zahamowanie kory nadnerczy

Zahamowanie kory nadnerczy to stan kliniczny, w którym dochodzi do zmniejszenia lub zatrzymania produkcji hormonów steroidowych przez korę nadnerczy. Najczęściej występuje jako skutek długotrwałej terapii egzogennymi glikokortykosteroidami, które poprzez mechanizm sprzężenia zwrotnego ujemnego hamują wydzielanie ACTH przez przysadkę mózgową, co prowadzi do atrofii kory nadnerczy.

Stopień zahamowania kory nadnerczy zależy od dawki, czasu trwania terapii oraz rodzaju stosowanego glikokortykosteroidu. Objawy kliniczne mogą obejmować zmęczenie, osłabienie, hipotensję, hipoglikemię, nudności i wymioty. W ciężkich przypadkach może rozwinąć się przełom nadnerczowy, stanowiący bezpośrednie zagrożenie życia.

Diagnostyka zahamowania kory nadnerczy opiera się na testach dynamicznych, takich jak test stymulacji ACTH (test synactenowy) oraz pomiarze stężenia kortyzolu w surowicy. Leczenie polega na stopniowym odstawianiu glikokortykosteroidów oraz, w razie potrzeby, substytucji hormonalnej. U pacjentów z zahamowaniem kory nadnerczy poddawanych zabiegom chirurgicznym lub narażonych na silny stres konieczne jest stosowanie osłony steroidowej w celu zapobiegania przełomowi nadnerczowemu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl