek okluzyjny, opatrunek zamknięty, penetracja substancji czynnej, płytka paznokciowa, przestrzeń międzypalcowa, stosowanie miejscowe na skórę, terapia przeciwgrzybicza, ustąpienie zmian, zakażenie grzybicze, zmiana chorobowa skóry, zmiana grzybicza, zmiana sącząca
Leksykon substancji czynnych
Triamcynolon – Właściwości farmakokinetyczne

Triamcynolon, będący kortykosteroidem, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania i postaci farmaceutycznej. Po podaniu doustnym (np. tabletki Polcortolon) początek działania następuje po 1-2 godzinach, a efekt utrzymuje się przez 6-8 godzin, z całkowitym czasem działania około 2,25 dnia. Pokarm opóźnia wchłanianie w początkowej fazie, nie wpływając na całkowitą biodostępność. Triamcynolon wiąże się z białkami osocza w 40%, z różnym powinowactwem do globulin i albumin, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,6-2 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a wydalanie odbywa się przez nerki, głównie w postaci nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2-5 godzin, natomiast w tkankach 18-36 godzin. Substancja przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
albumina, aplikacja miejscowa, bariera łożyskowa, bariera naskórkowa, białko osocza, biodostępność, ekonazolu azotan, globulina, kortykosteroid, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, opatrunek zamknięty, Pevisone, podłoże preparatu, Polcortolon, Polcortolon TC, preparat miejscowy, tetracykliny chlorowodorek, triamcynolonu acetonid, wchłanianie przezskórne, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Chlorocyclinum 3% 30 mg/g

Preparat Chlorocyclinum 3% to maść zawierająca 30 mg chlorotetracykliny chlorowodorku w 1 g podłoża, przeznaczona do miejscowego stosowania na skórę. Maść ma postać jednolitej, tłustej, żółtej masy i powinna być aplikowana cienką warstwą na zmienione chorobowo miejsca od 3 do 5 razy na dobę. Alternatywnie, preparat można stosować pod opatrunek zamknięty, co wymaga zabezpieczenia miejsca aplikacji odpowiednim materiałem opatrunkowym. Przed aplikacją konieczne jest dokładne oczyszczenie i osuszenie skóry, a po aplikacji zaleca się umycie rąk, aby zapobiec przeniesieniu substancji czynnej na inne obszary ciała.
aplikacja miejscowa, biodostępność, chlorotetracykliny chlorowodorek, efekt terapeutyczny, materiał opatrunkowy, odpowiedź pacjenta, opatrunek zamknięty, postać farmaceutyczna, stosowanie miejscowe, substancja czynna, zmiany chorobowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clotrimazolum Ziaja 10 mg/g

Klotrymazol, stosowany miejscowo w kremie o stężeniu 10 mg/g (Clotrimazolum Ziaja), wykazuje zdolność penetracji głównie do warstwy rogowej naskórka, gdzie osiąga stężenia 50-500 μg/ml. W głębszych warstwach naskórka (warstwa kolczysta) stężenia wynoszą 3-6 μg/ml, natomiast w skórze właściwej są znacznie niższe i mieszczą się w zakresie 0,5-3 μg/ml. Po aplikacji miejscowej do krwiobiegu przenikają jedynie śladowe ilości klotrymazolu, z maksymalnym stężeniem poniżej 10 ng/ml, co eliminuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Substancja wiąże się w około 50% z albuminami osocza, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P-450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 2-chlorofenylo-4-hydroksyfenylo-fenylometan.
albuminy osocza, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja wątrobowa, Clotrimazolum, cytochrom P-450, droga nerkowa, droga żółciowo-kałowa, efekt pierwszego przejścia, induktor enzymatyczny, klotrymazol, opatrunek zamknięty, penetracja naskórka, skóra właściwa, technika radioizotopowa, warstwa kolczysta, warstwa rogowa naskórka, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrocort CHEMA 5 mg/g

Hydrokortyzon octan w dawce 5 mg/g, stosowany miejscowo w postaci maści Hydrocort CHEMA, może wywoływać liczne działania niepożądane, szczególnie przy terapii przekraczającej 14 dni. Do najważniejszych należą zmiany skórne takie jak zanikowe zapalenie skóry, rozstępy, dermatitis perioralis, teleangiektazje oraz odbarwienia skóry, zwłaszcza przy aplikacji na twarz i powieki. Miejscowe działanie immunosupresyjne hydrokortyzonu sprzyja nadkażeniom bakteryjnym, wirusowym i grzybiczym, zwłaszcza przy stosowaniu opatrunków zamkniętych. Reakcje alergiczne są zwykle związane z substancjami pomocniczymi, w tym parabenami (E216, E218). W miejscu aplikacji mogą pojawić się objawy podrażnienia, takie jak pieczenie, zaczerwienienie i suchość skóry.
dermatitis perioralis, hamowanie wzrostu, hydrokortyzon octan, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, nadkażenie wirusowe, nadwrażliwość, odbarwienie skóry, opatrunek zamknięty, opóźnione gojenie ran, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, owrzodzenie, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, plamica, reakcja alergiczna, rozstępy skórne, teleangiektazja, zaćma, zanik skóry, zanikowe zapalenie skóry, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Chlorchinaldin H (30 mg + 10 mg)/g

Chlorchinaldin H w postaci maści zawiera 30 mg chlorochinaldolu oraz 10 mg hydrokortyzonu octanu na gram preparatu. Stosowanie tego leku może powodować liczne miejscowe działania niepożądane, takie jak przemijające podrażnienie skóry, wysuszenie naskórka, zaczerwienienie, świąd, pieczenie, kontaktowe zapalenie skóry oraz reakcje uczuleniowe związane z chlorochinaldolem. Hydrokortyzon octan może dodatkowo wywoływać miejscowe objawy takie jak atrofia skóry, teleangiektazje, zaburzenia pigmentacji, zmiany trądzikopodobne oraz nadkażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze, zwłaszcza przy stosowaniu pod opatrunkami zamkniętymi. Szczególną ostrożność należy zachować przy aplikacji na skórę twarzy, gdzie może dojść do dermatitis perioralis, zanikowego zapalenia skóry oraz utrwalonego rozszerzenia naczyń krwionośnych.
atrofia skóry, chlorochinaldol, dermatitis perioralis, hydrokortyzon octan, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nadkażenie, odczyn uczuleniowy, opatrunek zamknięty, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń, teleangiektazja, zaburzenie pigmentacji, zanik skóry, zanikowe zapalenie skóry, zespół Cushinga, zmiany trądzikopodobne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tetracyclinum 30 mg/g

Maść Tetracyclinum zawierająca 30 mg/g chlorowodorku tetracykliny powinna być aplikowana wyłącznie na zmienione chorobowo obszary skóry w dawce 2-3 razy na dobę, nakładając cienką warstwę preparatu. Alternatywnie możliwe jest stosowanie leku w formie opatrunku zamkniętego, przy czym pacjent musi być odpowiednio poinstruowany co do techniki aplikacji i częstotliwości wymiany opatrunku. Standardowy czas terapii wynosi 4-6 tygodni, z możliwością przedłużenia do 12 tygodni w uzasadnionych klinicznie przypadkach, pod warunkiem regularnej oceny skuteczności leczenia i odpowiedzi pacjenta.
aplikacja maści, chlorowodorek tetracykliny, odpowiedź na leczenie, opatrunek zamknięty, poprawa kliniczna, schemat leczenia, skuteczność leczenia, substancja czynna, terapia przedłużona, wywiad medyczny, zmiany chorobowe skóry
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Argosulfan 20 mg/g

Argosulfan w postaci kremu zawiera 20 mg/g sulfatiazolu srebrowego i jest wskazany do miejscowego leczenia oparzeń, odleżyn oraz przewlekłych owrzodzeń podudzi. W przypadku oparzeń zaleca się aplikację kremu w warstwie 2-3 mm na oczyszczoną ranę, utrzymując ciągłe pokrycie aż do wygojenia lub przeszczepu skóry; stosowanie opatrunku jest opcjonalne. Przy odleżynach i owrzodzeniach krem nakłada się cienką warstwą 2-3 razy na dobę, a w przypadku wysięku ranę należy przemyć roztworem 3% kwasu borowego lub 0,1% chloroheksydyny przed ponowną aplikacją. Leczenie powinno trwać do całkowitego wygojenia zmian skórnych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, kernicterus, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odleżyna, oparzenie, opatrunek zamknięty, przeszczep skóry, przewlekłe owrzodzenie podudzi, rana oparzeniowa, stosowanie miejscowe na skórę, sulfatiazol srebrowy, warunki aseptyczne, zaburzenia czynności nerek, zakażona rana, żółtaczka jąder podkorowych mózgu