napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych

Napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych to kluczowy parametr fizjologiczny, który odgrywa istotną rolę w mechanice oddychania. Jest to siła działająca na powierzchni granicy faz ciecz-gaz w pęcherzykach płucnych, dążąca do zmniejszenia powierzchni do minimum zgodnie z prawami fizyki.

W pęcherzykach płucnych napięcie powierzchniowe jest znacząco obniżone przez surfaktant płucny – mieszaninę fosfolipidów (głównie dipalmitoilofosfatydylocholiny) i białek surfaktantowych (SP-A, SP-B, SP-C, SP-D). Substancja ta zmniejsza napięcie powierzchniowe z około 70 mN/m (dla czystej wody) do 25-30 mN/m podczas wydechu i nawet 5 mN/m podczas wdechu, co zapobiega zapadaniu się pęcherzyków płucnych.

Prawidłowe napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych ma fundamentalne znaczenie dla utrzymania ich stabilności, zapobiegania atelektazie (zapadaniu się) i zmniejszenia pracy oddechowej. Niedobór surfaktantu, występujący w zespole zaburzeń oddychania noworodków (RDS) u wcześniaków czy w zespole ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), prowadzi do wzrostu napięcia powierzchniowego, co skutkuje zapadaniem się pęcherzyków płucnych i upośledzeniem wymiany gazowej.

Pomiar napięcia powierzchniowego w diagnostyce klinicznej odbywa się głównie pośrednio, poprzez ocenę składu i funkcji surfaktantu. Terapeutycznie stosuje się egzogenny surfaktant u wcześniaków z RDS oraz trwają badania nad jego zastosowaniem w innych stanach patologicznych płuc, gdzie zaburzone jest napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl