lidokaina dożylna
Lidokaina dożylna to preparat miejscowego środka znieczulającego podawany drogą dożylną, który znajduje zastosowanie głównie w leczeniu zaburzeń rytmu serca oraz w terapii przeciwbólowej. Jako lek antyarytmiczny klasy Ib blokuje kanały sodowe, stabilizując błony komórkowe i zmniejszając pobudliwość mięśnia sercowego.
W kardiologii lidokaina dożylna jest stosowana przede wszystkim w leczeniu komorowych zaburzeń rytmu serca, szczególnie w przypadku arytmii związanych z zawałem mięśnia sercowego. Jej działanie jest najskuteczniejsze przy arytmiach o podłożu niedokrwiennym. Standardowa dawka terapeutyczna to bolus 1-1,5 mg/kg, a następnie wlew ciągły 1-4 mg/min.
W leczeniu bólu, lidokaina dożylna wykazuje skuteczność w terapii bólu neuropatycznego, opornego na konwencjonalne leczenie. Może być również elementem multimodalnej terapii przeciwbólowej w okresie okołooperacyjnym, gdzie pomaga zmniejszyć zapotrzebowanie na opioidy. Wykazano jej skuteczność w leczeniu niektórych zespołów bólowych, takich jak fibromialgia czy zespół jelita drażliwego.
Stosowanie lidokainy dożylnej wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które są zależne od stężenia leku w surowicy. Objawy toksyczności obejmują zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, drgawki), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, bradykardia) oraz zaburzenia psychomotoryczne. Z tego powodu podawanie lidokainy dożylnej wymaga monitorowania parametrów życiowych pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Amantix 100 mg
Przedawkowanie siarczanu amantadyny (Amantix 100 mg) prowadzi do szerokiego spektrum objawów neurotoksycznych i gastrologicznych, w tym nudności, wymiotów, nadpobudliwości, ataksji, drgawek mózgowych, zaburzeń mowy, letargu, depresji, a także poważnych zaburzeń rytmu serca, takich jak złośliwa arytmia i ryzyko torsade de pointes. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przedawkowanie amantadyny z innymi lekami przeciwparkinsonowskimi, co może skutkować stanami psychotycznymi, splątaniem, omamami wzrokowymi, miokloniami oraz śpiączką. Warto podkreślić, że nie istnieje specyficzne antidotum dla amantadyny, a hemodializa jest nieskuteczna ze względu na niską eliminację leku (około 5%).
Amantix, ataksja, bradykardia, choroba Parkinsona, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki mózgowe, drżenie, fizostygmina, funkcje życiowe, hemodializa, hipokaliemia, hipomagnezemia, intensywna terapia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwparkinsonowski, letarg, lidokaina dożylna, mioklonia, monitorowanie elektrokardiograficzne, neurotoksyczność, niewyraźne widzenie, omam wzrokowy, siarczan amantadyny, śpiączka, stan psychotyczny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakwaszenie moczu, zatrucie wielolekowe, złośliwa arytmia serca